All Chapters of อย่ารักคุณเคน (Mpreg): Chapter 11 - Chapter 20

เจ้าของร่างสูงยืนพิงหน้าต่างมองดูคนหมดสภาพที่นอนอยู่บนเตียง หลังจากถูกราดน้ำเรียกสติอยู่พักใหญ่กว่าจะหมดฤทธิ์ถึงได้หลับไป ปล่อยให้เคนจัดการเปลี่ยนผ้าให้ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เลยสักนิดความต้องการของคนที่กินยาปลุกเซ็กซ์เข้าไปคือการที่มีความต้องการทางเพศ ซึ่งเคนไม่ได้อยากมีอะไรกับคนที่ขาดสติ วิธีที่พอจะช่วยได้ที่คิดออกก็มีเท่านี้ระหว่างทางกว่าจะมาถึงห้องพักของพลับจีน เจ้าตัวพยายามที่จะปีนป่ายเข้าหาเคนอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถือว่าเก่งมากที่พยายามฝืนตัวเองได้ แม้ว่าจะต้องกัดแขนตัวเองจนเลือดซิบก็ตาม“เจอตัวยังครับคุณแซน”[ค่ะคุณเคน เป็นลูกค้าใหม่เพิ่งมาครั้งแรกค่ะ]“ไม่ว่าจะลูกค้าเก่าหรือลูกค้าใหม่ ผมไม่สนใจ กฎของร้านเป็นยังไงคุณแซนรู้ใช่ไหมครับ”[รู้ค่ะ แล้วเรื่องที่พนักงานของเราไปฟาดหัวเขาล่ะครับ]“ผมไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เพราะพนักงานเราไม่ผิดที่ปกป้องตัวเอง”“ค่ะ เดี๋ยวที่เหลือแซนจะจัดการให้เรียบร้อยค่ะ”“ฝากด้วยครับ”เคนกดวางสายจากผู้จัดการร้าน ทอดมองพลับจีนพลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ถึงไม่อยากข้องเกี่ยวด้วยแต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดีเพราะยังไงเสียพลับจีนก็ถือว่าเป็นพนักงานในร้านของเขาเห

“ลองชิมดูไหมครับ”“ไม่ ฉันท้องเสียขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ”คนฟังกลอกตามองบน พลางถอนหายใจออกมาอย่างเอือม ๆ ไม่ชิมก็ไม่ต้องชิมสิ ไม่เห็นต้องพูดอะไรแบบนี้ เขาไม่ได้บังคับสักหน่อยหลังจากเล่นกับเด็ก ๆ มาเกือบสองชั่วโมง พลับจีนจึงขอไปช่วยทำมื้อเย็นในครัว เคนที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนก็เลยทำได้แค่เดินตามมาเงียบ ๆ ยืนกอดอกมองอยู่หน้าประตูห่าง ๆ ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปช่วยหรือทำตัวเกะกะคนในครัว แม้ว่าอยากเดินออกไปสูบบุหรี่ก็ทำไม่ได้ เพราะมีป้ายห้ามแทบจะทุกจุด เคนก็เข้าใจอยู่ว่าทำไมพลับจีนเดินหน้าบึ้งกลับไปในครัว ฝีมือการทำอาหารถ้าให้เทียบกับน่านน้ำเขานี่เทียบไม่ติดเลยสักนิด แค่พอกินได้ก็ดีเท่าไรแล้ว ที่เข้ามาช่วยก็เป็นแค่ลูกมือ คอยหยิบนั่นหยิบนี่ หั่นผัก หั่นเนื้อบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆเสียงพูดคุย หัวเราะเจี๊ยวจ๊าวของพวกผู้หญิงในครัวทำให้พลับจีนเผลอยิ้มตามไปด้วย แม้จะไม่ได้สนิทสนมกันแต่เพราะเป็นพลับจีนการปรับตัวเข้ากับคนอื่นถึงได้เป็นเรื่องง่าย เพราะเขาจะมีคติเตือนใจตัวเองอยู่เสมอ‘หากอยากอยู่บนโลกนี้ได้ก็ต้องรู้จักปรับตัวให้เป็น’ผิดกับอีกคนที่ดูจะขวางโลก เอาตนเป็นที่ตั้งเสียมากกว่าทุกสิ่ง สำหรับพลับจีนอาจจะ

ตั้งแต่รู้ว่าเคนเป็นเจ้าของผับ Black butterfly ก็กลายเป็นว่าพลับจีนได้เจอบ่อยขึ้น ทั้งที่ทำงานที่นี่มาตั้งนานแต่ไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยสักครั้ง ครั้นอยากหลบหน้าก็ทำไม่ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นเจ้านายของตัวเองสืบเนื่องจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้วที่โดนวางยา ผู้จัดการที่ได้รับคำสั่งมาอีกทีให้พลับจีนหยุดรับลูกค้าวีไอพีไปสักพัก เปลี่ยนมาดูแลลูกค้าชั้นล่างแทน อย่างน้อยถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ยังอยู่ในสายตาเพื่อนร่วมงานคงช่วยกันได้ทันท่วงทีเสียงเพลงบริเวณชั้นหนึ่งดังกระหึ่มจนรู้สึกปวดหู แม้ว่าจะทำงานที่นี่แทบทุกวันอยู่แล้วแต่พลับจีนก็ยังไม่ชินอยู่ดี กระนั้นก็ยังคงยิ้มแย้มตามหน้าที่ แม้ว่าจะเป็นเพียงลูกค้าทั่วไปไม่ใช่ลูกค้าวีไอพี ถึงอย่างนั้นบางคนก็ทิปหนักไม่ใช่เล่นเหมือนกัน ยิ่งได้พลับจีนที่เป็นถึง Top 2 ของร้านที่ขึ้นชื่อเรื่องการบริการ และเอาใจลูกค้าเก่ง ทำให้ใคร ๆ ต่างก็พออกพอใจกันทั้งนั้น ถึงจะไม่ใช่คนที่หน้าตาดีที่สุด แต่กลับมีเสน่ห์ที่ใครเห็นก็ต้องเผลอมอง หรือแอบชอบกันบ้างพลับจีนมัวแต่ทำงานของตัวเองโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังถูกจับจ้องโดยใครบางคนจากชั้นบนสุดของร้าน ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของเคน

“พลับจีน.. ใช่จริง ๆ ด้วย”“...”“จำฉันได้ไหม เฟญ่าไง”คนถูกทักนิ่งเงียบไป มองหน้าหญิงสาวที่เข้ามาทักนิ่ง ใบหน้าชาวาบพร้อมกับหัวใจที่เต้นถี่ขึ้น ทำไมเขาจะจำเธอไม่ได้เรียกได้ว่าจำได้ขึ้นใจเลยต่างหาก...“กลับกันไหมพลับ”ดูจากสีหน้าของพลับจีนน่านน้ำก็พอรู้แล้วว่าตอนนี้เพื่อนของตัวเองกำลังรู้สึกไม่ดีอยู่แน่ ๆ ต่างจากหญิงสาวที่กำลังยกยิ้มร่า ทว่าสายตาของเธอจ้องพลับจีนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อน่านน้ำไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าที่เพิ่งกินไปได้ไม่ถึงครึ่ง ตอนนี้ความรู้สึกของพลับจีนสำคัญที่สุด ครั้นเห็นพลับจีนยังคงนั่งนิ่ง ก็รีบลุกขึ้นไปจับมือให้เดินหนีออกมาไม่ลืมที่จะจ่ายเงินให้พนักงานโดยที่ไม่รอเงินทอน“จะรีบไปไหนล่ะ? ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยหรือไง” ไม่วายเฟญ่ายังเดินตามออกมาติด ๆ“พอดีพวกเรามีธุระต้องไปทำต่อครับ” น่านน้ำหันหลังกลับมาตอบกลับอีกฝ่าย“นายเป็นใคร ฉันไม่คุยกับนายนะ”“รู้ครับ แต่ดูเหมือนพลับจะไม่อยากคุยกับคุณเหมือนกัน”เอาว่ะ! ที่ผ่านมายอมคนอื่นมาตลอด ครั้งนี้เขาต้องออกตัวปกป้องเพื่อนบ้าง แม้จะแอบหน้าชานิดหน่อยกับคำพูดของผู้หญิงตรงหน้า“เฮอะ! หรือว่าลืมฉันไปแล้วล่ะพลับจีน ลืมด้วยหรือเป

“เราจะทำยังไงกับมันต่อดีคะ”“ปล่อยมันไปก่อน ขอเวลาฉันคิดแผนให้รอบคอบกว่านี้แล้วเราค่อยลงมือ”หญิงวัยกลางคนยกยิ้มร้ายมุมปาก เธอจะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปเป็นครั้งที่สอง เมื่อสิบปีที่แล้วมันทำกับเธอและลูกเอาไว้อย่างเจ็บแสบ ถึงเวลาเธอจะเอาคืนให้สาสมคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่ย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ไม่อย่างนั้นเฟญ่าคงไม่ไปเจอกับพลับจีนโดยบังเอิญแบบนั้น ถือว่าครั้งนี้โชคเข้าข้างเธอจริง ๆ“ติดต่อไปหาไอ้เข้ม บอกมันว่าเจอตัวแล้ว ให้มันเตรียมตัวเอาไว้ ถึงเวลาเมื่อไรฉันจะให้ลงมือทันที”“นานแค่ไหนคะ ญ่าไม่อยากรอแล้ว เราลงมือเลยไม่ได้เหรอคะแม่ ญ่าเกลียดมัน มันทำให้ญ่าต้องเจ็บ”หญิงสาวกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น เธอรอเวลานี้มานาน ในเมื่อศัตรูอยู่ตรงหน้าแล้วทำไมยังต้องรออีก สิบปีที่ผ่านมามันก็มากพอแล้วไม่ใช่หรือ“ไอ้เด็กนั่นมันแสบ มันฉลาดกว่าที่แกคิด ไม่อย่างนั้นมันจะหนีพวกเรามาได้จนถึงสิบปีหรือไง”“แต่ญ่า.. ก็ได้ค่ะ เอาตามที่แม่ว่าก็ได้”ครั้นจะเถียงกลับก็ต้องหยุดชะงักไป จริงอย่างที่แม่เธอพูด พลับจีนมันฉลาดเอาตัวรอดเก่งหากบุ่มบ่ามมีแต่จะเสียเปรียบ อดทนรอตามที่แม่บอกไว้ก็พอ ถึงเวลาเมื่อไรแม่คงจัดการทุกอย่างให้