All Chapters of เด็กเสี่ย : Chapter 131 - Chapter 140

ครั้งนี้การพบหมอเหนือเมฆคล้ายกับเป็นการตรวจเบื้องต้นและให้ความรู้ซะมากกว่า เกี่ยวกับการปรับตัว การเป็นอยู่รวมถึงอาหาร เนื่องจากเวลาที่มีจำกัด ในขณะคนป่วยดูเหมือนว่าแทบไม่ได้ฟังเพราะในหัวมีแต่เรื่องที่เจอมา เกี่ยวกับกล่องมือปลอมจากผู้ไม่หวังดี และคิดว่าเดี๋ยวลูกของหล่อนก็คงตั้งใจฟังเอง ส่วนพะแพงที่ถูกโยนความหวังมาให้กลับไม่มีสติมากกว่าใครทั้งนั้น เนื่องจากใจของเธอตอนนี้ไปอยู่ที่เชียงใหม่แล้ว#บ้านสุดท้ายก็ไม่ได้ไป เพราะเหนือเมฆให้เหตุผลว่าหลังจากผ่าตัดเสร็จ ถ้าอาการทรงตัวทางครอบครัวของเขาก็จะย้ายเขามารักษาที่กรุงเทพ และให้ความเห็นว่าเธอรออยู่ที่นี่น่าจะดีกว่า“มีอะไรหรือเปล่าแพง ลูกหน้าซีดตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้วนะ”ในขณะที่คนตัวเล็กนั่งใจลอยอยู่บนโซฟา พุนพินเห็นท่าไม่ดีจึงเดินเข้าไปถาม และหย่อนสะโพกลงนั่งข้างๆ“พี่คีถูกยิงค่ะ”เธอบอกตามตรงโดยไม่ปกปิด คนเป็นแม่เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เอามือทาบอก ขมวดคิ้วมองคนเป็นลูกด้วยความใจเสีย“ที่ไหน แล้วเป็นยังไงบ้าง”“ที่เชียงใหม่ค่ะ แพงรู้จากเพื่อนของเขา ตอนนั้นเห็นบอกว่ากำลังเข้าห้องผ่าตัด”น้ำเสียงที่สั่นเครือพร้อมกับดวงตาที่วูบไหวของลูกสาวทำให

“มีคนจะสาดน้ำกรดแพง” แน่นอนด้วยความตกใจจนมึนงง พาให้คนทั้งสามทำอะไรไม่ถูกนอกจากยืนตัวแข็งทื่อ เพราะคิดไปต่างๆนานาว่าหากโดนเป้าที่พวกมันเล็งไว้เต็มๆจะเป็นอย่างไร ป่านนี้พะแพง กับม่อนที่โดนสะเก็ดจากลูกหลงคงปวดแสบปวดร้อนดิ้นทุรนทุราย เพียงแค่คิดคนตัวเล็กก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ถึงขั้นยกมือบางขึ้นลูบหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่คิดที่จะอาย ก่อนโผเข้ากอดบาสที่ยืนอยู่ข้างๆแน่น และมีม่อนเดินเข้ามากอดสมทบ ภาพนั้นจึงเห็นเป็นคนทั้งสามกำลังกอดกัน โดยที่อีกคนร้องไห้ตัวโยน และอีกสองคนตาแดงก่ำด้วยความสงสาร “ขอบคุณนะบาส.. ฮือ ขอบคุณนะ” “ไม่เป็นไรนะแพง ปลอดภัยแล้วนะ” “แจ้งตำรวจเลยเหอะ ขอดูกล้องวงจรปิด” ม่อนที่เพิ่งจะได้สติขึ้นมาบ้างแล้วออกความเห็น ส่วนพะแพงพยักหน้า โดยไม่รู้เลยว่าภาพนั้นได้ถูกถ่ายด้วยโทรศัพท์เครื่องหรูของคนติดตาม เพื่อส่งไปยังปุณ คนติดตาม : พี่ ผู้หญิงของนายโดนสาดน้ำกรดว่ะ โชคดีเพื่อนของเธอช่วยไว้ทัน โรงพยาบาล ช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน เหนือเมฆที่นั่งอยู่กับปุณตรงซุ้มร้านกาแฟประจำ เพื่อปรึกษาหาร

เช้าของอีกวัน ลูกน้องมือขวาเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาหลังจากเปิดให้เข้าเยี่ยมได้เพียงห้านาที ราวกับรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เห็นเจ้านายของเขามองอยู่จึงเดินเร็วเข้าไปยื่นโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ หลังจากเครื่องเก่าโดนฉกไปขณะได้รับบาดเจ็บ “ได้ตัวคนทำแล้วครับนาย ตอนนี้อยู่ที่โกดัง” ปุณหมายถึงคนที่สาดน้ำกรดผู้หญิงของเขา อาคีราหันไปพยักหน้าให้ ก่อนจะหันกลับมาสนใจโทรศัพท์ที่เชื่อมต่อกับฟังก์ชั่นเดิม ซึ่งกู้คืนมาโดยแฮกเกอร์มือฉมัง ทว่า.. “อีกเรื่องครับนาย ผมไปหาคุณพะแพงที่บ้านแล้ว ไม่มีใครอยู่เลยสักคน” มือหนาชะงัก หันขวับมองหน้าคนพูดทันทีหลังจากเขาพูดจบ “มึงว่าไงนะ” “ผมพยายามติดต่อแล้วครับ และหาทั่วทุกที่ แต่ไม่เจอ” “แล้วคนติดตาม?” “โดนตีหัวตั้งแต่เมื่อคืนครับ” ฟึ่บ! “เดี๋ยวครับ นายจะไปไหน” “จะออกจากโรงพยาบาลสิวะ” เขาตวาดเสียงห้วน “อย่าห้ามเชียวนะมึง ไปเตรียมรถ” “ครับนาย”โดยสัญชาตญาณของเขาไม่เกินจริง อาคีรามีลางสังหรณ์ว่า

เพนท์เฮาส์เหนือเมฆ เสียงออดดังถี่ราวกับใครจงใจหาเรื่องทำเจ้าของห้องซึ่งยืนทำแซนด์วิชอยู่ถึงกับชักสีหน้า ก่อนเดินไปส่องดวงตาแมวที่บานประตู เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทถึงกับเลิกคิ้วสูง แกร็ก! สายตาคมกริบมาก่อนร่างกาย ขณะจ้องเขม็งมายังเขาระหว่างแทรกตัวเข้ามา นั่นยิ่งทำคนข้างในที่เป็นผู้อนุญาตหย่อนหัวคิ้ว “มึงมาแบบ ไม่นัดกันล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่” เหนือเมฆที่ไม่ได้สนใจอารมณ์ เดินหันหลังกลับไปให้แขกมาเยือนปิดประตูเอง เนื่องจากเขากำลังวุ่นอยู่กับสิ่งที่ค้างคาไว้ เมื่อเดินมาหยุดอยู่หลังเคาน์เตอร์ตรงที่เดิมก่อนหน้าก็หันถามเพื่อนด้วย “กินไรมาหรือยัง เอาหน่อยไหม” ทว่าคนถูกถามไม่พูดไม่จาแต่เลือกเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาแทน แน่นอนว่านั่นเป็นชนวนเหตุทำให้เหนือเมฆไม่สบายใจไปด้วย เขานิ่งชะงันไปพักหนึ่งระหว่างมองหน้ากัน และแน่นอนว่าเหนือเมฆเข้าถึงธุระที่เขาอุตส่าห์มาโดยไม่คิดที่จะโทรมาบอกกันล่วงหน้าครั้งนี้แล้ว ก่อนเจ้าของห้องจะเป็นฝ่ายถอนหายใจพรืด “เธอมาขอให้กูช่วย” เห็นแล้วว่าประโยคนั้

ควันบุหรี่ถูกพ่นออกมาจากปากของอาคีราครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงระเบียงในห้องทำงานเก่าของปู่ของเขา ที่ต่อมาได้เปลี่ยนมือเป็นเขามานานพอควร ซึ่งกำลังจะถูกปิดตายอีกครั้งเนื่องจากตำแหน่งที่ได้มาโดยชอบธรรมแล้วจะต้องใช้ห้องนี้เป็นหลัก เนื่องจากเอกสารมากมายเกี่ยวกับบริษัทส่วนมากจะถูกเก็บไว้ที่นี่ เพราะถูกเปลี่ยนมือเป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องอีกคน หนึ่งเดือนมานี้เขาไม่ได้เข้าบริษัท เรียกได้ว่าทิ้งงานไปเลยราวกับคนไม่มีความรับผิดชอบ ทั้งที่ก่อนหน้านี้งานพลาดเพียงนิดเดียวยังเครียด แถมไม่รับโทรศัพท์ใครสักคนเว้นแต่คนที่สำคัญจริงๆ อย่างเช่นปุณเพราะรายนั้นกำลังทำงานให้เขาอยู่ คอยเก็บกวาดคนที่มาทำร้ายพะแพง และยังคงมีคำสั่งให้ตามหาเธออย่างต่อเนื่องโดยไม่คิดที่จะล้มเลิก แม้จะรู้ว่าใครคือคนที่นำเธอไปซ่อนไว้ หากแต่เขายังเชื่อในความพยายามของตัวเองอยู่ และความพยายามนั้นกำลังจะเข้าเดือนที่สองแล้ว ก็ยังไม่ได้ข่าวคราว เธอหายไปราวกับไม่มีชีวิต สิ่งนี้ต้องนับถือผู้เป็นพ่อและเพื่อนสุดที่รักของเขา ที่มีปัญญาเหลือล้น สามารถทำเรื่องขนาดนี้ได้ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง