All Chapters of อย่ารักคุณเคน (Mpreg): Chapter 51 - Chapter 60

“ขอแค่ยังมีเธออยู่ในชีวิต แค่เท่านี้ที่ฉันต้องการ”คำพูดของเคนยังคงติดอยู่ไม่หูไม่หาย พลับจีนได้แต่คิดทบทวนถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าคำพูดเหล่านั้นแปลว่ารักได้หรือเปล่า แต่ไม่ว่าคิดเท่าไรก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักทีร่างเล็กนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง หลังจากคุยกันหน้าห้องเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนพลับจีนก็เอาแต่มุดตัวอยู่ในห้อง ไม่กล้าแม้จะเปิดประตูออกไปดู ถึงจะยังมีคำถามมากมายที่อยากถามเคน แต่ก็ต้องพับเก็บมันไว้ก่อนตอนนี้เรื่องที่เขาท้องทุกคนรอบตัวต่างรู้เรื่องกันหมดแล้ว ทั้งที่ตั้งใจปกปิดเอาไว้ก่อน แต่เรื่องก็แดงขึ้นมาเพราะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด หลังจากนี้ทุกอย่างก็คงสงบสักที พลับจีนคิดเอาไว้อย่างนั้น เพราะศัตรูที่เคยอาฆาตเขาจนถึงขั้นจะเอาชีวิตตอนนี้ก็ไม่มีเหลืออยู่แล้วพลีบจีนลุกขึ้นเดินมายืนอยู่หน้าประตู แนบหูฟังเสียงจากด้านนอก ครั้นทุกอย่างดูสงบดีจึงค่อย ๆ เปิดประตูชะโงกหน้าออกไปดู ก่อนจะสะดุ้งตัวโยนเพราะตกใจที่เคนเอาเก้าอี้พับมานั่งอยู่ข้างประตูห้อง“คุณมาทำอะไรตรงนี้”“อยู่ในห้องแล้วมันได้ยินเสียงเธอไม่ชัด เลยมานั่งตรงนี้ เผื่อเธอต้องการความช่วยเหลือ”เอื้อนเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้ตั้งใจจ

ทริปเที่ยวในช่วงวันหยุดของพลับจีนผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากได้เปิดใจคุยกันเมื่อตอนเย็นวันนั้น เช้าวันต่อมาก็ตื่นมานั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันริมหาด ตลอดสามวันสองคืน เคนคอยดูแลเป็นอย่างดี ตกดึกก็ลุกขึ้นมาพัดวีให้เพราะมียุงตัวเล็ก ๆ บินเข้ามาตามช่องไม้ของห้องพัก เจ้าตัวก็แทบไม่ได้นอน เพราะกลัวว่ายุงจะกัดพลับจีนหลังจากกลับมาถึงกรุงเทพฯ เราสองคนก็ดูสบายใจต่อกันมากขึ้น พลับจีนเองก็เปิดใจรับเคนเข้ามาอีกครั้ง ไม่ใช่แค่เพราะเห็นความพยายามของเคน แต่เพราะอยากทำตามหัวใจตัวเองอีกสักครั้งเหมือนกัน และเมื่อความรู้สึกตรงกันแล้วอะไรหลาย ๆ อย่างก็ดีขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น กล้าที่จะพูดจะเตือนกัน รวมไปถึงคำพูดคำจาที่คิดไตร่ตรองอย่างดีก่อนจะพูดมันออกมา เพื่อไม่ทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง หรือเจ็บปวดใจอย่างที่ผ่านมา“ตอนเย็นเดี๋ยวมารับ”“ครับ”“ตั้งใจทำงาน เดินระวังด้วย”“รู้แล้วครับ”“เดี๋ยว”แขนเรียวถูกรั้งเอาไว้ก่อนจะเปิดประตูลงไปจากรถ ใบหน้าคมคายยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ ก่อนจะฉวยโอกาสรีบจู่โจมเข้าไปหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่“คุณเคน!”“ชื่นใจ”“ชิ!”แม้จะทำเหมือนไม่พอใจแต่กลับอมยิ้มจนหน้าแดงก่ำ ก่อนจะรีบหนีลงไปจากรถเพื่อป

ตื่นเช้ามาพลับจีนก็เห็นเคนกำลังนั่งทำอะไรสักอย่างที่ตู้เสื้ออยู่นานสองนาน ก่อนจะเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ออกมาก็ตรงไปที่เคนนั่งอยู่“ทำอะไรอยู่ครับ”ครั้นลุกขึ้นเดินไปดูก็เห็นว่าอีกคนนั่งดูรูปคู่ของเจ้าตัวกับเพื่อนสนิท หรือที่ไม่เคยพูดคำนั้นออกมาเลย เพราะยังไม่ลืมรักแรก เผลอ ๆ คงยังรักอีกฝ่ายอยู่หรือจริง ๆ เขาไม่ควรหวังอะไรไปตั้งแต่แรก ในเมื่อเคนก็เคยพูดว่าจะทำหน้าที่พ่อให้ลูก มันก็คงจะแค่นั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นได้คนตัวเล็กเดินกลับไปอุ้มลูกชายที่ตื่นแล้วลงไปด้านล่าง ปล่อยให้เคนมองตามหลัง เมื่อรู้สึกตัวก็รีบตามลงมา“พลับ”“หิวแล้วครับ รบกวนตั้งโต๊ะให้หน่อย”พลับจีนอุ้มลูกมานั่งที่โต๊ะกินข้าว เลิกเสื้อขึ้นเพื่อให้ลูกกินนม ส่วนตัวเองก็นั่งรอเคนเอาข้าวต้มที่ตื่นมาทำตั้งแต่เช้ามาให้คนที่รู้ตัวว่าทำให้อีกฝ่ายระแคะระคายใจพยายามที่จะอธิบาย ทว่าพลับจีนไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน เพียงแต่ตักข้าวกินเงียบ ๆ ทั้งที่บอกว่าหิวแต่กินไปไม่กี่คำก็วางช้อนไปเสียแล้ว ก่อนจะอุ้มลูกชายไปอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เคนหยิบเอาถ้วยไปจัดการล้างเสร็จเรียบร้อยถึงได้ตามมานั่งอยู่ใกล้ ๆ“พลับ”“...”“เธอโกรธฉันเหรอ”“เปล

23 เมษา ชื่อร้านอาหารที่ถูกตั้งขึ้นโดยพลับจีน หลังจากได้ร้านอาหารมาพลับจีนก็ใช้เวลาคิดอยู่ไม่นานก็ได้ชื่อร้านมา ตั้งตามวันเกิดของมาวิน เพราะไม่ว่าอ่านชื่อร้านกี่ครั้งก็จะมีเราทั้งสามคนรวมอยู่ในนั้น มันอาจจะดูลึกซึ้งนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้เข้าใจยากเลยสักนิดเปิดร้านมาได้สามดือนกว่า ทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางจนคล่องมือ เคนจ้างพนักงานให้มาคอยช่วยที่ร้าน อีกทั้งยังมีเชฟชื่อดังถึงสองคน นับวันลูกค้าเริ่มเยอะขึ้น พลับจีนก็ไม่เคยขี้เกียจเลยสักวัน หลังจากส่งเคนไปทำงานแล้ว ก็พาลูกชายมาที่ร้านอาหารขลุกตัวอยู่ที่นี่ทั้งวันจนเลิกงานเคนถึงมารับภายในร้านยังมีมุมเล็ก ๆ ไว้ให้พลับจีนได้นั่งวาดภาพเล่นตามที่เจ้าตัวชอบ เคนทำทุกอย่างไว้ละเอียดตามที่สเก็ตช์ภาพเอาไว้จริง ๆ ส่วนมาวินก็มีเพื่อนเล่นถึงสองคน นอกจากมีคุณแล้วยังมีมีเธอ ลูกชายคนเล็กของน่านน้ำที่มีอายุห่างกับมาวินเพียงปีเดียว แม้ว่ามาวินจะอายุมากกว่ามีเธอ แต่มีเธอมีศักดิ์เป็นพี่เพราะพ่อของมีเธอเป็นพี่ชายของพ่อมาวิน แบบนี้จึงเหมือนกับว่ามาวินเป็นน้องเล็กสุดพี่ชายคนโตอย่างมีคุณนอกจากจะพาน้องเล่นแล้ว ยังต้องคอยดูแลน้อง ๆ ไปด้วย กระนั้นก็ยังมีน่านน้ำที่เป

ตอนไหนที่พ่อกับแม่เป็นห่วงลูกที่สุด?เป็นคำถามที่เคนไม่เคยถามตัวเอง และไม่เคยรู้มาก่อน จนกระทั่งได้เป็นพ่อคนถึงได้รู้ว่าเวลาลูกต้องห่างออกไปจากอกเราจะเป็นห่วงและกังวลมากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าเขาต้องเจอกับอะไรบ้าง ยามที่อยู่กับเรา เรายังสามารถดูแลเขาได้ แต่เมื่อเขาต้องไปใช้ชีวิตตามช่วงวัยโดยที่ไม่มีเราอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา คนเป็นพ่อเป็นแม่ถึงได้นึกเป็นกังวล เป็นห่วงจนไม่เป็นอันกินอันนอนเคนแอบมาร้องไห้ในห้องน้ำคนเดียว เพราะพรุ่งนี้ลูกชายต้องไปโรงเรียนวันแรก ความกังวลใจเกิดขึ้นมากมาย กลัวว่าลูกจะเข้ากับเพื่อนไม่ได้ กลัวว่าเพื่อนจะรังแก กลัวว่าคุณครูจะใจร้าย กลัวว่าลูกจะใช้ชีวิตเองไม่ได้ก๊อก ก๊อก ก๊อก!“พี่เคน เป็นอะไรหรือเปล่า”พลับจีนออกมาตามเคนที่ชั้นล่าง เพราะนอน ๆ อยู่เคนก็บอกว่าจะมาเข้าห้องน้ำ แต่กลับลงมาชั้นล่างทั้งที่ในห้องก็มีห้องน้ำอยู่ในตัว หายไปนานหลายนาทีก็ยังไม่กลับขึ้นมาแกร๊ก!เสียงปลดกลอนประตูดังขึ้น พร้อมกับประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นร่างชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าที่ยืนตาแดงก่ำ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา“เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม” พลับจีนเอ่ยถามด้วยความตกใจ“พี่เป็นห่ว