All Chapters of Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Chapter 251 - Chapter 260

Lumarga na kami papunta sa Asakusa. Siya, tahimik na nagmamaneho, habang ako ay tahimik lang na nahihiya tungkol sa nangyari. Tuwid na tuwid ang pagkakaupo ko, habang ang kamay ay nilalamig na magkatabing nakapatong sa aking hita. Hindi ko talaga alam kung ano dapat ang maging reaksyon ko pagkatapos niya magbitaw ng Tagalog, na alam kong may double-meaning. What was I supposed to say after that? How could I act normal? Ngayon na nga lang nagtagalog, 'yong hindi ko pa inaasahan. Bumuntong hininga ako. I sneaked a glance at him from the corner of my eye, but quickly looked away. Hindi ko talaga kaya. Kapag napapatingin ako sa kaniya, awtomatik na umiinit ang pisngi ko. The silence in the car was almost unbearable, and yet, I couldn't bring myself to speak.Kasalanan 'to ng kapatid kong 'yon. Kung bakit ba naman kasi!"Chill. I was just messing with you," pambabasag niya ng katahimikan. Mahina pa siyang tumawa. "You're supposed to be excited for what we're about to see. Asakusa's bea

Tumigil ang sasakyan sa harap nito. Mula kanina, ngayon ko lang naramdaman na halos hindi na pala ako huminga sa sobrang excitement. Nilingon ko si Riel at naabutan kong nakatingin na pala siya sa akin. "Impressive, right?" tanong niya na para bang inaasahan na ang reaksyon kong ito. Tumango ako ng paulit-ulit at nag-thumbs up sa kaniya. "Amazing, Riel. I didn't expect it to be this beautiful." puno ng tuwa ang boses ko."Told you," he smirked, clearly pleased with my reaction. "Let's go?"Huminga ako ng napakalalim, na para bang hinahanda ang sarili sa isang laban. Saglit pa niya ako tinawanan dahil do'n, bago lumabas at pagbuksan ako ng pintuan. "Chuma-chansing ka na naman," mapanuya kong komento nang akbayan niya ako, papasok sa gate. He looked down at me with an unreadable expression. Then, with a slight raise of his eyebrow."Baka maligaw ka kasi sa liit mong 'to," aniya at bahagya pang pinisil ang balikat ko, na hawak-hawak niya. Inikutan ko siya ng mata at hindi na tinugun

I blinked. "Your... husband?""Yeah," he said with a slight smirk. "You didn't understand what I said, did you?"Great.Mariin akong pumikit at kinalma ang sarili. "Well, no... You spoke in deep Japanese, and I didn't catch most of it. But that's not what's confusing me! Bakit naging gano'n na lang siya? Ni hindi man lang ako pinansin at umalis na lang bigla. He was fine earlier, but then..."I threw my hands up in frustration."He was so chill before, tapos biglang gano'n? I can't even figure out what just happened. It's like he suddenly turned into some kind of formal stranger after that handshake."Tinawanan lang ako ng mahal na prinsipe. Halatang tuwang-tuwa na nagiging ganito ako sa harap niya. Ugh!"Well, when a guy introduces himself like that in Japan, they take it seriously. A husband and wife introduction holds weight. They see it as an important status change, and it's expected that they treat you with more respect."Huh? Respect? My brows furrowed. "So, you telling him y

"I can't believe this. Out of all the things you could wish for, you chose a pension.""Iniisip ko lang future ko, 'no. Bakit, bawal ba?""It's not, of course," naiiling niya pa ring tawa. "It's just that... you're really something else, Alina," dugtong niya at seryosong tumingin sa akin, though, medyo natatawa pa rin ang mukha niya. "Ewan ko sa'yo. Walang something else sa hiling ko," sabi ko at niyaya na siya maglakad ulit.Gustuhin ko mang magsuot talaga ng kimono pero dahil ayaw kong pagtawanan na naman niya, pinili ko na lang na huwag na. Itong seryoso ko ngang hiling ay naging katawa-tawa na sa kaniya, ano pa kaya ang pagsusuot ko ng gano'n? Haynaku, 'wag na talaga. We continued walking, and after a few moments, he suddenly leaned closer. His voice was low but playful."Did you wish for a boyfriend yet?"Natigilan ako at saka siya nilingon na may panlilisik na mata. "Talaga ba? Ayaw mag-move on?" He grinned wider. "Just making sure. Maybe you should ask the temple for one. W

We spent the next two days visiting a couple of places around Tokyo. One day in Odaiba. That futuristic part of the city. Hanggang ngayon ay nakaukit pa rin sa utak ko ang view ng Rainbow Bridge. Its bright light at night was something I'd never forget. Hindi rin namin pinalagpas ang mga shopping center doon. Bili dito, bili doon. Halos magpigil nga ako ng tawa nang si Riel ang pinagbuhat ko sa lahat ng pinamili ko. Paano, e, sabi niya bilhin ko na raw lahat ng matipuhan ko. Dahil ako naman 'yong klase ng tao na may pagkamasunurin minsan, ayun at halos pakyawin ko na lahat. Akala ko nga ay magagalit siya dahil halos nasa 100,000 pesos ang halaga no'n lahat. Isa pa, siya lahat nagbuhat habang pakanta-kanta lang ako sa gilid. Pero kapag tinitingnan ko naman siya ay mukhang wala lang naman sa kaniya. Tinatawanan pa nga niya ako minsan, lalo na no'ng bumili na ako ng panty. Nagbitaw na naman siya ng green joke.Kaya ang ending, ako ang nainis. Pero nawala din naman no'ng kinabukasan ay