The past of Relationships [Begin] III 3/3

ช่วงดึกของหลายวันถัดมาฉันกำลังฉุกคิดว่าฉันควรจะเลิกคุยกับน้องแอมป์ดีมั้ยฉันกลัวทำให้ที่บ้านผิดหวังนะ ถึงแม้จะรู้สึกว่าได้ตกหลุมรักน้องเอาไปแล้วก็เถอะ

การสบตาแปดวินาทีในวันนั้นแปรเปลี่ยนเป็นการตกหลุมรักได้จริงๆ ฉันเฝ้ารอเวลาไปโรงเรียนเพื่อจะได้เจอหน้าเขา เฝ้ารอเวลาเย็นเพื่อที่จะได้คุยกัน ฉันแอบคุยลับๆ โดยที่ที่บ้านไม่รู้

ถ้าแม่รู้จะต้องไม่โอเคแน่ๆ เลยแม่บอกฉันว่าตอนนี้ตั้งใจเรียนไปก่อนยังไม่ถึงเวลานี่นา

ถึงแม่กับพ่อจะไม่ได้เข้มงวดกับบางเรื่องแต่เรื่องเรียนและการใช้ชีวิตหลายอย่างก็ยังกดดันอยู่ดี ฉันเคยไปงานวันเกิดเพื่อนตอนกลางคืนแต่ให้ถึงเวลาที่กำหนดมีพ่อหรือแม่ไปรับและไปส่งด้วย

ชีวิตถูกวางไว้ในกรอบโดยแม่ตลอดมา บางครั้งดูน่าอึดอัดแต่ฉันก็พยายามปลอบใจว่าสิ่งที่แม่เลือกเอาไว้ให้มันดีที่สุด

“โบว์!” ฉันถูกเรียกออกจากห้วงความคิดโดยเสียงของแม่ “แม่เรียกนานแล้วเหม่ออะไร”

“.....” ฉันยังไม่ตอบแต่ตอนนี้จะกล้าตอบแม่ได้ยังไงในเมื่อฉันกำลังนึกถึงใครบางคนอยู่

ตอนนี้ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างของบ้านฉันแค่ไม่อยากอ่านในห้องเพราะมันอุดอู้น่ะนะพออยู่ในห้องก็ชอบแอบเล่นมือถือด้วย เดี๋ยวนี้สมาธิฉันหดหายมากเลย

ส่วนคนที่ฉันนึกถึงคือน้องแอมป์นั่นแหละวันนี้เขาบอกว่าจะไปทำรายงานบ้านเพื่อนกลุ่มเขาก็มีพวกน้องธีร์แล้วก็ผู้หญิงอีกสามคน ฉันวิตกนิดหน่อยตอนเห็นเพื่อนผู้หญิงเขาถ่ายรูปแล้วแท็กสตอรีมา

ตัวฉันในวัยจะสิบแปดถึงยังไม่สัมผัสอะไรโลกมากมายแต่เข้าใจได้ว่ามันคืออาการหึงหวง แน่นอนว่ามีอาการรักก็ย่อมรู้สึกหึง หวง และห่วงปนๆ กัน

“แค่คิดเรื่องเรียนค่ะ” ฉันตอบเสียงเบาก่อนจะยกน้ำขึ้นมาจิบ

“แม่จะอะไรกับน้องขนาดนั้น น้องมันนั่งท่องหนังสือทั้งวันแล้วให้น้องได้คิดอะไรบ้างเถอะ” พี่บอสพูดแล้วก็ทำราวกับไม่สบอารมณ์ที่แม่ตึงกับฉันเกินไป

“ก็แม่ห่วงน้อง รู้มั้ยยัยโบว์ดูแปลกๆ นะ ช่วงนี้เหม่อบ่อยมาก” แม่ว่าส่วนฉันก็เม้มปากแต่พี่บอสก็ส่ายหัว “นี่ไปแอบมีแฟนหรือเปล่า อย่าให้แม่รู้นะ”

“มะ...” ฉันกำลังจะพูดแต่พี่บอสก็

“น้องมันจะสิบแปดแล้วนะแม่วัยนี้มีแฟนก็ไม่แปลก แม่จะอะไรกับโบว์มันนักหนา” พี่บอสพูดแทนก่อนทำให้แม่หยุดการกระทำของตัวเองในตอนแรกและจ้องมาที่พี่ชายฉันสลับกับฉัน

“มีแฟนตอนนี้ไม่ดีหรอกถ้าสอบไม่ติดหมอขึ้นมาจะทำยังไง” ฉันไม่พูดอะไรแล้วก็กลายเป็นการโต้วาทีของพี่บอสและแม่

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาฉันเป็นคนที่อยู่กฎและกรอบมาตลอดแต่พี่ชายฉันกลับต่างออกไป เขาไม่อยู่ในกรอบของแม่แถมยังแหกกฎทุกอย่างด้วย ที่พ่อกับแม่ไม่อะไรก็เพราะเขาเป็นผู้ชาย พ่อเองก็ไม่ได้อะไรที่แม่เข้มแบบนี้กับฉัน

ส่วนพี่บอสก็เป็นคนยุให้ฉันแหกกฎบ้างอยู่เรื่อยแต่เพราะรักพ่อกับแม่มากกลัวว่าท่านจะเสียใจจึงเลี่ยงมาตลอด แต่เดี๋ยวนี้ดูจะมีพี่บอสคนเดียวที่อยู่ทีมฉันและดูจะมองฉันออกบ้าง

เขาบอกว่าฉันเหมือนเด็กเก็บกดในบางทีแต่ฉันว่าไม่นะ ฉันแค่ไม่ค่อยพูดอะไรก็นั้น

“ไอ้โบว์เลิกอ่านหนังสือแล้วไปนั่งรถเล่นกับพี่ดีกว่า” พี่ชายฉันมานั่งที่โซฟาข้างกันเขาไม่ได้พูดเชิงกระซิบแต่ว่าเหมือนจะพาฉันออกจากตรงนี้มากกว่า

“อย่าไปยุ่งกับน้อง น้องอ่านหนังสืออยู่” แม่พูดแทรกมาส่วนฉันก็เหนื่อยนะคนหนึ่งก็แม่คนหนึ่งก็พี่ชาย

“โอ๊ยแม่ ก่อนไอ้โบว์มันจะติดหมอมันคงจะเป็นประสาทก่อน” พี่ชายจอมโผงผางของฉันพูด

“ให้ลูกพักบ้างเถอะคุณ เครียดมากไปก็ไม่ดีนะ” คุณพ่อที่ดูพึ่งจะเดินกลับมาจากด้านนอกพูดออกมาดูเหมือนบางทีพ่อก็กลัวฉันจะเครียดเกินไปนะ ถึงพ่อจะเห็นดีเห็นงามแต่ก็ไม่ได้เห็นด้วยทุกอย่าง

“เนอะพ่อ” เมื่อมีคนมาเสริมพี่บอสจึงรู้สึกว่าตัวเองจะชนะแม่มากขึ้น

“ไปเดินตลาดรถไฟกันพี่อยากกินกุ้ง” พี่บอสกึ่งจะคะยั้นคะยอฉัน หลุบตามองลงสมาร์ตวอชท์ที่ข้อมือแล้วก็บอกเวลาประมาณห้าโมงเย็นฉันที่อ่านหนังสือมาได้เกือบสี่ชั่วโมงแล้วฉันก็เลยคิดว่าไปกับพี่บอสก็ดีเหมือนกัน ฉันไม่ได้ไปตลาดกลางคืนสักพักแล้วนะ

“โบว์เปลี่ยนชุดก่อนนะ” ฉันตอบแบบนั้นทำให้แม่ถอนหายใจส่วนพี่บอสก็ยิ้มร่าเมื่อเขาชนะแม่ได้

ฉันเปลี่ยนชุดจากกางเกงขาสั้นเสื้อยืดธรรมดามาใส่มินิเดรสลายดอกสีขาวพื้นดำปล่อยผมแล้วก็แต่งหน้านิดหน่อยตามประสาโชคดีที่ไม่ห้ามการแต่งหน้าของฉันไม่งั้นฉันคงเศร้า

คือฉันชอบดูบิวตี้บล็อกเกอร์แต่งหน้าน่ะนะ

ประมาณครึ่งชั่วโมงถัดมาฉันกับพี่บอสมาที่ตลาดรถไฟวันนี้เราอารถยนต์มา คุณพ่อสนับสนุนเงินเรามาคนละหนึ่งพัน วันนี้ฉันกะจะซื้อของคลายเครียดหน่อย จริงๆ ฉันก็เป็นผู้หญิงทั่วไปเวลาเครียดก็จะชอบหาอะไรที่มันเจริญตาเจริญใจดูซื้อของสวยๆ งามๆ บ้างก็เท่านั้น

“พี่โบว์” ในขณะที่ฉันกำลังยืนอยู่หน้าร้านเสื้อผู้ชายที่พี่บอสกำลังเลือกเสื้ออยู่ด้านในฉันก็ต้องละความสนใจพี่บอสไปมองทางต้นเสียงพบว่าน้องแอมป์กับน้องปาร์คแล้วก็น้องธีร์ยืนอยู่รวมถึงมีผู้หญิงที่น่าจะเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนอยู่ด้วยสามคน

ทุกคนยกมือสวัสดีฉันยกเว้นน้องแอมป์ เขินเลยโดนสวัสดีแบบนี้น่ะ

“พี่โบว์มากับใครครับ” ร่างสมส่วนของน้องแอมป์สาวเท้ามาทางฉันนำหน้าเพื่อนกลุ่มนั้นของเขา

“มากับพี่ชาย” ฉันตอบอ้อมแอ้มแอบสังเกตว่าน้องจูน้องที่อยู่ชมรมนาฏศิลป์ของโรงเรียนหน้าตาก็ค่อนข้างน่ารักมองฉันด้วยแววตาสงสัยแปลกๆ “ทำงานเสร็จแล้วเหรอ”

ฉันถามกลับไปตามประสาคนที่รู้ว่าเขาไปทำรายงาน เบี่ยงหน้าไปมองพี่บอสที่ยืนอยู่เขากำลังเลือกเสื้ออยู่ไม่ได้สนใจฉันเท่าไหร่นัก

“ครับ นี่พึ่งมาหาอะไรกิน” ฉันพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนที่น้องแอมป์จะพูดต่อ “กำลังจะโทรหาเลย”

“อ่า” ฉันครางรับจังหวะนั้นก็.....

“เราไปกันเถอะ” น้องจูเกาะแขนเพื่อนของเธอแล้วพูดขึ้นทำให้ความสนใจหันเหไปทางเธอ “ขอบคุณที่ให้ติดรถมาด้วยนะแอมป์ เดี๋ยวพวกเราจะแยกกันไปเดินดีกว่า”

ดูออกเลยว่าอยากแสดงออกให้รับรู้ว่าเธอนั้นนั่งรถน้องแอมป์มา ส่วนฉันก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะน้องแอมป์ไม่ได้ทำอะไรนอกจากพยักหน้าก่อนที่พวกเธอจะเดินจากไป

“โบว์” เวลาไล่ๆ กันหลังจากกลุ่มน้องผู้หญิงเดินออกไปพี่บอสก็เดินออกมา เขามองกลุ่มแอมป์สลับกับฉัน แน่นอนว่าพี่บอสรับรู้ว่าฉันกำลังคุยกับน้องแอมป์อยู่