All Chapters of Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Chapter 261 - Chapter 270

"You're so quiet, I'm not used to it."Binalingan ko siya at kinunutan ng noo. "Alangan naman mag-ingay ako dito? E, 'di, wala ka nang natapos niyan.""Right," aniya at tumango.Sumimsim muna siya sa tinimpla kong kape. Pagkatapos ay may t-in-ype siya sa laptop. Katahimikan ang nangibabaw sa paligid, tanging ang ingay na dulot ng kaniyang keyboard ang naririnig. Ganunpaman, hindi ako nakaramdam ng pagka-ilang. Nilibot ko na lang ang paningin ko sa paligid at natigil sa isang family photo na nakasabit sa likod ng inuupuan niya ngayon. Kapansin-pansin ito dahil sa laki nito.In the picture, Riel, himself, was standing proudly at the center, flanked by his two brother. Sa hula ko ay nasa highschool pa lang silang tatlo nang kuhanin ang picture. There was his mother beside him. As usual, with her warm and welcoming smile. On the other side were his father and grandfather.Bakit kaya wala ang lola ng mokong? Hindi rin niya naikuwento sa akin ang tungkol doon, at mas lalong wala akong bala

Dahil sa namuong kaunting hiya ay nagpatuloy na lang ako sa pag-scroll sa Facebook. Tinipa ko ulit ang pangalan niya sa search bar, pero sa pagkakataong ito ay ang Post section naman ang tiningnan ko. Gusto ko malaman ang ideya ng ibang tao tungkol sa kaniya. Hindi na ako nagulat nang makitang dinaig pa niya ang artista sa daming post tungkol sa kaniya. There were candid shots of him looking effortlessly handsome, nothing out of the ordinary for him. Lahat ng iyon ay halatang galing sa mga babaeng puwede nang tawagin na fan girl.Pero ang nakakuha talaga ng atensyon ko ay ang mga picture niya na kuha sa loob ng korte. His expression in every shot was deadly serious. Matalim ang mata, kunot ang noo, habang ang kabuoan ng kanyang awra ay hindi maitatangging nagsusumigaw ng karangyaan at awtoridad. Siya talaga 'yong tipo na hindi mo gugustuhing makalaban sa korte, sa tingin pa lang. Ilang beses ko na siyang nakita sa ganoong ekspresyon, pero iba pa rin pala talaga kapag nasa picture n

"Nao?" Riel chuckled, his deep voice laced with amusement. Nao? Nao pala pangalan. Hinawi ko ang buhok ko at umayos ng tayo. Wala lang 'to. Nagulat lang siguro ako. Normal naman iyon, e. Sumakit ang dibdib ko kasi nagulat akong may nagyakapan sa harap ko. Tama."It's been so long! I can't believe you're back in Japan!" dinig ko pang sabi ni Nao. Sa tingin pa lang, kita na ang kislap sa mga mata niyang nakatingin kay Riel. Sino ba 'tong babaeng 'to?"Yeah, it's been a while," Riel responded with a small smile.Ang mokong, 'di man lang ako nilingon. Ano, invisible na ba ako dito? Hangin na lang existence ko, gano'n?At nag-usap na nga sila na parang wala lang ako dito sa gilid. Nakalimutan na rin ata ng mahal ni prinsipe ang pupuntahan namin.Nakatitig lang ako sa kanila. Ano ba dapat ang gawin ko? Hayaan sila at ako na lang mag-isa ang umalis? Nasa akin pa naman ang pera. Ano na, Riel? Hindi mo talaga ako lilingunin?Parang narinig ni Riel ang nasa utak ko dahil napatingin siya sa g

Huminga ako ng malalim bago bumangon, at hinarap siya. Tumawa pa ako ng pilit upang ipakita sa kaniya kung gaano kalaking joke ang nanggaling sa bunganga niya."Jealous? Huwag ka ngang assuming d'yan!"Nginisian niya ako. "If not, then why have you been frowning at the restaurant for so long?"Porket nakasimangot, selos na agad? Aba!Napapikit ako at inis na hinilot ang sentido ko. "Can you just leave? Gusto ko muna mapag-isa," wala sa sarili kong sabi.He didn't. Instead, lumapit pa siya lalo sa akin, at pinapanood ako na parang binabasa ang bawat reaksyon ko."Takahiro," bulong ko, hindi ko na ulit napigilan ang sarili. "You never told me about that."His expression flickered for a second. May kung anong kislap na dumaan sa mata niya. Pero agad din siyang ngumiti."You never asked."Inismiran ko siya at inikutan ng mata. Gusto ko siyang supalpalin pero nang makita ko siyang tumayo ay nanahimik na lang ako at bumalik sa pagkakahiga."I'll be back."And with that, he walked out, leavi

Akala ko ay hindi na niya ako susundan, pero mali. Pababa na ako ng hagdan nang sumabay siya sa akin, habang bitbit pa rin ang hindi niya mamatay-matay na tawa. Ang sarap niyang sabunutan, Lord!Nandoon na, e. Natigilan na ako at kinabahan, tapos sa huli, nag-jo-joke time na pala. Aba! Tutal favorite mo naman siya, Lord, bakit 'di mo siya binigyan ng skill paano makiramdam sa paligid? "Can you just stop?" nilingon ko siya nang nasa harap na kami ng kusina. "Nakakarindi na 'yang tawa mo!""Alright, fine, I'll stop," he said with a grin I could almost hear.Tinikom niya ang bibig. Bahagya pa niyang itinaas sa ere ang mga kamay bilang pagsuko. Tinalikuran ko na siya at pumasok na ako sa kusina. Ngunit ganoon din ang pagtigil ko nang makita ang nakahilerang sangkap ng adobong manok sa nakahanda ng mesa gitna."I bought it a little while ago," he said casually before I could even open my mouth to ask.A smile tugging at the corner of his lips as he leaned against the counter. Ako nama'y s