Todos los capítulos de Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Capítulo 91 - Capítulo 100

Agad akong inalalayan ni Lando palabas ng ospital. Hindi na ako lumingon pa, dahil alam kong sa oras na sulyapan ko ulit ang pintuan ng ICU, baka hindi ko na kayaning ituloy ang pag-alis."Everything will be fine, Anna. You made the right choice for him," pabulong na sabi ni Lando habang pinagbubuksan niya ako ng pinto ng isang itim na SUV na naka-park sa gilid. Hindi ko na itinanong kung kaninong sasakyan iyon o kung paano siya nagkaroon ng driver. Pero alam kong kaniya iyon.Tahimik ang naging byahe. Pinanood ko lang ang mga ilaw ng lungsod na unti-unting napapalitan ng madidilim na puno at bakanteng lote habang pabalik kami sa direksyon ng aming baryo. Pero nang lumampas kami sa kanto patungo sa bakery, doon na ako nagsalita."Hindi tayo dadaan sa kubo?" tanong ko habang nakatingin sa labas."There's nothing left for you there, Anna," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. "Kung gusto mong maging malaya, kailangang burahin natin ang lahat ng bakas mo. Ganoon din sa'kin."Sumanda

Lando wasn't bluffing when he said I’d find a different kind of freedom here. Here in Montenegro, the air is crisp, the sea is an endless sheet of sapphire, and the shadows of my past seem to struggle to keep up with the speed of my new life. Limang taon na ang nakalipas. At sa loob ng limang taon, unti-unti kong binuo ang sarili ko mula sa nakaraan ni Anna at sa mga sugat noon ni Samantha.Ngayon, gamit ko na ulit ang totoo kong pangalan, Samantha Ion De Miranta. Ang pinagkaiba lang ay hindi na ako ang hamak na empleyadong biktima ng tadhana. Sa tulong ni Alistair o ni Lando, ay nakapagsimula ako ng sarili kong kumpanya. Sekreto lang ang pagtulong niya sa akin dahil pinaghahanap pa rin pala siya ng batas. Nalaman ko na ang madilim niyang sikreto ay hindi lang simpleng pagpatay sa sarili niyang ama. Tinakbo din niya ang bahagi ng kanilang kayamanan. Wala na rin pala ang nanay niya dahil napatay din pala ng ama niya.Akala ko noon ay ang buhay ko na ang may pinakamalas na nangyari sa

"You look well, Raz," awkward kong sabi, konti na lang ay pipiyok na ang boses ko sa sobrang panginginig ng kalamnan ko. He then… smiled. That fvcking smile of him, oh my god! "And you look like a dream I'm afraid to wake up from," sagot niya, sabay abot sa kamay ko. Sa pagkakataong ito, tuluyan na akong nanigas sa kinatatayuan ko. "I found you, Sam. This time, even your shadows won't be able to hide you from me." Ramdam na ramdam ko ang init ng palad niya sa balat ko, isang pamilyar na kuryenteng gumapang mula sa hawak niyang kamay ko hanggang sa kaibuturan ng puso ko. "Raz..." pabulong kong tawag sa kaniya. "How... how did you—" "I told you, Sam," putol niya sa akin, ang boses ay puno ng determinasyon. "I will never stop. Not even the oceans could keep me away from you." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay dahan-dahan na niyang inilapit ang kaniyang mukha sa akin. Sa sobrang lapit ay ramdam ko ang mainit niyang hininga sa pisngi ko. Pakiramdam ko'y hihimatayin na ako, isama mo

"Wala," pag-uulit niya. "I feel a strange sense of familiarity, yes. Like my body recognizes your presence, but my mind is a blank wall. Pinuntahan kita rito dahil pagod na akong magtanong sa mga taong ayaw naman akong sagutin nang totoo."Sandali siyang tumigil at tinitigan ang suot kong damit, ang ayos ng buhok ko, hanggang sa muling magtagpo ang mga mata namin. "So, tell me. Sino ka ba talaga? Are you the woman I was supposed to marry? Sa 'yo ba talaga ’yung singsing?”Nanatili akong hindi makapagsalita. Ni hindi ko magawang igalaw ang mga daliri ko na hawak pa rin ang maliit na box ng singsing. Hindi ko na alam ang dapat kong i-react sa totoo lang.Dapat ba akong maging masaya? Kasi ’di ba, ito naman ang hiningi ko. Ang mamuhay siya na hindi ako iniisip. Lord, ito na 'yun, 'di ba? Pero bakit ganito? Bakit parang nasasaktan ako ng sobra? At bakit ba ako nagmadaling pumunta dito para makita siya?Ahh.. kasi gusto ko siyang makita. At ngayon na nakikita ko na siya sa mismong harap k

Isang linggo na ang lumipas pero parang kanina ko lang siya nakita. Iyon na kasi ang laman ng utak ko. Malingat lang ako nang konti, parang nakikita ko na naman ang huling ekspresyon ng mukha niya bago siya nagpaalam sa amin ni Lando. Nakauwi na kaya siya sa kanila? Kung ganoon, sino naman ang kasama niya?Malamya akong bumangon nlsa kama nang mag-ring ang alarm ko sa phone. Umagang-umaga pero heto na naman ako. Una kong binalingan ay ang kahon ng singsing na hindi ko pa rin inaalis sa side table ko. Dahan-dahan ko itong dinampot. Gusto ko lang sana ito pagmasdan hanggang sa magsawa ako, kaso bubuksan ko pa lang ito nang may kumatok sa pintuan ko."Sam! Tanghali na!" sigaw ni Lando mula sa labas. "On the way na si Monsieur Dupont sa Portonovi para sa follow-up meeting. Don't tell me matutulog ka na naman buong araw?"Napabuga ako ng hangin. Tama na muna ang pag-rerelapse. Halos isang linggo rin akong hindi nakaka-focus sa trabaho ko. Ibinaba ko ang singsing sa drawer at mabilis na