All Chapters of เด็กเสี่ย : Chapter 101 - Chapter 110

ข้อความของซันเซ็ทที่เผลอกดอ่านแต่ไม่ได้ตอบ มาถูกรื้อใหม่ในช่วงบ่ายหลังเลิกเรียนแล้ว ริมฝีปากกลีบสวยเม้มเข้าหากันแน่น พอๆกับมือที่กำโทรศัพท์อยู่ กว่าจะตัดสินใจตอบกลับไป เธอยืนชั่งใจอยู่นาน PP : เสร็จแล้วค่ะ เธอคิดว่าจะส่งพิกัดให้เขาไปรับเองกลายเป็นเธอที่รู้สึกแปลกๆ แต่อาคีราสั่งห้ามยุ่งกับเขาเด็ดขาดด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจ จะทำอย่างไรดี? ความอึดอัดบางเบานี้กำลังปั่นป่วนสมองให้หนักอึ้ง ถ้าผู้ชายแปลกหน้าเธอคงส่งแค่ที่อยู่ของร้านแล้วบล็อกไปเลย เพราะยังไงก็ยากที่จะพบหน้ากันอีก คงไม่มีความบังเอิญขนาดต้องเจอกันซ้ำสอง แต่นี่เขาคือญาติคนที่เธอรัก..ในใจของเธอลึกๆยังมองว่าอนาคต เมื่อไหร่ที่ยังไม่หายไปจากชีวิตอาคีรา ยังมีโอกาสที่จะได้เจอ แต่พอคิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวกลับรู้สึกละอายใจ ทำไมเธอถึงได้คิดไปไกลขนาดนั้น ทั้งที่สถานะของเขาและเธอมีขีดจำกัด เพียงแค่เขาแต่งงาน ไม่ก็เธอที่เรียนจบ ถึงตอนนั้นก็จะจากกันทันที ช่วงเวลาจึงเป็นเพียงแค่ช่วงทีเธอจะต้องกอบโกยเก็บเงินที่ได้มาของเขาให้ได้มากที่สุดก็เท่านั้น ทว่าเมื่อคิดมาถึงตรงนี้หัวใจของเธอ

เสร็จจากทานอาหารอิตาลีกับซันเซ็ทเธอกับเขาก็แยกกันที่ร้านเลย เนื่องจากมีสายเข้าตามเขาให้เข้าประชุมด่วน นาทีนั้นที่เขาลุกพรวดด้วยความรีบร้อนหลังจากเช็คบิลและบอกลาเธอแวบแรกทำให้เธอนึกถึงสามีของตัวเอง คิดจินตนาการและตั้งคำถามนึกสนุกไปว่าหากได้ออกมาทานอะไรด้วยกันแบบเปิดเผยกับเขาเหมือนกันกับซันเซ็ท หากถูกเรียกเข้าบริษัทเร่งด่วนแบบนี้ เขาจะพาเธอไปด้วยหรือปล่อยเธอทิ้งไว้ที่ร้านแล้วให้กลับเอง เมื่อไม่เคยมีภาพจำนั้น และนึกไม่ออกจะเป็นไปได้ไหมเธอก็พ่นลมหายใจออกมาทันที “เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย” ขาเรียวก้าวเชื่องช้าออกมาหน้าห้าง ตาก็มองจอโทรศัพท์สลับไปด้วย ต้องการจะเรียกรถกลับบ้าน ทว่าจู่ๆก็มีเสียงใครบางคนแว่วมาจากด้านหลังของเธอ เมื่อหันไปเห็นว่าเป็นปุณที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางนี้ถึงกับยืนงง “อ้าวคุณปุณ” เขายืนหอบอยู่ครู่หนึ่งถึงจะบอกเจตจำนงของตัวเอง “นายเรียกหาครับ สั่งให้ผมพาคุณไปพบ” “ตอนนี้เลยเหรอคะ?” “ครับ” หัวใจหญิงสาวกระตุก รู้สึกหวาดหวั่นแปลกๆ ขณะจ้องหน้าลูกน้องของเขา ที่แววตาตอนนี้ไม่ได้ดูเปล่งประ

บาสกวาดตามองไปทั่วระหว่างเดิน จุดหมายเขาคือบาร์สำหรับบริการเครื่องดื่มที่มีไว้สำหรับแขกวีไอพี ซึ่งเหนือกว่าขาเล่นทั่วไป หรือรองรับบุคคลที่มาเพื่อการอื่นมากกว่า เพราะมีโซฟาขนาดใหญ่และถัดไปคือห้องรับรองกับห้องทำงานสำหรับเจ้าของคาสิโน “มึงประจำตรงนี้ละกัน เดี๋ยวกูไปดูตรงโน้นก่อน” “ครับพี่” บาสพยักหน้า จังหวะเบือนหน้าไปอีกทางแล้วสายตาเกิดไปสะดุดเข้ากับใครคนหนึ่งซึ่งยืนหันหลัง “มองอะไรวะ” แค่เพียงคุ้นๆไม่ทันได้นึกออก กลับถูกเรียกสติด้วยการ์ดคนหนึ่งซะก่อนที่จู่ๆก็เดินเข้ามา พร้อมสายตาเชิงเอาเรื่อง “เปล่าครับพี่” “นั่นนาย ถ้าออกมามึงก็แค่ก้มหัวทักทายปกติ แต่อย่ามองแบบนั้น กูเตือนแล้วนะ” “ครับๆ”ด้านของพะแพง หลังจากรถที่ปุณขับและเธอนั่งมาชะลอลงแล้วจอดนิ่ง ความงุนงงก็ก่อตัวขึ้นอีกรอบ ริมฝีปากกลีบสวยอ้าเหวอ บรรยากาศไม่คุ้นเคยทำเธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เมื่อช้อนตาขึ้นเข้าไปในกระจกแล้วสบตาเข้ากับปุณที่มองอยู่ก่อนจึงพ่นลมหายใจออกมาทันที “ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ”

เขาไม่ได้รักเธอเลย ก็แค่เป็นความสบายใจ เป็นของคลายเครียดที่กลับมาตอนไหนก็เจอ หรือเรียกอีกแบบก็คือเธออยู่ในฐานะไม่ต่างกับผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยใช้บริการ พิเศษตรงที่เขายังไม่เบื่อกันก็เท่านั้น แต่เมื่อไหร่ที่เธอทำตัวน่าเบื่อเขาก็จะเขี่ยทิ้งทันที ก็ถูกแล้ว.. ทั้งที่รู้เขาชัดเจนมาตลอด ตั้งแต่เริ่ม ไม่ว่าจะเป็นตอนหมดสัญญา หรือตอนที่มาตามกลับไป ทุกอย่างอยู่ในกระบวนการผู้หญิงที่ทำให้เขาสบายใจกว่าใครทั้งนั้น แล้วตอนนั้นที่ถามว่ารักกันไหม..ทำไมถึงบอกว่ารัก เจ็บ.. “แพง..เข้าใจแล้วค่ะ” คนตัวเล็กพยักหน้า ในขณะที่ร่างสูงนั่งมองราวกับรอลุ้นเธอจะพูดอะไรต่อ สาวเจ้ากลับเม้มปากแน่น นาทีนี้สำหรับเขาเธอพูดอะไรออกมาก็รับได้ทั้งนั้น เขาไม่คิดยื้อหรือรั้ง และที่เป็นอยู่ตอนนี้ เพราะเขาคิดว่าความใจดีของเขากำลังจะทำให้เธอเหลิง ไม่ชอบเอามากๆกับคนที่พูดไม่รู้ฟัง ก่อนหน้าจะเจอเธอมีผู้หญิงมากมายที่พร้อมจะเป็นของเล่นและความลับ ถึงขนาดเป็นเด็กเลี้ยงที่ยอมทำตามทุกอย่าง เขายังไม่คิดที่จะเอาเข้ามาพัวพัน เพราะคิดว่านั่นคือภาระ กับบางคนแค่ครั้งสองครั้งยังวิ่งตาม ถึงได้เขียน

“นะ นายครับ!”ดวงตาเหลือกราวกับคนสติหลุด เขาอยากขอโอกาสอีกครั้ง ทว่าเพียงอ้าปากไม่ทันได้พูด ร่างทั้งร่างก็ถูกด้วยแรงฟาดทันทีพลั่ก!ไม่มีอะไรอยู่ในหัวของเขา ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียง มีแต่ภาพตรงหน้าที่ขยับ ไม่นานก็เอียงไปทางฝั่งใดฝั่งหนึ่ง ก่อนร่างทั้งร่างจะร่วงหล่นศีรษะอีกด้านกระทบพื้น เผยภาพสะท้อนสุดท้ายคือภาพของเขา ร่างสูงถือไม้เบสบอลยืนอยู่เหนือหัว โดยดวงตาแข็งกร้าวที่มองลงมานั้นไม่ต่างกับมัจจุราช เขาคือปีศาจในร่างคน ความรู้สึกของผู้ถูกกระทำในตอนนี้ถึงไม่ตายทันทีแต่ความแรงของการตีลงมายังไงก็เลี้ยงไม่โต“จับมันขึ้นมา”ทั้งที่คิดว่ามันจบ เขายังได้ยินเสียงนั้นอยู่อีก สัญชาตญาณของความกลัวเข้าแทรก สั่งให้เขายกมือขึ้นมาพนมไหว้ในนาทีเฉียดเป็นเฉียดตาย เพื่อขอชีวิตที่แสนจะรัดทนและสะบักสะบอมนี้ที่ไม่รู้หลังจากนี้จะเหมือนเดิมไหมเอาไว้ด้วยมีความหวังสุดท้าย“นายครับ! นะ นาย ลูกผมยังเล็ก ผะ ผม..ขอโอกาส อีกครั้งได้ไหมครับนาย”กับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มเพียงได้ยินแค่คำว่าโอกาส ที่ทำให้นึกไปถึงริมฝีปากบางเฉียบที่เพิ่งจะขยับขอกันไปเมื่อครู่ของผู้หญิงก่อนหน้า ไม้เบสบอลที่กำลังถูกง้างก็หยุดค้างทันที