Semua Bab ชายาข้า…คือธิดามังกร: Bab 61 - Bab 70

ฮ่องเต้ประทับนิ่งฟังจนจบ ผู้ที่โกรธกลับเป็นองค์ชายเหวินซู เขาตบแขนเก้าอี้ลุกขึ้นยืน ฮ่องเต้เองก็ทรงกริ้วมาก แต่ยังมีท่าทีสุขุม"เสด็จพ่อ...เกาเฟยเหิมเกริมไปแล้ว กล้าทำร้ายน้องสี่เช่นนี้...ช่างอำมหิตนัก เพียงเพราะต้องการให้องค์หญิงห้าได้อภิเษกกับองค์ชายตงหยาง ถึงกับต้องทำเช่นนี้เชียวหรือ""เสด็จพ่อ...จริงอยู่เกาเฟยทำไม่ถูก แต่ที่นางทำเพราะความรักที่มีต่อธิดา พระองค์ก็ทรงทราบ...การอภิเษกกับคนนอกด่าน ชีวิตก็เหมือนตกนรก หาความสุขอันใดไม่ได้เลย ข้าเองก็ไม่อยากให้น้องห้าอภิเษกกับโอรสของม่อหลัวข่านเช่นกัน หากจะให้นางอภิเษกกับคนนอกด่าน...ไม่สู้ให้นางแต่งกับชาวบ้านสามัญชนยังจะดีเสียกว่า""เรื่องที่เจ้ากล่าวมา...ใช่ว่าพ่อจะไม่เคยคิดนะ แต่การจะเปลี่ยนแปลงธรรมเนียมที่เคยปฏิบัติกันมาช้านาน หาใช่เรื่องง่าย ม่อหลัวข่านคงไม่ยอม""ม่อหลัวข่านหาใช่คนดีไม่ มันให้คนเข้ามาสอดแนมหาข่าวในเมือง หวังจะหาทางครอบครองแคว้นเรา""เรื่องนี้พ่อก็พอจะได้ข่าว แต่หากจู่ ๆ จะให้ไปขอถอนหมั้น ม่อหลัวข่านคงไม่ยอม พ่อเกรงว่าเขาจะหาเหตุมารุกรานเรา""เราต้องทำให้เขามาขอถอนหมั้นเอง เช่นนี้เขาก็จะไม่มีข่ออ้างแล้ว กลับเป็นเราที่

เหวินหงเล่าทุกอย่างให้ทุกคนฟัง รวมทั้งเรื่องที่ฉีลู่เป็นผู้รักษาใบหน้าให้นางด้วย ไทเฮากริ้วมาก ลุกขึ้นใช้ไม้เท้าชี้หน้าเกาเฟย"เกาเหยียนเหยียน (高妍妍) เจ้าช่างต่ำช้านัก กล้าทำร้ายหลานข้า แม้จะสับเจ้าเป็นหมื่น ๆ ชิ้น...ก็ยังไม่สาสมกับความผิดของเจ้า""ไทเฮาเพคะ...ไยจึงทรงมั่นใจว่าข้าเป็นผู้ทำร้ายองค์หญิงเล่า ดอกอันจู่งดงามปานนั้น...จะมีพิษได้อย่างไรเพคะ ฝ่าบาทก็ทรงประทานให้นางในตั้งหลายคน ไยไม่ไปสงสัยพวกนางบ้างเล่าเพคะ แล้วหากข้าทำร้ายองค์หญิงสี่จริง ไยนางจึงปกปิดเรื่องนี้มาหลายปี และเหตุใดหมอหลวงและหมอทั่วไปจึงรักษาไม่ได้...และองค์หญิงสี่มั่นใจได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนทำร้ายนาง"เกาเฟยยังไม่ยอมจำนน ฉีลู่รู้ว่าจัดการนางไม่ได้ง่าย ๆ จึงถือโอกาสที่ไม่มีใครสนใจ แอบเอามือไขว้หลังเสกดอกอันจู่ขึ้นมาดอกหนึ่ง และกล่าวกับเกาเฟยว่า"พูดไปพูดมา...ก็คือท่านไม่ยอมรับสินะ""ข้าไม่ผิด...ไยต้องยอมรับ"ฉีลู่พยักหน้าเดินมาหานาง เกาเฟยเห็นว่าในมือฉีลู่มีดอกอันจู่อยู่ ก็ขมวดคิ้วจ้องฉีลูเขม็ง ดูว่านางจะทำอะไร ฉีลูชูดอกอีนจู่ให้ทุกคนดู"ทุกท่าน...ในมือข้าคือดอกอันจู่ พวกท่านอาจคิดว่า...ดอกไม้สีแดงสวยงามเช่นนี้...

ฉีลู่ตกใจเงยหน้ามองเหวินเชียน แต่พอคิด ๆ ดูแล้วก็เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการ จึงกล่าวสนับสนุนเขา"ใช่เพคะเสด็จพ่อ แม้แต่เกาเฟยก็ต้องปลดแล้วเนรเทศไปเสียด้วยกันเลย อย่าเอามาอยู่ตำหนักเย็นให้สิ้นเปลืองงบประมาณเลยเพคะ""พี่ใหญ่...อาซ้อ ไยพวกท่านจึงใจร้ายเช่นนี้ จะให้เนรเทศพวกนางไปตกระกำลำบากหรือ"เหวินซูส่ายหัวไม่เห็นด้วย"นั่นสิ...ข้าไม่คิดเลยว่าพวกเจ้าจะใจดำเช่นนี้นะ ถึงจะเป็นน้องสาวต่างมารดา ก็ไม่ควรเสือกไสกันเช่นนี้"เหวินซินกล่าวสีหน้าเยาะ ๆ คิดจะชี้ให้ทุกคนเห็นว่าเหวินเชียนไร้ความเมตตา ฮ่องเต้ลูบพระมัสสุ กลับ ทรงเห็นด้วยกับเหวินเชียนและฉีลู่"นี่เป็นทางออกที่ดี เป็นข้ออ้างที่จะไม่ต้องอธิบายมาก เชียนเอ๋อร์ช่างแสนดีนัก...รู้จักหาทางช่วยน้อง"ฮ่องเต้ทรงรำพึงในพระทัย"ข้ากลับเห็นด้วยกับเชียนเอ๋อร์และลู่เอ๋อร์ ข้าไม่อยากให้ลูกหลานของเราต้องอภิเษกไปเป็นทุกข์ที่นอกด่านอีกแล้ว ลูกแม่...เจ้าคิดเห็นเป็นประการใด"ไทเฮาหันไปตรัสถามฮ่องเต้"เมื่อเสด็จแม่ทรงเห็นชอบเช่นนี้ ลูกก็จะปฏิบัติตามพะย่ะค่ะ"ฮ่องเต้รีบตรัสรับทันที"เมื่อไทเฮาทรงมีพระเมตตา ข้าก็จะขอปลดเกาเหยียนเหยียนและองค์หญิงเหวินอวี๋เป็นสา

กล่าวฝ่ายไท่หลง...เขาถูกกักอยู่ในห้องมา 3 วันแล้ว ให้รู้สึกอึดอัดขัดข้อง หงุดหงิดขวางหูขวางตาไปทุกอย่าง เขาจึงคิดจะหนีออกไปจากจากที่กักตัว ไท่หลงแปลงเป็นมังกรสีดำตัวใหญ่ เลื้อยพังประตูออกไปจากห้อง แต่ต้องพบกับกองทหารที่เจ้าสมุทรซีไห่ให้มาดูแลเขา"ถอยไป..."ไท่หลงตวาดเสียงดัง"องค์ชาย...โปรดเสด็จกลับเถิดพะย่ะค่ะ""ไม่..พวกเจ้าจงหลีกไปเสีย ข้าไม่อยากทำร้ายพวกเจ้า""เราได้รับบัญชาจากท่านเจ้าสมุทรให้มายับยั้งท่าน ได้โปรดกลับไปเถิดพะย่ะค่ะ"ไท่หลงขัดใจ อ้าปากร้องเสียงดัง แล้วพุ่งตัวเข้าหากองทหาร ชนทหารบาดเจ็บไปหลายตน พวกทหารสู้ไม่ได้ จำต้องปล่อยให้ไท่หลงหนีไปจนได้อำมาตย์เต่าเหล่ากุยจื่อกำลังหารือกับไท่ซ่างเหล่าจวินเพื่อช่วยเขา แต่พอรู้ด้วยญาณว่าเขาไม่อดทนหนีออกมาแล้ว ก็ถอนใจรู้ว่าเขาหมดทางแก้ไข...หนีกรรมนี้ไม่พ้นเสียแล้วไท่หลงทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำ เจ้าสมุทรซีไห่พร้อมเทวีและกองทหารติดตามมาอย่างกระชั้นชิด พวกเขามาเผชิญหน้ากันที่ชายหาด ไท่หลงยังอยู่ในร่างมังกร ลอยอยู่บนอากาศ"ไท่เอ๋อร์...หยุดนะ"ท่านเจ้าสมุทรซีไห่ตวาดเสียงดัง"ไท่เอ๋อร์...กลับมาเถิดลูก อดทนอีกเพียง 4 วันเท่านั้นนะ"เทวีซีไห่พ

ไท่หลงหันมามองมู่ถูเกอกับมู่ถูฮั่น มีทหารแคว้นถูลู่เหลือเพียงไม่กี่สิบคน นอกนั้นตายหมดรวมทั้งแม่ทัพด้วย"ท่าน...คือผู้ใดกัน ไยจึงยอมมาช่วยพวกเรา""ข้าไม่ได้ช่วยพวกเจ้า เพียงนึกอยากสังหารคนก็เท่านั้น"สองพี่น้องสะอึกกับคำตอบของไท่หลง เขามองสองพี่น้องที่บาดเจ็บ"มีฝีมือเพียงเท่านี้ ก็กล้ามาออกรบ พาพวกพ้องมาตายเกลื่อน มนุษย์เช่นพวกเจ้านี่...ช่างน่าขบขันสิ้นดี"ไท่หลงมองพวกเขาอย่างดูหมิ่น"พวกเจ้าบาดเจ็บไม่น้อย คราวหลังหากไม่พร้อมก็อย่าเอาชีวิตมาทิ้งเช่นนี้...ระวังจะตายเปล่า""ท่านกล่าวได้ถูกต้อง ครานี้...เป็นข้าที่ประมาทพวกมันเกินไป ขอบคุณท่านที่มาช่วยเหลือ""เฮอะ!..."ไท่หลงหันหลังเดินไปไม่แยแส"พี่ใหญ่...คนผู้นี้ท่าทางประหลาดนัก เมื่อครู่...เขากล่าววาจาดูหมิ่นเรา""เขามีดีจึงอวดดี คนเช่นนี้ควรผูกมิตรมากกว่าเป็นศัตรู"มู่ถูเกอประคองน้องชายให้นั่งลง"เจ้านั่งพักตรงนี้ก่อน เดี๋ยวข้ามา"มู่ถูฮั่นจับแขนพี่ชาย"พี่ใหญ่...ท่านจะทำอันใด""เขามีคุณช่วยชีวิตเรา ข้าไม่อาจปล่อยให้เขาจากไปเช่นนี้"มู่ถูเกอรีบเดินตามไท่หลงไป แต่ไท่หลงเดินเหมือนล่องลอย ยากที่มู่ถูเกอจะตามทัน เขาจึงใช้เสียงเรียก"ผู้ม