All Chapters of เด็กเสี่ย : Chapter 111 - Chapter 120

“....!!” ตกใจหนักก็ตอนถูกดันไหล่ให้เอนลง แล้วดึงขาอย่างแรงจนข้อศอกที่ค้ำเบาะหลุดต้องนอนหงาย “พะ..พี่คี..”เธอมองการกระทำนั้นด้วยดวงตาที่ขึงโต แวบแรกเผลอไปนึกถึงยิ้ม รุ่นพี่ที่เคยทำงานด้วย หลายครั้งที่หล่อนหยุดงานบ่อย บางครั้งก็หยุดไปซะเฉยๆไม่บอกกล่าว พออีกวันมาทำงานก็สวมเสื้อแขนยาวปิดมิดชิดทุกที แต่ใช่ว่าเธอไม่เคยสังเกต บ่อยครั้งที่หล่อนเดินเข้ามาเอาของจากในครัวไปเติม ก็จะเห็นรอยช้ำตรงลำคอ ไม่ก็หลังมือของหล่อนมีรอยแดงเป็นริ้วคล้ายกับถูกเชือกบาดนึกมาถึงตอนนี้เธอเผลอขึงตากว้างมองเขา จ้องเขม็งเข้าไปในตาลึกที่สะท้อนภาพตื่นตระหนกของตัวเอง หลังร่างสูงผละออกไปถอดเสื้อเผยกล้ามเนื้อกำยำให้เห็นต่อหน้าต่อตา ถึงภาพนั้นจะดูดี ทว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกขนลุก“มีอะไร..”หญิงสาวชะงัก มาได้สติก็ตอนเขาคลานกลับขึ้นมา เกือบจะถึงตัวเธอร่างบางเบี่ยงหลบอัตโนมัติจังหวะเขายื่นหน้า และนั่นทำให้เขาชะงักตามไปด้วย ละสายตาจากลำคอขาวเนียนที่กำลังจะใช้จมูกและปากซุกไซ้ไปขมวดคิ้วขณะมอง “เป็นอะไรอีก”“เปล่าค่ะ”“กะอีแค่กุญแจมือ” เผยสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “มีอะไรให้ต้องกลัวนัก”เธอสะอึก รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง แถมมีบ

อาคีราส่งพะแพงกลับบ้าน โดยที่เขาไม่ได้ลงจากรถ แต่เลือกที่จะมาหาเหนือเมฆแทน เนื่องจากยังไม่อยากเข้าบริษัท และบ้านใหญ่ อีกทั้งไม่อยากอยู่ลำพังที่เพ้นท์เฮ้าส์ด้วย “มึงทำร้ายน้อง?” แก้วน้ำในมือของคนฟังชะงัก จ้องเขม็งมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างเหลือเชื่อ “ทำร้ายยังไง” “เหมือนคนที่ผ่านมา” เสียงทุ้มกดต่ำตอบผ่านสีหน้าเรียบเฉย หากแต่แววตาแอบซ่อนความกังวลไว้ลึกๆ มองเผินๆจะเหมือนว่าเหนือเมฆเป็นฝ่ายตกใจอยู่ฝ่ายเดียว “หมายถึง..” มือข้างที่ไม่ได้ถือแก้วแบออก แทนคำถามหวังให้เขาอธิบาย แต่เพราะรู้นิสัยว่าเพื่อนจะต้องเงียบ ที่ผ่านมามันเป็นแบบนั้นและเขาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทจะต้องเป็นฝ่ายเดาเองตลอด นั่นจึงมีประสบการณ์อัพเวลขึ้นมาเรื่อยๆจนกลายเป็นผู้รู้ทุกเรื่อง ถึงขั้นแค่มองตาก็รู้ใจ “ไอ้เชี่ยเอ๊ย ป่านนี้น้องไม่ตกใจแย่เลยเหรอวะ เพราะอะไร..ทั้งที่มึงหลีกเลี่ยงได้ตลอด ที่ผ่านมากูเห็นมึงทำได้ประจำเวลาโกรธ แถมเคยบอกกูด้วยซ้ำว่าน้องคือความสบายใจของมึง สามารถรักษามึงได้ แล้วนี่อะไร เกิดอะไรขึ้น?” เสียงถอนหายใจถูกพ่นออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย คนถูกถามชำ

“เขา..” “โอ้ย มาช่วยหน่อยมันจะหลุดจากจักแร้แล้ว” ทั้งคู่สะดุ้งโหยงให้กับเสียงของคนมาใหม่ที่ตอนนี้หอบของมาพะรุงพะรัง และไอ้ที่ว่าจะหล่นคือหนังสือมากกว่าห้าเล่ม “อะไรเนี่ย” บาสเป็นคนลุกไปช่วย ส่วนพะแพงแค่ลุกขึ้นยืนเพราะไม่ทันบาส หลุบตาต่ำมองตามถุงขนมมากมายวางลงกลางโต๊ะ พร้อมเสียงบ่นอุบของคนหิ้ว “ฉันไปเจออาที่ร้านขนม แกมาส่งขนมมั้ง แล้วก็ฝากอันนี้ไปให้พ่อฉันด้วย คงจะเป็นหนังสือที่ฝากซื้อกัน ก็ไม่เข้าใจว่าถ้าไม่มีเวลาว่าง แล้วทำไมไม่ส่งออนไลน์กัน อะไรก็ไม่รู้” แต่เหมือนว่าบรรยากาศในตอนนี้ไม่ได้สดใสเหมือนน้ำเสียงคนเล่า เพื่อนอีกสองคนพากันยืนเงียบ และนั่นทำให้ม่อนเพิ่งจะสังเกต “อะไรยังคุยกันไม่เสร็จเหรอ งั้นฉันไปวิ่งรอบสนามอีกสักสองรอบก็ได้” พะแพงที่ยืนเม้มปากก้มหน้ามองขนมราวกับสนใจทั้งที่ไม่ได้สนใจเพราะในสมองกำลังคิดมากเรื่องที่บาสพูด ส่วนบาสเองกำลังหรี่ตาต่ำมองพะแพงอีกที แต่พออีกคนถามกับเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกันแล้วส่ายหน้ารัวๆ “บ้าเหรอ คุยจบแล้วเนอะบาสเนอะ” แต่แทนที่บาสจะอื

มือหนาจับท่อนแขนเรียวเอาไว้ หลังจับม่อนให้นั่งลงกับพื้นชั่วคราว “บาส..” และนั่นคือหายนะมาเยือน เพราะทันทีที่อาคีราหันกลับมาเห็นว่ามือของเขาจับแขนหญิงสาวอยู่ ก็ปล่อยหมัดใส่ทันที ผลัวะ! ด้วยแรงเหวี่ยงที่ถูกใช้อย่างเต็มที่ไม่มีการเก็บกัก บวกกับคนถูกต่อยไม่ทันได้ตั้งตัว จึงถอยเซไปไกล ภาพนั้นทำให้รอบตัวพะแพงหยุดนิ่ง ราวกับนาฬิกาตาย และเสียงขาดหายคล้ายกับคนหูหนวก “บาส!” แม้แต่เสียงตะโกนเรียกของตัวเองยังไม่ได้ยิน กว่าจะได้สติก็ตอนเห็นอาคีรากำลังจะสาวเท้าเข้าไปหวังซ้ำอีกรอบ แต่คราวนี้เป็นเธอที่ขวางไว้ “อย่าทำเพื่อนแพงนะ!” ยืนประจันหน้ากับเขา “พี่ไม่มีสิทธิ์ทำเพื่อนแพง” “ไม่มีสิทธิ์อะไร ก็มันมาจับแขนเมียพี่” “พะ พี่คี..” หญิงสาวหน้าชา ถึงจะเป็นเรื่องจริงแต่การมาพูดในที่สาธารณะแบบนี้ที่มีผู้คนกำลังเดินเข้ามามุงล้อมนับสิบ พร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายมันไม่สมควรเท่าไหร่ และแน่นอนเหมือนอาคีราเองก็เห็น เขาตวัดตามอง สายตาคมกริบที่จ้องไปยังกล้องเหล่านั้น คนถ่าย

คราวนี้ไม่มีเหตุผลอะไรต้องดึงเวลา หญิงสาวถอดออกทันทีอย่างไม่ลังเล เผยเนื้ออูมนูนสวยต่อหน้าต่อตาเขา พวงแก้มเนียนใสเปลี่ยนสีและร้อนผ่าวก็ตอนเห็นสายตาลามกจ้องมองอย่างจริงจัง ชายหนุ่มแสะยิ้มเดินเข้ามาใกล้เธอก่อนรั้งหัวไหล่ให้นั่งคุกเข่า ทันทีที่นั่งลงตามคำสั่ง หญิงสาวที่เห็นว่าเข็มขัดนั้นถูกง้างขึ้นเล็กน้อยราวกับต้องการจะฟาดลงมาจึงหลับตาปี๋ ทว่า.. “ยื่นแขนมา” “คะ?” เธอเปิดเปลือกตาแล้วยื่นแขนออกไปอย่างงุนงง ไม่นานก็ถูกเขาจับบิดไขว่หลัง พันธนาการกันด้วยสิ่งนั้น “จะ จะทำอะไร..” “ทำโทษเด็กดื้อ” “พี่คีแพงไม่ชอบแบบนี้นะ” ภาพจำตอนใส่กุญแจมือย้อนกลับมา เธอเดาว่าเขาจะทำรุนแรงกับเธอแบบครั้งนั้นอีก และเหมือนจะใช่ เมื่อเขาปลดตะขอกางเกงรูดซิปลงแล้วควักท่อนเอ็นที่กำลังแข็งขืนออกมาชักรูด ทันทีที่เห็นร่างทั้งร่างของเธอก็ร้อนวูบวาบ หญิงสาวนิ่วหน้าแทบจะสำลอกหลังเขายัดเข้ามาในโพรงปากนุ่มโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้เตรียมตัวกันก่อน “ดูดให้แตก นั่นคือบทลงโทษ” เธอเกลียดการกระทำนี้ของเขาที่สุด เกลียดสีหน้าและอารม