ภาค The past of Relationships [Begin] II 2/3

Amp Raveekarn Talk

“เชี้ย ไอ้ธีร์ยังไม่มาเหรอวะ” ผมส่ายหัว “เวรละกูยังไม่ทำการบ้านจิดาภา”

ในวัยเรียนใครๆ ก็เรียกชื่อครูแทนชื่อวิชาทั้งนั้นแหละ ส่วนจิดาภาที่ไอ้ปาร์คเอ่ยถึงคือครูสอนเคมีสุดเฮี้ยบที่ส่งงานช้าแค่นาทีเดียวก็ไม่รับ

“มึงยังไม่ทำเหมือนกันแน่” ไอ้ปาร์คมองผมซ่ะไม่มีดีเลย

“ถ้ากูบอกว่าทำแล้วล่ะ” วันนี้ผมไม่ได้โกหกนะถึงปกติจะรอลอกไอ้ธีร์เพื่อนรักก็เถอะ

“อมพระประธานมาพูดกูก็ไม่เชื่อหรอกสัตว์” ไอ้ปาร์คทำหน้าไม่เชื่อจริงๆ ส่วนผมก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเพราะไม่ชอบพูดอยู่แล้วยกเว้นพูดกับพี่โบว์หยิบสมุดออกมาจากกระเป๋าและเปิดหน้าการบ้านให้มันดู

“กูอาร์คเรียล” ไอ้ปาร์คมองผมด้วยความงงก่อนจะทำท่าฉวยสมุดผมไปแต่ผมกลับรั้งไว้ทัน “แอมป์มี่เพื่อนร้าก กูขอลอกหน่อยน้าเดี๋ยววีรพลมาทวงกูขี้เกียจฟัง”

วีรพลที่เอ่ยถึงคือหัวหน้าห้องลุคเหมือนมหาแว่นหนาเตอะคนนั้น

“เลิกเรียกกูว่าแอมป์มี่ซ่ะไอ้สัตว์” เพราะโดนหน้าอ้อนของมันผมถึงด่าไป ไอ้นี่เฟรนด์ลี่ขี้อ้อนแต่น่าจะอ้อนเบื้องล่างมากกว่า

“ได้เลยเพื่อนรัก” มันเอาสมุดผมไปและรีบลอกด้วยความเร็วแสงตอนแรกนึกว่าการบ้านจะอุดปากมันได้แต่เปล่าเลยมันยังคงพูดต่อ “ว่าแต่ทำไมมึงทำการบ้านได้วะปกติมึงรอลอกแต่ไอ้ธีร์ หรือว่า...”

“อะไร?”

“มึงจ้างโสรยาใช่ป่ะ” ผมกรอกตาหน่อยๆ กับมัน ส่วนโสรยาที่กล่าวถึงคือเพื่อนร่วมห้องที่ค่อนข้างเป็นเด็กเรียนแว่นหนาอีกเช่นกัน เธอเรียนเก่งและใช้ความเก่งหาเงินเด็กสายวิทย์ห้องอื่นก็ชอบจ้างเธอทำการบ้าน อันนี้คือธุรกิจมืดน่ะ

“พ่อง” ผมด่า ถึงผมจะโง่ในบางวิชาแต่ก็ทำเองไม่ก็ลอกไอ้ธีร์นั่นแหละไม่เห็นต้องไปจ้างใครให้เปลืองเงินเลยสักบาท “พี่โบว์สอน”

“ว็อท” มันจ้องผมราวกับไม่เชื่อหู “อ๋อรู้ละ เมื่อคืนคอลกับพี่โบว์ มึงมันร้ายนะหัวหน้า”

“.....”

“ที่จีบพี่โบว์นี่อยากให้เขาสอนการบ้านเหรอ” ไอ้นี่เคยพูดอะไรที่มันใกล้เคียงความจริงบ้างมั้ย

ถึงพี่โบว์จะสวยและเรียนเก่งแต่ผมไม่ได้จีบเธอที่ตรงนั้น ผมจีบเพราะชอบ ส่วนการบ้านที่ได้มาคือผลพลอยได้ต่างหาก นี่พึ่งคุยกันวันแรกแต่ถ้าคุยนานผมก็คงอาจจะเก่งขึ้นก็ได้

“สงสารพี่โบว์ว่ะไม่น่าจะหลงผิดมาตกหลุมพรางคนแบบมึง” ไอ้นี่ลอกการบ้านแล้วยังหลอกด่าผมอีก “คือแบบพี่โบว์มีสิทธิ์ได้คนที่ดีกว่ามึงอ่ะ”

“ไม่ต้องลอก” ผมท่าจะดึงสมุดกลับแต่ไอ้นี่ก็ทำหน้าอ้อนตีนอีกแล้ว

ขณะเดียวกันเพื่อนธีร์สุดที่รักก็มาถึงพอดี วันนี้เพื่อนผมหล่อเป็นพิเศษต้องชมเขาหน่อยเขาอุตส่าห์ไปขอเบอร์พี่โบว์ให้ในขณะที่ผมปอดแหกไม่กล้าข้ามไปขอเองส่วนไอ้ธีร์มันรำคาญเลยข้ามไปขอให้

“ทำไมมึงหล่อวะ” ผมว่าแล้วกอดคอมัน

“ตอแหล” เค เคเลยเพื่อน

ไอ้ธีร์มันเก่งเรื่องด่าได้หน้านิ่งและด่าทางสายตาเพราะงั้นถึงเพื่อนเวรนี่จะหล่อแค่ไหนสาวเข้าหามันแล้วคุยไม่เกินสองวันก็เท ผมเองก็ไม่รู้ว่าคบมันมาถึงขนาดนี้ได้ยังไง

“ลอกใคร” ตอนที่ไอ้ธีร์นั่งลงได้ครู่หนึ่งก็มองไปยังไอ้ปาร์คที่กำลังลอกการบ้านอยู่

“ของเพื่อนแอมป์อะครับ” ไอ้ปาร์คตอบส่วนไอ้ธีร์ก็หันมามองผมแบบอาร์คเรียลแต่ผมก็ยักคิ้วให้มัน “กูรู้เหตุผลที่มันจีบพี่โบว์ละ มันจะให้พี่เขาทำการบ้านให้เพราะพี่โบว์แม่งเก่ง”

“แบบนี้?” คนประหยัดคำพูดแบบไอ้ธีร์ถามมา คือเอาจริงๆ ถ้าจะคบกับมันเป็นเพื่อนจะต้องมีสกิลการแปลภาษาที่เก่งดุจดั่งพจนานุกรมและต้องแปลภาษาสายตาเก่งด้วย

คำว่าแบบนี้ของมันและสายตาที่ส่งมาอาจจะหมายความว่าที่ผมจีบพี่โบว์เป็นเพราะแบบนี้เองเหรอ ทำนองนี้แหละ

“นี่พวกมึงเห็นกูเป็นคนยังไง” ผมมองเพื่อนทั้งสองสลับกัน

“ชั่ว” มันทั้งสองคนตอบพร้อมกันทำให้ผมมุ่นคิ้ว

“เจ็บว่ะ” ผมตอบ

“อย่าเลยมึงหน้าด้านมาก” ไอ้ปาร์คว่าแล้วก็ส่งสมุดวิชาเคมีกลับคืนมาให้ผมดูเหมือนว่ามันจะลอกเสร็จแล้วและไม่กลัวที่จะด่าผมอีกต่อไป

หลังจากนั้นถึงเวลาเข้าแถวเช้าพอดีผมกับเพื่อนก็ไปเข้าแถวแล้วก็เข้าเรียนกัน ตอนเปลี่ยนคาบเรียนก็ได้เดินสวนกับรุ่นพี่ห้องหกทับหนึ่งพี่โบว์น่ะไม่มองผมเลยถึงเพื่อนเขาจะสะกิดให้มองแต่ก็มองแค่แป๊บเดียวแล้วหันหนี เธอเหมือนลูกแมวน้อยดูจะขี้กลัวแล้วก็ไม่ค่อยจะสบตาด้วย

เที่ยงของวันเดียวกันผมกับเพื่อนเดินเข้ามาในโรงอาหารที่มีคนค่อนข้างแออัดตามประสา ถึงมอต้นกับมอปลายจะกินข้าวกันคนละโรงอาหารแค่นักเรียนทั้งหมดสามพันคนมอต้นกับมอปลายก็ครึ่งต่อครึ่งยังเยอะอยู่ดี

โรงเรียนผมถึงจะเป็นเอกชนแต่ก็ค่อนข้างจะมีเด็กเยอะมีอาคารเรียนเป็นสิบตึกมีโรงอาหารสี่โรงแบ่งเป็นโซนมอต้นสองโรงโซนมอปลายสองโรงในนี้ส่วนใหญ่ก็มีแต่มอปลาย

“ไม่มีที่นั่งเลยว่ะ ผอ.ควรสร้างโรงอาหารเพิ่ม” ไอ้ปาร์คบ่นขณะที่เราไปต่อคิวซื้อข้าวที่ร้านข้าวแกงร้านหนึ่งหลังจากนั้นก็สอดส่องสายตาหาที่นั่งกัน

ในวัยมัธยมต่อให้คนในโรงอาหารจะเยอะแค่ไหนแต่ถ้าเป็นคนที่ชอบเรามักจะมองเห็นเขาก่อนเสมอซึ่งผมก็เป็นหนึ่งที่วัดว่าคำนิยามนั้นเป็นจริงเพราะผมเห็นพี่โบว์แล้วท่ามกลางคนเยอะๆ

“โต๊ะนั้นว่าง” ไอ้ธีร์บุ้ยหน้าไปซึ่งน่าจะเป็นโต๊ะเดียวกับผมเล็งนั่นคือโต๊ะของกลุ่มพี่โบว์

โต๊ะของที่นี่จะเป็นโต๊ะหินอ่อนสองตัวติดกันซึ่งแต่ละตัวจะนั่งได้สี่คนกลุ่มพี่โบว์กับเพื่อนนั่งครบพอดีในโต๊ะฝั่งซ้ายส่วนฝั่งขวายังว่างอยู่

“รออะไรอะครับเพื่อน ไปดิถ้าว่าง” ไอ้ปาร์คบอกแล้วให้รั้งแขนผมให้เดินตามมา พวกเราเดินมาถึงโต๊ะกลุ่มพี่โบว์ในนาทีถัดมา ลำดับการนั่งคือพี่โบว์กับพี่พาลินจะนั่งฝั่งเดียวกันส่วนพี่แจนกับพี่มินจะนั่งฝั่งเดียวกัน พี่พาลินจะนั่งริมส่วนพี่โบว์จะนั่งข้างในฝั่งที่ติดกับโต๊ะทางด้านขวา

“พี่สาวครับ พวกผมขอนั่งด้วยได้มั้ยครับมีคนจองหรือยัง” ไอ้ปาร์คที่เปิดปากง่ายสุดในนี้แล้วเป็นคนพูด พวกเพื่อนสามคนของพี่โบว์ยิ้มกริ่มแต่พี่โบว์กลับยังไม่มองมายังผมหรือใคร คือเธอมองแล้วตอนแรกแล้วก็ไม่มองอีกแถมยังก้มหน้าทานข้าวเงียบๆ ด้วย

“ทำไมมานั่งกับพวกพี่คะ หรือว่าอยากนั่งกับ...” พี่มินมองพวกผมในคราแรกแล้วเหล่ตาไปมองเพื่อนของตัวเองที่ก้มหน้างุดๆ อยู่

“ยังไม่มีคนนั่งหรอกค่ะนั่งได้ แต่เอคนนี้จะติดมั้ยนะ” พี่พาลินว่าแล้วก็กระแซะไหล่เพื่อนตัวเองทำให้พี่โบว์เงยหน้าขึ้นผมดูออกว่าเธอเขินถึงแก้มไม่ได้แดงแต่หูเธอแดงมากนะ

“โบว์จะติดเหรอเมื่อคืนก็คอลกับน้องแอมป์จนดึกไม่ใช่?” พี่แจนยังคงชงต่อส่วนไอ้ปาร์คก็

“เอาเป็นว่านั่งได้ใช่มั้ยครับ” ดูเหมือนไอ้นี่จะหิวจัด

“ค่ะ นั่งได้ค่ะ” พี่พาลินตอบส่วนผมก็มองที่ว่างข้างๆ พี่โบว์เอาไว้และเดินไปนั่งตรงนั้น

ถึงจะไม่ใกล้กันมากแต่ก็ได้กลิ่นหอมบางเบาของเธอ คนข้างตัวผมเหมือนจะเกร็งนิดหน่อย แต่พูดตามตรงนะตอนคอลกับผมที่บ้านก็ดูเกร็งแหละแต่เธอผ่อนคลายตอนอ่านหนังสือนะตอนสอนการบ้านก็ไม่เกร็งแต่ทำไมช่วงเวลาปกติกับเกร็งไปได้

จริงๆ ผมเป็นคนไม่ชอบพูดชอบทำมากกว่าแต่ดูเหมือนว่าคนข้างตัวผมนี่จะไม่ค่อยพูดกับคนไม่สนิทเหมือนกันถ้าจะให้ผมพูดก่อนก็ได้กับคนที่อยากคุยก็สามารถคุยก่อนได้นะ

“การบ้านเคมีที่พี่โบว์สอนเมื่อวานถูกหมดเลยนะ” หลังจากกินข้าวได้สักพักก็สัมผัสได้ว่าพี่โบว์ไม่ค่อยพูดเหมือนพี่คนอื่น ๆ เลยเธอจะพูดก็ต่อเมื่อถูกถามหรือต้องให้ออกความคิดเห็นน่ะนะ ผมจึงเป็นคนเริ่มพูดกับเธอก่อน

“หูยยยย มีสอนการบ้านด้วยอ่า” พี่มินมองแล้วก็ทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่ส่วนพี่โบว์ก็ยิ้มนิดหน่อย

“ก็คงต้องถูกหมดแหละน้องแอมป์ ทั้งคณิตฟิสิกส์เคมีชีวะโบว์ได้ท็อปมาตั้งแต่มอสี่” อันนี้เป็นเสียงพี่พาลิน ก็พอรับรู้ว่าพี่โบว์เก่งแต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้

“เหรอครับ” ผมถามกลับไป “ถ้าพี่โบว์เก่งแบบนี้จะติวให้ได้มั้ยครับ”

“จะให้พี่โบว์ติวทำไมในเมื่อไอ้ธีร์ก็...” ไอ้ปาร์คจะแทรกมาส่วนผมก็หันไปมองมัน “จะบอกว่าไอ้ธีร์ก็โง่เคมีเหมือนกันอะครับ”

ทำดีมากเพื่อนรัก….

“แอมป์ก็เรียนพิเศษเคมีไม่ใช่เหรอ” ชี้ชัดว่าถึงจะได้คอลกันไปเมื่อคืนแต่ก็ไม่ได้ให้ช่องว่างระหว่างผมกับพี่โบว์แคบลงเลย ที่เธอรู้คงเพราะวันนั้นเจอกันที่หน้าโรงเรียนสอนพิเศษโรงเรียนของพี่โบว์อยู่ข้างผม

“รู้ด้วยอ่า” พี่แจนก็ยังชง

“เราแค่เห็นน้องที่เคมีอ.ปุ๋ยวันก่อน” คำพูดของพี่โบว์ไม่ส่อถึงว่าวันนั้นเราได้คุยกัน

เอาตรงถึงจะได้คุยและคอลกันไปหลายชั่วโมงเมื่อคืนแต่ส่วนใหญ่พี่โบว์จะอ่านหนังสือและผมที่นั่งรอก็หลับเราไม่ได้คุยอะไรพิเศษกันเลย ถึงจะให้เบอร์ผมมาดูแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีใจตอบผมนี่นะ ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ

End Amp Raveekarn Talk