Todos los capítulos de Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Capítulo 171 - Capítulo 180

Sa tagal kong naghintay na ma-seen niya ang message ko ay hind ko namalayang nakatulog ako. Kaya naman pagkagising na pagkagising ko kinabukasan ay cellphone agad ang hinawakan ko. Tiningnan ko kung naghimalang nag-reply siya habang tulog ako kaso… No new messages. "Grabe talaga ’tong future husband ko. May pagka-hard to get pala," panggagaslight ko na lang sa sarili. Nakakatamlay man ang hindi niya pag-reply sa akin pero nag-selfie pa rin ako para i-send iyon sa kaniya, kaso nang makita kong kitang kita sa mukha ko ang pagpupuyat ko kagabi, hindi ko na lang sinend. Naligo na ako't pumasok. Pagdating sa classroom, mukha agad ni Mia ang nakita ko kaya tuluyan na akong nawala sa mood. “Good morning, Chloe—" “Walang good sa morning ko kung Mukha mo agad ang nakita ko! Tsupe!" pambubugaw ko sa kaniya saka dumiretso na ako sa upuan ko. B*wisit! Kay aga-aga ganito na agad bubungad sa akin? Tsk. "Luh, high blood agad? Pakopya muna ng assignment, please? Promise, ’di kita kukulit

"And for the record, Architect," dagdag ko, pilit na pinapanatiling mahina ang boses ko kahit na gusto ko nang sumigaw sa inis. "Wala akong pakialam kung anong gusto mong ipakita kay Architect Monica. Kung kailangan mo ng props para sa kung ano mang laro niyo, huwag mo na akong idamay." Napatitig siya sa akin, sunod ay bahagyang kumunot ang noo na para bang hindi niya inaasahan ang talas ng sagot ko. Akala siguro niya ay madadaan niya ako sa ganoong klaseng rason. Pwes, nagkakamali siya! "Props? You think I'm using you to make her jealous?" tanong niya, may bahid ng amusement ang tono na mas lalo kong ikinairita. "Bakit, hindi ba?" hamon ko. "Kung tungkol lang naman ito sa pagiging 'mentor' mo, hindi mo na kailangang mag-effort na magpadala ng email sa akin. I can handle my plates, Architect. Three years na akong nabubuhay sa Architecture nang wala ka, kaya ko itong tapusin nang wala ang tulong mo." Nanahimik siya. Ibinaling niya ang tingin sa plates ko at dahan-dahang kinuha ang

"At tinanggap mo naman, Chloe?!" baling sa akin ni Mama, ang boses niya ay nanginginig na sa galit na may halong dismaya. "Sa dinami-rami ng pwedeng makatulong sa'yo, bakit ang taong ito pa?" "Ma, nagpapanic na po ako kanina. Siya lang po ang nandoon at wala na po akong ibang choice—" "May taxi! May Grab! May bus!" putol ni Mama. "Kahit maglakad ka, bakit sa kaniya pa?! Nalimutan mo na ba ang ginawa niya sa'yo?” Napayuko ako sa hiya. Ramdam ko ang mga mata ng ibang tao sa ER lobby na nakatingin sa amin, pero parang hindi iyon pansin ni Mama. Ang buong atensyon niya ay nakatuon kay Alistair na nananatiling kalmado sa harap namin. "Ma'am, I understand your anger," mahinahong singit ni Alistair. "But right now, ang kaligtasan po ni Mr. Montes ang mas mahalaga. Nandito lang po ako para tumulong." "Hindi namin kailangan ang tulong mo!" asik ni Mama. "Umalis ka na. Salamat sa paghatid sa anak ko, pero hanggang doon na lang 'yun. Huwag mo nang hintayin na makita ka pa ng Papa niya rito

Nang tuluyang sumara ang pinto, mabilis na lumapit si Mama sa kabilang banda ng kama ni Papa para tulungan akong pakalmahin ito. Ang tunog ng heart monitor ay unti-unti ring bumabalik sa normal na ritmo, pero ang paghinga ni Papa ay nanatiling malalim at mabigat. "Pa…" mahinang alo ni Mama habang hinihimas ang dibdib ni Papa. "Pinaalis na siya ni Chloe kaya kumalma ka na.” Hindi sumagot si Papa. Nanatili siyang nakatingin sa kisame, ang kaniyang panga ay nananatiling nakatigom. Alam kong nasaktan siya hindi lang dahil sa pagpapakita ni Alistair, kundi dahil sa harap-harapan kong pagsisinungaling sa kaniya kanina. "Bakit, Chloe?" mahina pero gumaralgal na tanong ni Papa. "Bakit kailangan mo pang itago? Akala ko ba hindi ka na maglilihim sa amin?" Napayuko ako, nilalaro ang dulo ng suot kong cardigan. "Pa, natakot lang po akong sabihin ang totoo dahil alam kong ganito ang mangyayari." "Sana sinabi mo agad," madiin niyang sabi. "Ayaw naming bumalik ka na Naman sa…" hindi na niya iti

Mabilis ang bawat hakbang ko palayo sa Faculty wing, pilit na hindi lumilingon kahit nararamdaman ko pa rin ang bigat ng presensya niya sa likuran ko. Hindi ko alam kung paano ko natapos ang araw na iyon. Ang bawat klase ay parang dumaan lang sa harap ko, kasi ang isip ko ay pabalik-balik sa mga binitawan niyang salita. Sa tono pa naman ng pagkakasabi niya ay parang may kasamang pananakot iyon. Prepare your arguments. Hindi kaya Plano niyang ibagsak ako? Dahil sa palaisipan na iyon ay nagmistula akong robot sa mga sumunod na araw. Mula sa pag-aalaga kay Papa sa bahay hanggang sa pagpupuyat para sa final revisions ng plates ko, wala na akong ibang inisip kung hindi iyon. Kaya dapat ay paghandaan ko ang magiging final defense ko. No. Dapat perfect lahat! "Anak, huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo," sabi ni Mama isang gabi habang nakatitig ako sa aking drafting board. "Ang mahalaga ay nakabalik na ang Papa mo. 'Yung ibang bagay... hayaan mo na 'yun." Magmula nang araw na iyon