Todos los capítulos de เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์: Capítulo 61 - Capítulo 70

เสียงของพระนางทำให้เงาในวิหารสะเทือน ราวมีสิ่งเหนือมนุษย์รับรู้ถึงความจริงที่ซ่อนอยู่ ฮาเชียร่าชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเพียงชั่ววินาที ก่อนจะกลับมาหัวเราะอีกครั้ง พระนางยกกรีฑพิธีขึ้นเหนือหัว แสงจากอักษรดำสะท้อนปลายคมวาววับ เสียงนักพรตสวดดังขึ้นรัวเร็วกว่าเดิมขณะที่ปลายกรีฑกำลังจะตกลงสู่หัวใจของร่างบางเงาดำแห่งความตายก็กระเพื่อมขึ้นรอบแท่นบูชายัญ พร้อมฉีกกระชากวิญญาณหญิงสาวไปสู่ขุมนรกทันใดนั้น ลมเย็นพัดวูบ รุนแรงราวพายุจากยมโลก คบเพลิงทั้งหมดดับพรึ่บ ในชั่วพริบตา ความมืดกลืนกินทุกสิ่งจนเงียบงัน ดั่งหลุมศพและในเงานั้น...เสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นทั่ววิหาร เสียงทุ้มต่ำ ลึกล้ำ เยียบเย็นดั่งเสียงแห่งคำพิพากษาสะท้อนราวคำสาปจากเทพ อนูบิสเองจนแม้แต่เงาผีที่สิงสู่อยู่...ยังต้องเงียบลงพร้อมกันเสียงทุ้มต่ำ... คุ้นเคย... ทรงพลังเหมือนฟ้าร้องที่ก้องมาจากใต้ผืนทรายทะเลทรายทั้งแผ่น เสียงของเขาไม่ใช่เพียงคำพูด แต่มันคือคำสั่งแห่งโลกเก่า คำสั่งของฟาโรห์ที่แม้ความตายยังไม่อาจพรากความรักของเขาไปได้“อย่าแตะต้องนาง... ฮาเชียร่า”เสียงของราเมเซสดังก้องดุจฟ้าผ่

กลิ่นเลือดคาวตลบอบอวล แสงเทียนทุกดวงดับวูบ เหลือเพียงเถ้าธุลีลอยค้างในอากาศ เสียงโกลาหลเริ่มดังจากนอกวิหาร ทหารที่ยืนคุมแนวทางเดินต่างแตกตื่นเมื่อเห็นหมอกดำและเงาวิญญาณพวยพุ่งขึ้นจากพื้นทราย บางคนกรีดร้อง บางคนทิ้งอาวุธหนีเอาตัวรอด เสียงโซ่เหล็กกระทบหินดังระงมทั่วโถง คำว่า “คำสาปคืนชีพ!” แผดก้องเป็นเสียงสุดท้ายก่อนทุกอย่างเงียบงัน เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วของคนที่ยังอยู่ประตูหินเปิดออกในจังหวะนั้น ไอเส็ตวิ่งเข้ามาพร้อมคบเพลิง ในมือ แต่ภาพตรงหน้าทำให้นางชะงักในทันที ทุกอย่าง... สายเกินไปแล้วไอเส็ตยืนนิ่ง มองร่างของฟาโรห์ที่แน่นิ่งในอ้อมแขนของอาริสาเลือดสีทองยังคงไหลรินบนพื้นหินที่แห้งกรังด้วยคำสาป หญิงชราคุกเข่าลง น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนกระซิบเสียงสั่น“นี่คือผลของความรัก... ที่แม้เทพเจ้าก็มิอาจฝืนได้...”อาริสายังไม่พูด ไม่แม้แต่จะหันมองใคร เธอกอดชายผู้ครองแผ่นดินไว้แน่นในอ้อมแขน ราวกับหากปล่อย มือเขาจะหายไปกับลมเลือดสีแดงเข้มรินลงจากอกของพระองค์ช้า ๆ หญิงสาวกรีดร้องเรียกชื่อเขาทั้งน้ำตา“ราเมเซส!! ไม่...

ลมทะเลทรายพัดผ่าน วิหารทั้งหลังสั่นสะเทือน ผนังหินสั่นสะท้อนรับกับคำสาปราวเสียงหัวใจของโลกกำลังเต้น อักขระโบราณบนแท่นศักดิ์สิทธิ์เรืองแสงขึ้นอีกครั้ง แล้วค่อย ๆ จางหายจากนั้น... ทุกสิ่งพลันนิ่งงัน…แสงคบเพลิงดับลงพร้อมกันทีละดวง เหลือเพียงเสียงลมพัดอ้อยอิ่ง และเงาแห่งจันทร์ที่เลือนราง หมอกสีทองลอยหนาทึบทั่วห้องบูชา กลืนสรรพสิ่งให้เหลือเพียงเงาและความเงียบมีเพียงน้ำตาของผู้สูญเสีย... หยดลงบนพื้นหินเย็น เสียงนั้นดังเบาราวเสียงสะท้อนจากอีกโลก ภาพทั้งหมดค่อย ๆ หายไป ราวกับความฝันที่กำลังถูกดูดออกจากห้วงแห่งความจริง.. แสงสีทองวาบสุดท้ายเหนือวิหารดับวูบลง เหลือเพียงหมอกบาง ๆ ลอยคลอรอบร่างของฟาโรห์ผู้หลับใหล แต่สำหรับ “เธอ” ภาพทั้งหมดกลับไม่หายไปหญิงสาวอยู่กลางห้วงแห่งเวลา โลกที่ไร้ฟ้า ไร้แผ่นดิน มีเพียงทะเลหมอกและแสงสีทองที่ลอยอยู่รอบตัวหมอกทองรอบตัวเริ่มหมุนวน ราวเวลาทั้งจักรวาลกำลังเปลี่ยนทิศทาง และจากห้วงเวลานั้นเอง... เสียงของโอไซริสค่อย ๆ ดังขึ้นจากความมืด“บุตรีแห่งเรา... เจ้ายังไม่ถึงเวลาสิ้

 มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่ยังติดอยู่ในอก บางสิ่งที่เธอไม่ได้พูด บางสิ่งที่เธอไม่ได้เอ่ยลาจากมือเธอเลื่อนไปแตะหน้าต่างกระจก ปลายนิ้วไล้เป็นเส้นเบา ๆ บนพื้นผิวเย็นเฉียบ สายตายังจับจ้องภาพพีระมิดในระยะไกล ราวกับไม่อาจละสายตาได้เลยเธอหายใจลึก เสียงเครื่องบินดังขึ้นเมื่อลำลอยสูงขึ้นอีกระดับและอียิปต์... ก็ค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปในขอบฟ้าดินแดนนั้นเคยต้อนรับเธอเหมือนผู้มาเยือน และส่งเธอกลับไปเหมือนใครบางคนที่แบกบางสิ่งกลับมา สิ่งที่ไม่อาจเล่าต่อใครได้อาริสาไม่รู้ว่าเธอกำลังกลับบ้าน… หรือกำลังหนีจากอะไรบางอย่างที่ยังตามติดไม่เลิกเธอรู้เพียงอย่างเดียว หัวใจของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ------------------------------------- เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านกาแฟเล็ก ๆ ดัง “กริ๊ง!” กลิ่นชาไทยหอมหวานลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นกาแฟคั่วใหม่ ร้านนี้ชื่อ The Nomad’s Cup คาเฟ่สไตล์ทราเวลเลอร์ที่ตกแต่งด้วยของสะสมจากทั่วโลก กำแพงด้านหนึ่งมีภาพถ่ายทะเลทรายซาฮาราติดไว้เรียงยาว ทุกครั้งที่อาริส

 เขากัดฟันกรอด สะโพกกระตุกเบาๆ ให้แท่งร้อนแน่นหนาที่ฝังลึกในกายเธอสั่นสะเทือนนิดหนึ่ง ร่างบางใต้เขาสะดุ้ง แหงนหน้าครวญคราง“อ๊า… อึก… ราเมเซส… ยอดรัก… อย่าหยุดนะ…”เสียงร้องของเธอเป็นเหมือนไฟสุมในเส้นเลือดของเขา ชายหนุ่มถอนสะโพกช้าๆ ความหนาใหญ่ของเขาถูกดึงออกมาทีละนิด เสียง “แจะ…แจะ…” ดังชัด ร่องนุ่มของหญิงสาวตอดรัดลำร้อนจนเขาต้องสูดปาก ครางต่ำในลำคอแล้วเขาก็กระแทกกลับเข้าไปแรงกว่าเดิม!“ปั่ก!”“อ๊าาาาาาาาา!!!!”หญิงสาวแอ่นตัว สะโพกลอยขึ้นรับแรงกระแทกอย่างไม่รู้ตัว มือทั้งสองจิกต้นแขนของเขาไว้แน่นราเมเซสคำรามต่ำในลำคอ ขณะที่เขาเริ่มขยับเอวถี่ขึ้น“พั่บ… พั่บ… พั่บ… พั่บ!!”เสียงกระแทกเนื้อกระทบเนื้อก้องไปทั่วโค้งสระบัว ในค่ำคืนใต้จันทรา ลมหายใจของเขาและเธอพัวพันกันแน่น ร้อนรุ่มยิ่งกว่าทรายกลางแดด"รับข้าไว้ให้หมด...ยอดรัก...ทุกหยดแห่งความคิดถึง...ทุกแรงปรารถนา&