Semua Bab เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์: Bab 41 - Bab 50

 จากนั้น เขาเริ่มขยับช้า ๆ ถอนลำออกทีละน้อย ก่อนจะกดกลับเข้าไป กลีบบอบบางที่ยังแดงจัดดูดกลืนเขาเข้าไปอีกครั้ง พร้อมแรงตอดที่ทำให้เขาสั่นสะท้านพั่บ…พั่บ…พั่บ…เสียงกระแทกช้า ๆ แทรกเสียงหอบ เสียงครางเบาหวิวของหญิงสาวที่เริ่มแปรเปลี่ยนจากความเจ็บ…เป็นบางอย่างที่ร้อนกว่า หวานกว่า และทรมานกว่า“อื้อ…รามเมเซส…ตะ…ตึง…มันแน่น…ไม่ไหว…”เขายิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างผู้ชนะ มือเลื่อนขึ้นลูบแผ่นหลังหญิงสาว จากนั้นก็ประคองร่างบางแนบชิดยิ่งขึ้น ยกสะโพกเธอขึ้นลงตามแรงตนเอง หญิงสาวแอ่นอกครางเสียงหลง มือขยุ้มไหล่เขาแน่น“เจ้ากำลังกลืนข้า…ทั้งตัวแล้วยอดรัก” เขากระซิบเสียงแหบชายหนุ่มกระแทกลึกเข้าไปจนสุด…กลีบอ่อนที่ยังคงตอดรัดเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเขาไป ทำให้เขากัดฟันแน่นแทบจะระเบิดอาริสาร้องครางอีกครั้ง ร่างทั้งร่างสะท้านเหมือนสายฟ้าฟาดผ่านสันหลัง ชายหนุ่มรวบเธอไว้แน่นในอ้อมแขน และในขณะที่สะโพกกระแทกกันถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงเปียกชื้นปนกับ

เขาอุ้มเธอขึ้นตักในอ่างอ้อมแขนรัดแน่น กลีบดอกไม้ของเธอยังสัมผัสกับความแข็งกร้าวของเขาแต่ครั้งนี้ เขาเพียงแช่ตัวให้เธอได้หอบ ได้ซบ… และได้ร้องไห้ในอ้อมแขนของผู้ชายที่ไม่เคยอ่อนโยนกับใคร…นอกจากญิงสาวคนเดียวที่อยู่ตรงหน้านี้เสียงน้ำยังซ่าเบา ๆ ในน้ำหอมอุ่นระอุร่างบางของอาริสาซบไหล่ฟาโรห์ เธอหอบเปียกเหงื่อ เหงื่อเขา เหงื่อเธอ และ…น้ำบางอย่างที่เขาเพิ่งปล่อยไว้ในตัวเธอแต่ยังไม่ทันได้พัก…มือใหญ่ก็เลื่อนลงจากไหล่ ลากผ่านหน้าอกเปลือยที่ยังแดงช้ำจากรอยดูดเมื่อคืน “อื้อ… รามเมเซส…” เธอกระซิบเบา ๆ แค่จะร้องเตือน แต่เสียงเธอกลับสั่นเกินควบคุมริมฝีปากเขาก้มลงแนบจูบบนริมฝีปากนุ่มนั้นอีกครั้งคราวนี้ไม่ใช่จูบโกรธ ไม่ใช่จูบเอาเปรียบ…แต่เป็น จูบของชายที่กลัวจะเสียเธอไปอีกแม้เพียงครู่เดียว“เจ้า…ทำให้ข้า…หลงใหลจนแทบบ้า” เขากระซิบกับปากเธอ“เจ้าคือเทพีของข้า…เทพีเพียงหนึ่งเดียวของราเมเซส…”เขาดูดเม้มยอดอกเธอแรงทันที จ๊วบ!!มืออีกข้างก็ลากลงไปใต้ผิวน้

 “ถ้าเช่นนั้น…จงอย่าหักใจข้า” เธอพูดแทบไม่เป็นเสียง “อย่าใช้คำว่า ‘ของข้า’ เพื่อปิดปากโลกทั้งโลก แต่ใช้มันเพื่อปิดบาดแผลของข้าแทน”ราเมเซสไม่ตอบด้วยถ้อยคำ พระโอษฐ์ของเขาสัมผัสหน้าผากเธอเบา ๆ คำสาบานแบบคนที่พูดน้อยแต่ทำมาก และปล่อยให้ความเงียบพัดผ่านไปกับลมจากแม่น้ำคืนนั้น บนเตียงหินปูผ้าลินิน เธอปล่อยให้แขนเขาล็อกรอบเอวอีกครั้ง ความอุ่นของกายแนบสนิทจนไม่ได้ยินเสียงลมอีกต่อไป ความหวั่นไหวกลายเป็นจังหวะเดียวกัน ภาพความเร่าร้อนแล่นวาบแล้วลับไปในความมืด เหลือเพียงลมหายใจหนักเบาที่สอดประสานกันราวบทสวดลับของคนเพียงสองคนเช้าถัดมา เสียงกลองดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสัญญาณประชุมทัพ เรือนหน้าของวังหลวงคึกคักด้วยทหารชั้นหัวกะทิ สายข่าวจากแดนตะวันออกบอกว่าอาณาจักรเพื่อนบ้านกำลังกระพือธงดำ กองรถศึกเริ่มเคลื่อน ไม่ว่าคำสาปหรือข่าวลือจะจริงเท็จเพียงใด ความจริงอย่างหนึ่งกำลังก้าวเข้าประตูสงครามราเมเซสทรงฉลองพระองค์ครุยศึก ผ้าคลุมย้อมครามเข้มขลับกับเกราะหนังแกะสลักรูปเทพเหยี่ยวโฮรัส ดวงตาเขายามสวมมงกุฎคาเทฟ โชนแส

ไอน้ำอุ่นลอยกรุ่นขึ้นจากอ่างหินอ่อน กลิ่นน้ำมันหอมจากดอกบัวที่ทาสหญิงหยดลงไป คลี่ตัวเป็นละอองบาง ๆ คลุมอยู่รอบกาย อาริสาเอนแผ่นหลังพิงขอบอ่าง หลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ความอ่อนล้าหลั่งไหลออกมากับลมหายใจน้ำรอบตัวโอบกอดเหมือนแขนของใครบางคน ใครบางคนที่เธอไม่อยากยอมรับว่ากำลังโหยหา ภาพพระพักตร์คมเข้มของราเมเซส ผุดวาบขึ้นในความคิด ทั้งแววตาดุดันในท้องพระโรง และสัมผัสร้อนแรงยามอยู่ตามลำพัง ทุกสิ่งซ้อนทับกันจนหัวใจเธอเต้นถี่“ฉัน…อาจเป็นคำสาปจริง ๆ ก็ได้” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะท้อนเบา ๆ ชนผนังหินเย็นเยียบ “เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามา ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย”นิ้วเรียวไล้ผ่านผิวเหนืออก น้ำไหลผ่านร่องไหล่ลงสู่ผิวเนียนวาว หญิงสาวหลับตาแน่น ความทรงจำราตรีที่ถูกโอบรัดยังติดตรึงเหมือนเพิ่งเกิดขึ้น รสสัมผัสที่ทำให้เธอทั้งหวาดหวั่นและอบอุ่นในคราวเดียวกันเธอนึกถึงคำจารึก “หากนางเลือกหัวใจ ดวงอาทิตย์จะลุกเป็นไฟ หากนางเลือกอิสรภาพ ดวงอาทิตย์จะดับแสง”ถ้าเลือกเขา อาจทำลายเขา ถ้าเลือกอิสระ อาจพรากชีวิตเขา&l

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ สายลมเย็นจากแม่น้ำไนล์พัดลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องบรรทม แสงสีทองทาบลงบนแผ่นหลังแข็งแรงของบุรุษ ผู้หนึ่งซึ่งเมื่อคืนยังคงโอบกอดนางไว้แนบอก หลังค่ำคืนยาวนานที่เขา ไม่ยอมปล่อยเธอจากอ้อมแขนแม้เพียงชั่วครู่ ร่างบางซุกใบหน้าลงกับ อกกว้าง หัวใจยังสั่นสะท้านจากแรงรักที่เพิ่งผ่านไปเมื่อเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ร่างสูงใหญ่ไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงกลิ่นกายอุ่นร้อนและผ้าคลุมที่ยังอุ่นบางเบาบนหมอนข้างตัวมีม้วน ปาปิรุสวางไว้ จารด้วยอักษรคมชัด“อาริสา…ยอดรัก ศัตรูจากนครธีบีส์กำลังเคลื่อนทัพโจมตีฝั่งตะวันออก ข้าจำต้องนำกองทัพออกศึกด้วยตนเอง อย่าหวั่นไหว จงอยู่ ในวัง ข้าจะกลับมาให้เร็วที่สุด จงจำไว้ เจ้าเป็นของข้า และไม่มีใคร มีสิทธิ์แตะต้องเจ้า ราเมเซส”มือของเธอสั่นเบา ๆ เมื่ออ่านจบ หัวใจอุ่นวาบด้วยความคิดถึง แต่หนักอึ้งด้วยความกลัว คำว่า “ของข้า” ทำให้เธอทั้งปลอดภัยและถูกจองจำในเวลาเดียวกัน กำไลงูที่ข้อมือของเธอ เครื่องหมายแห่งความเป็นเจ้าของ สะท้อนแสงทองอ่อนราวกับกระซิบเตือนถึงพันธนาการ ที่ทั้งอบอุ่นและกดดัน เธอกดฝ่ามือลงบนม้วนปาปิรุส