The past of Relationships [Begin] III 1/3

Beginning of a relationship III

“พี่โบว์” ประมาณสามสี่วินาทีที่ดูจะเนิ่นนานคนตรงหน้าก็ส่งเสียงเรียกชื่อฉันที่กำลังมองมือถืออยู่ คือพี่บอสแชตมาหาน่ะนะ

“หืม...คะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมาและได้สบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นี้พอดี

ตึกตัก ตึกตัก ฉันถึงกลับเผลอเม้มปากเพราะดวงตาเขาเลย

“พึ่งเลิกเรียนเองอย่าพึ่งสนใจการเรียนได้มั้ย” เขาไม่ได้พูดห้วนไม่ได้เป็นคำสั่งแต่น้ำเสียงยังอยู่ในโทนขอร้องแบบเห็นได้ชัด “สนใจอย่างอื่นก่อนครับ”

“อย่างอื่น?” ฉันไม่ค่อยเข้าใจน่ะ

“ผม...”

“....” ฉันเงียบเลย

ในจังหวะเดียวกันนั้นพี่พนักงานก็ถือเมนูมาสองเล่มพอดีน้องแอมป์จึงขอมาหนึ่งเล่มแล้วพี่เขาก็เดินไปทางโต๊ะกลุ่มของพาลินและเพื่อนของน้องแอมป์ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่

น้องแอมป์เปิดหน้ากระดาษไปมาจนถึงหน้าสุดท้ายแล้วก็เปิดใหม่ราวกับว่าเลือกไม่ได้ว่าจะทานอะไรดี ดูเหมือนว่าเขาพึ่งจะเคยมาร้านนี้ครั้งแรกนะ

“กินอะไรดีครับ” ฉันเลิกคิ้วแล้วมองหน้าเขากับเมนูสลับกัน “ผมไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี”

“แนะนำให้ได้” เพราะกลัวว่าตัวเองจะเงียบเกินไปจึงเอ่ยแล้วก็ถามต่อ “ชอบอะไร พวกโกโก้ช็อกโกแลต นมหรือกาแฟ”

“ได้หมดครับ” เขาตอบแต่สีหน้าดูยินดีที่ฉันถามเขา หรือว่าหลังจากนี้ฉันต้องพูดบ้างนะ

“ดาร์คช็อกฯ นมสดเย็นก็อร่อยนะ” จริงๆ ถ้าเกิดว่าวันนี้ไม่สั่งบราวนี่ฉันก็อาจจะสั่งเมนูนี้แต่วันนี้ได้บราวนี่ที่ใช้ผงช็อกโกแลตไปแล้วเลยกินนมสดดีกว่า

เขาไม่ตอบแต่จดลงบนกระดาษแผ่นเล็กแล้วก็จดบราวนี่หน้าอัลมอนด์เหมือนฉันไปด้วยหนึ่งชิ้นก่อนจะเดินเอาเมนูและกระดาษไปให้พี่เขาที่เคาน์เตอร์แล้วกลับมานั่งลงที่เดิม

เขาชวนฉันคุยด้วย คืออันที่จริงในสายตาฉันถึงน้องแอมป์จะดูพูดเยอะกว่าน้องธีร์ก็เถอะแต่เขาก็ไม่ใช่คนดูพูดเก่งอยู่ดีเท่าที่สังเกตผ่านแต่กับฉันเขาพูดเยอะกว่าฉันมากเลยนะ

หรืออาจจะเพราะทั้งน้องธีร์บอกวันนั้น เพื่อนผมอยากคุยกับพี่

ฉันยังจำได้เลย แล้วก็นึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยเห็นผ่านๆ ในทวิตเตอร์ที่ว่า ถ้าเขาอยากคุยกับเราเขาจะหาทางต่อบทสนทนาไม่ให้มันจบลงเอง ซึ่งน้องแอมป์ก็เป็นแบบนั้น ฉันเองก็ตอบเขาแล้วก็ถามเขาบ้างแต่สิ่งหนึ่งที่ไม่ทำคือการสบตากับเขา

“พี่โบว์” เขาเรียกฉันอีกครั้งตอบที่ฉันวางมือถือลงหลังตอบแชตพี่บอสแล้ววันนี้เขาจะมารับฉันน่ะนะ “ถามหน่อยได้มั้ยครับ”

“ตกลงจะถามหน่อยหรือถามพี่” นี่มันมุขกากมากเลยถึงจะผ่านมาหลายปีแล้วและนึกย้อนกลับไปฉันก็คิดว่ามุขนี้มันกากมากแต่น้องแอมป์กลับหัวเราะออกมา

“พี่มีมุมนี้ด้วยเหรอครับ” เขาถามมาส่วนฉันก็เกาท้ายทอยแก้เขินเลย

“แล้วจะถามอะไรคะ” ฉันพยักหน้าให้แต่รู้สึกว่าสีหน้าตัวเองเจือรอยยิ้มอยู่บ้าง

“ทำไมพี่ถึงไม่มองตาผม?” เขาส่งคำถามนี้มามันทำให้ฉันกระอักกระอ่วนใจที่จะตอบ จะให้ฉันตอบว่ายังไงเหรอตอบว่าสายตาน้องดูร้อนแรงมากพี่ทนไม่ไหวค่ะ มันก็คงไม่ได้

“เปล่านี่” ฉันปฏิเสธทั้งที่ก็พอรู้ตัว

“ถ้าเปล่างั้นมองตาผมสิครับ” เขาไม่ได้ใช้น้ำเสียงในโทนสั่งหรอกนะ “มองตาผมแปดวิฯ”

“ทำไมต้องแปดวิฯด้วย” ฉันแกล้งถามเพื่อเบี่ยงประเด็นแต่น้องแอมป์ก็เอาสมาร์ตโฟนยี่ห้อเดียวกับฉันแต่เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดของตัวเองมากดตั้งเวลานับถอยหลังแต่ยังไม่กดเริ่ม

“จ้องเสร็จแล้วจะบอกครับ” ด้วยความที่มีนิสัยอยากรู้และขี้สงสัยนิดหน่อยฉันจึงยอมทำแต่โดยดีโดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่าปลายทางจะได้รับคำตอบอะไร

ช่วงเวลาที่กำลังถอยหลังไปฉันได้สบตากับดวงตาคมกริบที่แสนเร่าร้อนนั้น แปดวินาทีช่างยาวนานสำหรับฉัน นัยน์ตาสีดำสนิทของน้องแอมป์นั้นเหมือนดูดฉันให้เข้าไปในวังวนหนึ่ง เขาดูร้อนแรงลึกลับชวนให้ฉันค้นหาเหลือเกิน

สายตาที่เร่าร้อนบางเบาของเขาค่อยแปรเปลี่ยนเป็นไฟที่เข้ามาโอบล้อมใจฉันให้ร้อนรุ่มแบบอธิบายไม่ถูก

การสบตาเขาครั้งนี้เป็นเหมือนการเปิดรับอะไรสักอย่างหลังจากที่ระยะเวลาที่ผ่านมานานหลายปีทำฉันย้อนคิดว่าถ้าหากไม่ยอมสบตาเขาในครั้งนั้นฉันก็คงไม่เจอเรื่องเจ็บปวดแบบที่ไม่คาดคิด ฉันเผลอคิดว่าถ้าตัวฉันในตอนนี้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตฉันคงเลือกที่จะปฏิเสธมันซะ

ตี๊ดๆๆๆๆ

เสียงสัญญาณดังลั่นและนิ้วเรียวยาวของน้องแอมป์ก็สไลด์หน้าจอเพื่อปิดมันฉันจึงได้หยิบวานิลลานมสดในแก้วขึ้นดื่มเพราะอาการหนืดจนเกินไปของลำคอ

“สรุปว่าทำไมต้องแปดวิเหรอ” เพราะฉันยอมทำตามที่เขาบอกแล้วฉันเลยสงสัยถึงแม้หัวใจจะเต้นรัวไม่ยอมหยุด

“เพราะว่าถ้าจ้องตากันครบแปดวิจะตกหลุมรักครับ”

ถ้าหากไม่ได้รับการพิสูจน์กับตัวเองมาเมื่อกี้จะไม่มีทางยืนยันเลยว่ามันจริง ฉันตกหลุมรักน้องแอมป์ไปแล้วจริงๆ

“อ๋อ...” ฉันตอบเพียงเท่านี้เพราะไม่รู้จะพูดอะไร น้องแอมป์ยกยิ้มเขาไม่ได้พูดอะไรต่อไม่รู้ว่าเขารู้สึกแบบเดียวกับฉันหรือไม่

พิจารณาดูแล้วน้องแอมป์ดูเป็นคนดิบๆ คนหนึ่งถึงเขาจะพูดกับฉันค่อนข้างเยอะเกินลิมิตที่ฉันสังเกตเขาเวลาอยู่กับเพื่อนแล้วก็ตาม ถึงจะเป็นคนที่เข้าหาฉันก่อนนแต่ก็ไม่ได้หยอดคำหวานจนฉันรู้สึกว่ามันน่าเบื่อเลย เขาในวัยที่ยังไม่เต็มสิบหกดีดูมีชั้นเชิงมากเลยนะ

อันที่จริงน้องแอมป์เด็กกว่าฉันสองปีตามจริงปีเกิดเขาควรจะอยู่มอสามแต่เขาเกิดต้นปีอายุเลยจะครบเร็วกว่าเพื่อนปีเดียวกันคือเขาเกิดหนึ่งกุมภาพันธ์เลยส่วนฉันเกิดธันวาอายุก็จะครบช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันน่ะนะ

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสืบนะแต่ว่าเมื่อวานที่เขาแอดเฟสบุ๊คฉันมาฉันก็แอบส่องเฉยๆ น่ะ

ถ้านับตามปีเขาจะห่างฉันสามปีแต่ว่าถ้านับตามเดือนจริงๆ ก็แค่สองปีเอง ตัวฉันนั้นไม่คิดว่าจะได้ชื่นชอบหรือมายุ่งกับคนเด็กกว่าเลยเพราะคิดว่าจะชอบคนโตกว่ามาตลอดแต่พอลองแล้วก็ใช้ได้นะ

หลังจากที่พาลินสอนงานให้น้องธีร์กับน้องปาร์คเสร็จก็เดินกลับมาหาฉันแล้วบอกว่าป๊าของเธอกำลังจะมาถึงพี่ชายฉันเองก็เช่นกัน ช่วงนี้พี่บอสมารับฉันบ่อยเพราะพ่อกับแม่งานยุ่งมาก

ดูพี่บอสจะมาถึงก่อนในตอนที่พวกเราทั้งหมดรวมกลุ่มของน้องแอมป์ด้วยยืนอยู่หน้าร้าน พวกเขาบอกว่าจะยืนรอส่งเราสองคนก่อน

“พี่บอสมาแล้วเราไปก่อนนะ” ฉันบอกพาลินแล้วก็หันไปโบกมือลากับน้องสามคนด้วย อันที่จริงหลังจากผ่านแปดวินั้นมาได้ฉันก็กล้าที่จะสบตากับน้องแอมป์มากขึ้นแต่ก็ยังกึ่งๆ ลังเลอยู่เลย

“พี่บอสสวัสดีค่ะ” วันนี้พี่ชายสุดหล่อของฉันขับรถยนต์มารับพี่ชายฉันอยู่มหาลัยปีสองแล้วและพ่อก็ให้ของขวัญวันเกิดอายุยี่สิบของเขาเป็นรถยนต์คันนี้และบอกกับฉันว่าถ้าฉันเข้ามหาลัยคณะที่คาดหวังกันได้ฉันก็จะได้ด้วย วันนี้มีพี่เค้กนั่งมาด้วยบอกว่าวันนี้จะพาพี่เค้กไปทานข้าวที่บ้าน

“โบว์” หลังจากที่พี่ชายเอี้ยวตัวมาพยักหน้ารับการทักทายของฉันแล้วเขาก็ส่งเสียงเรียก

“คะ?” ฉันขานรับและเอียงหัวเพราะพี่ชายดูสงสัยและไม่ได้ขับรถออกไป

“ผู้ชายสามคนนั้นเป็นใคร” ที่แท้ก็ขี้หวงนี่เอง

“คนหนึ่งเป็นญาติของพาลินส่วนอีกสองคนเป็นเพื่อนกันค่ะ” ฉันตอบไปตามตรงแต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไรมากมายส่วนพาลินพี่ชายฉันก็รู้จักอยู่แล้ว

“คนที่ยืนข้างเรา” หลังจากที่พี่บอสมองไปยังกลุ่มพาลินที่ยืนอยู่แน่นอนว่าคนที่ยืนข้างฉันฝั่งซ้ายคือพาลินฝั่งขวาคือน้องแอมป์แต่เพื่อนของน้องสองคนไปยืนข้างพาลินอีกฝั่งหนึ่ง เมื่อแปลกแยกจึงดูจะถูกเป็นเป้าสายตา “มันชอบเราใช่มั้ย”

“ปะ เปล่านี่คะ ทำไมคิดงั้นอะ” เพราะภาพลักษณ์ของพี่บอสทำให้ฉันกลัวว่าเขาจะทำอะไรรุนแรงกับน้องแอมป์ถ้ารู้ว่าเขามาขอเบอร์ฉัน ฉันเลยปฏิเสธ

“พี่เห็นสายตามัน” พี่บอสไม่น่ารักเลยเรียกคนอื่นว่ามันได้ยังไงกัน

“โหบอส หวงน้องจัง” พี่เค้กแซวทำฉันยิ้ม “น้องโบว์น่ารักขนาดนี้มีคนมาชอบก็ไม่เห็นแปลก อีกอย่างน้องเขาก็หล่อถ้าเป็นแฟนกันก็ต้องเหมาะกันมากแน่”

บางทีพี่เค้กดูจะชิลจนเกินไปในขณะที่พี่บอสเองก็ดูตึงฉันเลยคิดว่าควรจะห้ามดีมั้ยแต่ต่อมาพี่บอสก็พูดอะไรบางอย่างออกมา

“เค้กชมคนอื่นว่าหล่อเหรอ” ขอกลอกตาได้มั้ยทำไมต้องขนาดนี้อะพี่บอสเมื่อกี้ยังหวงน้องอยู่เลย สงสัยว่าเขาจะหวงพี่เค้กมากว่าฉันเสียแล้วนี่ขนาดพี่เค้กแค่ชมคนอื่นว่าหล่อเองนะ

“แต่บอสก็ที่สุดสำหรับเค้า” เห้อ~

สิบวินาทีบนรถที่หวานเชื่อมทำฉันรู้สึกเหมือนอยากจะมีผ้าคลุมล่องหน แต่ก็นะถึงตอนนี้จะไม่มีผ้าคลุมฉันก็ดูไม่มีตัวตนในสายตาของสองคนนี้อยู่แล้ว เห็นน้องมั้ยคะเห็นมั้ย

หลังจากกลับบ้านฉันทานข้าวกับที่บ้านแล้วก็มีสมาชิกใหม่มาคือพี่เค้ก เธอเข้ากับคุณพ่อคุณแม่ฉันได้ดีและแม่ดูจะชอบเธอด้วยเพราะพี่บอสโตกว่าสามารถดูแลตัวเองได้ดีเพราะงั้นพ่อแม่จึงไม่ได้อะไรกับชีวิตเขามากนักแต่แม่เหมือนจะบอกฉันว่าอย่าพึ่งมีแฟนจะดีกว่า

ฉันได้แต่ตอบรับและไม่อะไร