The past of Relationships [Begin] II 1/3

The past of Relationships [Begin] II

“เพื่อนพี่ยังไม่แฟนค่ะ” กลายเป็นว่าแจนได้ตอบแทนฉันไปแล้วแต่ก็จริงนั่นแหละฉันไม่มีแฟน “ไม่มีคนคุยแล้วก็ไม่มีอะไรด้วยในตอนนี้”

“เพื่อนคนไหนอ่ะธีร์ ใช่แอมป์ป่ะ” พาลินเป็นคนถามในขณะที่ฉันมองผ่านไหล่ของน้องธีร์ไปและเห็นว่าน้องแอมป์กำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน

“ใช่ครับ แอมป์ นั่นแหละ” น้องธีร์ตอบแล้วเร่งรัดฉันโดยการยื่นมือถือมาให้ เขาไม่ได้เปิดแอปพลิเคชันไหนเอาไว้ส่วนหน้าจอที่ใกล้สายตาคือเป็นปุ่มโฟนที่ให้กดเบอร์

“ให้เลยโบว์ น้องแอมป์น่ะหล่อมากนะ สาวกรี๊ดเยอะเหมือนกัน” พาลินคะยั้นคะยอฉันส่วนน้องธีร์ก็กดดันฉันด้วยการมองค้างเอาไว้แถมยังยกมือถือค้างเอาไว้อีก บอกตามตรงน้องธีร์น่ะเขาเหมือนจะใช้สายตาเก่งนะ ถึงสีหน้าจะดูเรียบนิ่งและยืนรอแต่สายตากลับบอกว่าเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี

“โบว์ยังไม่มีใครคุยดูก็ไม่เสียหายนะ” มินก็ยังคงสนับสนุนอีกเช่นกัน ในช่วงที่กำลังขบคิดอยู่นั้นหนึ่งวิก็ดูจะยาวนานเกินไป ฉันมองผ่านไปยังคนที่อยู่อีกฟากฝั่งของถนนอีกครั้งหนึ่งและสบตากับแววตาที่ดูร้อนแรงของน้องแอมป์อีกหนึ่งครั้ง

สุดท้ายฉันเลือกที่จะหยิบมือถือจากน้องธีร์มากดเบอร์ตัวเองลงไป เขาขอบคุณฉันส่วนฉันก็แยกกับพาลินและแจนที่ตรงนั้นเพื่อไปเรียนพิเศษต่อกับมิน

แม่ให้ฉันลงเรียนเรื่องของมอหกแล้วก็ทวนเรื่องที่ไม่ถนัดด้วย ปิดเทอมแล้วค่อยลงคอร์สเตรียมสอบ ฉันเริ่มเรียนพิเศษตั้งแต่ประถมเลยก็ว่าได้มั้ง

ระหว่างเดินทางกับมินเธอก็เอ่ยถึงเรื่องน้องแอมป์ฉันเองก็ไม่ได้พูดอะไรน้องเขายังไม่โทรมาหรืออะไรมาน่าจะยังขับรถกลับ

ระหว่างเรียนฉันปิดเสียงมือถือแล้วก็ตั้งค่าปิดการแจ้งเตือนเอาไว้ด้วย ส่วนในไอแพดที่ใช้จดตามที่ติวเตอร์สอนฉันก็ไม่ได้ใส่แอปพลิเคชันสื่อสารลงไป

ฉันกลับบ้านประมาณสองทุ่มโดยคุณพ่อไปรับที่เรียนพิเศษ พ่อฉันทำงานชั้นบริหารของบริษัทแห่งหนึ่ง แม่ชอบบอกว่าฉันเป็นความหวังของแม่ และพูดมาตั้งแต่เด็กว่าฉันต้องเป็นหมอ

เมื่อก่อนความหวังดูจะอยู่กับพี่ชายฉันเสียมากกว่าแต่พี่ชายฉันไม่ใช่พวกที่จะโอนอ่อนไปตามคำพูดคนอื่นได้แม่จึงหมดหวังในการบังคับเขาและเป็นฉันเองที่ต้องรับความฝันนั้นมาอย่างห้ามไม่ได้

หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จแล้วฉันขึ้นมาบนห้องและดูมือถือพบว่ามีสายเข้าหนึ่งสายแล้วก็มีข้อความจากไลน์เข้ามาดูเหมือนว่าจะเพิ่มจากเบอร์โทรศัพท์

A : พี่โบว์

A : แอมป์เองนะครับ สะดวกคุยหรือเปล่า

ดูจากเวลาส่งมาตั้งแต่หกโมงครึ่งฉันยังเรียนพิเศษวิชาฟิสิกส์อยู่เลยนี่นะ

Me : ขอโทษที พี่พึ่งเรียนพิเศษเสร็จค่ะ

ฉันส่งไปไม่ถึงหนึ่งนาทีเขาก็อ่านตามด้วยตอบกลับมา

A : ตอนนี้ว่างหรือยังครับ คุยได้มั้ย

Me : อื้ม ได้แหละ

มันขึ้น Read ทันทีที่ส่งราวกับว่าเขาคอยอยู่แล้ว อีกไม่กี่วินาทีถัดมานั้นเขาก็วิดีโอคอลมาหาฉัน นั่นมันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูกเลยนะแต่ว่าด้วยความที่เป็นคนเคยชินเวลาคนโทรมาก็กดรับสายเลยในทันทีไม่ว่าจะเป็นครอบครัวหรือว่าเพื่อนทำให้ฉันพลั้งมือกดรับสายแบบทำไม่ได้ตั้งตัว

ภาพในนั้นคือน้องแอมป์ที่ไม่ได้ใส่เสื้อด้านหลังดูท่าจะเป็นหัวเตียง ผมเขาดูไม่เป็นทรงราวกับว่าพึ่งจะอาบน้ำเสร็จไม่ใหม่ๆ ฉันในวัยสิบแปดนอกจากพี่ชายคนห่ามที่เดินถอดเสื้อในบ้านแล้วฉันก็ไม่เคยเห็นผู้ชายคนอื่นถอดเสื้อจะจะ อีก ไม่รวมดารานายแบบนะ

พอเห็นแบบนี้ก็อดที่จะเขินไม่ได้เลย

“มะ มีอะไรกับพี่เหรอ” เพราะประสบการณ์การคุยกับผู้ชายที่ไม่ใช่พ่อกับพี่ชายหรือเพื่อนค่อนข้างน้อยฉันจึงไม่รู้จะคุยอะไรกับเขาก่อนดีเลยถามแบบนั้นแถมยังไม่กล้าจะสบตากับเขาด้วย

[ถ้าไม่มีอะไรคุยได้หรือเปล่าครับ] เขาตอบมาส่วนฉันก็ยังหาจุดโฟกัสสายตาไม่ได้ฉันไม่กล้าจะมองตาเขาเพราะมองทีไรแล้วชวนวูบวาบแบบบอกไม่ถูก เขาถอดเสื้ออยู่จะให้มองใต้ใบหน้าลงมามันก็คงจะดูไม่ดี

“ก็คุยได้” ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้มพร้อมกับหลุบตาลงต่ำ

[ดูเหมือนพี่จะไม่อยากคุยกับผม] เขาพูดต่อนั้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเขาที่อยู่ในมือถือ จังหวะนี้ได้สบตาเขาแล้วสายตาเขาดูเร่าร้อนและบางทีก็มีสิ่งที่เรียกว่าเซ็กซ์แอพเพียลน่ะเยอะมากใครจะกล้าสบตานานๆ กันล่ะ

“ไม่ใช่นะ” ในตอนที่ตอบหัวใจฉันรู้สึกจะเต้นเร็วมากมีไม่กี่อย่างหรอกนะที่ทำให้ฉันตื่นเต้นได้ขนาดนี้ “ทำไมถึงคิดว่าพี่ไม่อยากคุยด้วย”

[พี่ไม่สบตาผม] โถ่น้องคะแค่เห็นน้องไกลๆ ใจพี่ก็เต้นแรงมากแล้วอย่าให้พี่สบตาเลยสงสารพี่บ้าง

“โอเค” ฉันสูดหายใจเข้าอกก่อนจะจ้องตาเขาแล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันสบตากับเขาเกินห้าวิ ฉันเผลอเม้มปากอย่างทำตัวไม่ถูกเพราะหัวใจที่เต้นแรงเกินไปจึงได้เอ่ยถามเขาต่อ “แล้วนั่นทำอะไรอยู่”

[ก็กำลังนอนรอคุยกับพี่โบว์ครับ] เด็กคนนี้น่ะบ้าจริงทำไมถึงได้พูดชวนให้หวั่นไหวอยู่เรื่อยเลยนะ [แล้วพี่โบว์ล่ะครับทำอะไรอยู่]

“อะ อ๋อ พึ่งอาบน้ำเสร็จอีกเดี๋ยวก็อ่านหนังสือต่อแหละ”

[อยู่โรงเรียนก็เรียนหนังสือ เลิกเรียนก็ไปเรียนพิเศษพอกลับบ้านก็อ่านหนังสือ เป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ] ฉันอมยิ้มกับท่าทางครุ่นคิดของเขา

“แบบนี้แหละ น่าเบื่อเนอะ” เพราะในบรรดาผู้ชายที่เข้ามาคุยกับฉันนั้นก็บอกว่าชีวิตฉันมันน่าเบื่อและเป็นเหตุผลหลักที่เลิกคุยฉันจึงไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายตอนแรกก็เฟลตอนนี้เฉยมาก

[ไม่เห็นน่าเบื่อเลย ทุกคนมีไลฟ์สไตล์เป็นของตัวเองทั้งนั้นนี่ครับ] เขาเป็นคนแรกที่พูดแบบนี้เลยนะพิเศษจัง [งั้นเอาเป็นว่าถ้าพี่โบว์อ่านหนังสือผมจะอ่านด้วยดีกว่า]

“ได้เหรอ” ฉันแอบขำกับประโยคนี้แล้วเขาก็ตอบกลับมา

[ได้สิครับ] เขายิ้มอีกไม่กี่อึดใจเขาก็พูดในสิ่งที่ทำให้ฉันตั้งตัวไม่ติด [พี่โบว์ รู้ตัวหรือเปล่าครับว่าเวลาที่พี่ยิ้ม น่ารักมากเลยนะ]

“.....” ประโยคเมื่อกี้ฉันทำตัวไม่ถูกเลย

[อ่า เอาเป็นว่ายิ้มเยอะนะครับ] ฉันไม่ได้รับปากแต่เปลี่ยนมาเป็นเอามือถือไปวางด้านหน้าโต๊ะอ่านหนังสือแล้วก็อ่านหนังสือไปเงียบๆ คอลกับน้องแอมป์ไปด้วยเขาทำการบ้านวิชาเคมีถ้าเขาไม่เข้าใจหรือทำไม่ได้ก็ใช้ฉันสอนด้วย เขาบอกว่าฉันสอนเข้าใจ

“เมื่อยจัง” ฉันบิดขี้เกียจและเวลาที่นาฬิกาตรงโต๊ะอ่านหนังสือบอกเวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาทีแล้ว ฉันใช้ปลายนิ้วขยี้สองตาเพื่อให้โฟกัสชัดขึ้นหลังจากถอดแว่นออก

มองที่หน้าจอพบว่าตอนนี้แอมป์ได้นั่งสัปหงกอยู่หน้ามือถือ เขาทำการบ้านเสร็จไปแล้วด้วย

“แอมป์ แอมป์” ฉันเรียกเขาก็ตื่นสีหน้าเขาดูงัวเงียมากๆ เลยนะ “ง่วงก็ไปนอนได้แล้วนะดึกแล้ว”

[พี่โบว์อ่านหนังสือเสร็จแล้วใช่มั้ย] ฉันพยักหน้า [งั้นฝันดีนะครับ]

หลังจากวางสายเวลาที่เราคุยกันไปก็เกือบสามชั่วโมงเป็นการคอลกันครั้งแรกแถมยังนานมากอีก ตอนที่ฉันปิดไฟจะนอนมือถือก็มีแจ้งเตือนเข้าเป็นแอมป์ที่แท็กสตอรีไอจีฉันมาในสตอรี่เป็นรูปฉันจากการแคปหน้าจอตอนที่ฉันอ่านหนังสืออยู่พร้อมกับข้อความว่า Sweet dream nakab มันต้องขนาดนี้เหรอ

End Bow Chanthakarn Talk