Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

Matapos ang gabing iyon sa restaurant ay parang bumalik na sa normal ang lahat. O baka dahiliyon ang gusto kong isipin. Na normal na ang lahat kahit hindi naman sa parte ko. Sa paglipas ng mga araw, inabala ko ang sarili ko sa pag-aayos ng mga requirements para sa susunod na semester. Hindi na rin namin pinag-uusapan sa bahay si Alistair, na para bang hindi na siya nag-eexist. Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga gamit sa kwarto, nakita ko muli ang itim na envelope sa ibabaw ng study table ko. Hindi ko pa rin ito binubuksan simula nang ibigay niya iyon sa akin. Para kasing may pumipigil sa akin, na baka kapag binasa ko ang laman niyon ay may magbago sa akin. Pero kasi kailangan ko na ring maghanap ng mapapasukan para sa internship ko. Mahalagang requirement iyon para maka-graduate, at sa totoo lang, wala pa akong nasisimulang apply-an dahil sa nangyari kay Papa. Dahan-dahan kong kinuha ang envelope at binuksan iyon. Isang malinis na papel ang bumungad sa akin na may letterhead

Nakasandal lang ako sa bintana ng bus habang pinapanood ang mabilis na pagdaan ng mga sasakyan sa EDSA. Hawak ko ang cellphone ko, binubuksan ang contacts, tinititigan ang pangalan niya, tapos papatayin ko rin ang screen sa huli. Paulit-ulit. Para akong timang.Ano bang dapat kong i-text sa kaniya? 'Salamat sa internship'? O 'Bakit ka umalis nang hindi man lang nagsasabi?'Agad akong napailing sa sarili kong naisip. Bakit naman siya magpapaalam sa akin? Ano ba niya ako? Eh parang estudyante lang naman niya ako tapos ipinagtatabuyan ko pa siya. Napabuntong-hininga ako. Siguro, mas okay na rin ito. Okay nang umalis siya na walang pasabi. Nasabi ko naman na sa kaniya na hindi ako galit. At nakapagpasalamat naman ako sa kaniya kahit papaano n'ung iabot niya sa akin ’yung recommendation letter. Ano pa bang itetext ko?Pagbaba ko sa kanto namin, dumaan muna ako sa isang convenience store. Bumili ako ng ice cream kahit hindi naman mainit ang panahon. Pakiramdam ko kasi, kailangan ng utak ko

Lunes. Alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa kaba o sa sobrang excitement, pero kahit puyat ako kagabi ay maaga akong bumangon para maghanda. Pinili ko ang pinaka-presentableng outfit na mayroon ako, isang beige na slacks at itim na turtleneck. "O, uminom ka muna ng gatas bago umalis," abot ni Mama ng baso pagbaba ko sa kusina. "Huwag kang magpapagutom doon, ha? Unang araw mo pa naman." "Opo, Ma. Baon ko naman po 'yung ginawa niyong sandwich," sagot ko habang mabilis na nilalagok ang gatas. Si Papa naman ay nakaupo na sa paborito niyang pwesto sa sofa, pinapanood ang bawat kilos ko. "Mag-ingat ka sa pagbiyahe. Huwag kang magpapakapagod agad sa unang araw." Ngumiti ako at lumapit sa kaniya para humalik sa pisngi. "Opo, Pa. Alis na po ako.” Sa loob ng bus, hindi ko mapigilang hawakan ang strap ng bag ko nang mahigpit. Pakiramdam ko ay papasok ako sa isang giyera na matagal ko nang pinaghahandaan. Pagbaba ko sa tapat ng Vanguard building,

Ipinatong ko ang ulo ko sa bintana ng bus habang pinagmamasdan ang mga naglalakihang billboard sa kalsada. "North-east wind flow," bulong ko sa sarili ko. Tama siya. Kung hindi ko isasaalang-alang ang sirkulasyon ng hangin sa ganoong klaseng terrain, magiging mainit ang loob ng bahay at masasayang ang natural ventilation. Napapikit ako nang mariin. Nakakainis isipin na kahit wala siya sa harap ko, alam pa rin niya kung saan ako posibleng magkamali. Pagbaba ko sa kanto namin, sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng inihaw sa tabi ng kalsada. Doon lang nag-react ang tiyan ko. Halos hindi ko na pala naramdaman ang gutom dahil sa dami ng impormasyong pumasok sa utak ko ngayong araw. "O, Chloe! Kumusta ang unang araw?" bungad ni Mama nang makita akong pumasok sa gate. Mukhang katatapos lang niyang magdilig ng mga halaman. "Pagod po, Ma, pero masaya," sagot ko at nagmano na sa kaniya. "Mabait naman po 'yung mga tao roon. At saka, binigyan na po agad ako ng actual design project.” "Aba,

A/N: Hi. Break muna tayo sa story nina Alistair at Chloe. May ipapakilala ako sa inyong bagong character so sana magustuhan niyo. Dati ko itong story sa luma kong account, marahil ang ilan sa inyo ay baka nabasa na pero gusto ko lang i-share. At ang bidang lalaki dito ay si Architect Valderama na kasalukuyang boss ni Chloe hihi. *** Prologue:Another day, another rejection.Nakatitig lang ako sa screen ng laptop ko habang may bago na namang lumitaw na email notification. Hindi ko na ito kailangan buksan dahil alam na alam ko na kung ano ang laman.We regret to inform you..."Licensed Professional Teacher," bulong ko sa sarili at hinaplos ang mukha gamit ang mga palad. "More like... Licensed Professional Tambay."Tumayo ako at nag-inat. Sa totoo lang, habang tumatagal, hindi na siya masakit. Halos hindi ko na mabilang ang nakuha kong rejection sa taong ito. Dahil do'n, parang naging manhid na lang ako. Wala rin naman magbabago kung iiyak ko lang nang iiyak. 'Buti sana kung magiging