Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

Bumalik sa normal ang buhay nina Zeke at Amara, kung maaaring tawaging normal ang isang bagay na puno ng tahimik na tensyon at hindi sinasabing sakit. Upang pigilan ang mga karagdagang tsismis at upang bigyan ng espasyo si Amara, huminto muna ito bilang executive secretary ni Zeke. Isang official leave of absence ang inilabas, na may pay, para sa "health reasons." Ang lahat ay pormal at propesyonal.Sinabi ni Zeke kay Amara, "Mag-focus ka muna sa pagbubuntis mo. Huwag ka nang mag-alala sa trabaho. Ang sahod at benefits mo ay tuloy-tuloy lang. At nandito lang ako kung may kailangan ka." Ang kanyang tono ay mabait, pero may distansya. Parang bumalik sila sa simula—ang boss at ang surrogate, walang personal na koneksyon.Para kay Amara, ang bawat araw na lumilipas ay isang paalala na ang oras ay nagmamadali. Habang lumalaki ang kanyang tiyan at lumalapit ang kanyang due date, mas lumalala ang sakit sa kanyang puso. Hindi lang dahil sa kawalan ng Zeke sa kanyang pang-araw-araw na buhay, k

Bumalik sa normal ang buhay nina Zeke at Amara, kung maaaring tawaging normal ang isang bagay na puno ng tahimik na tensyon at hindi sinasabing sakit. Upang pigilan ang mga karagdagang tsismis at upang bigyan ng espasyo si Amara, huminto muna ito bilang executive secretary ni Zeke. Isang official leave of absence ang inilabas, na may pay, para sa "health reasons." Ang lahat ay pormal at propesyonal.Sinabi ni Zeke kay Amara, "Mag-focus ka muna sa pagbubuntis mo. Huwag ka nang mag-alala sa trabaho. Ang sahod at benefits mo ay tuloy-tuloy lang. At nandito lang ako kung may kailangan ka." Ang kanyang tono ay mabait, pero may distansya. Parang bumalik sila sa simula—ang boss at ang surrogate, walang personal na koneksyon.Para kay Amara, ang bawat araw na lumilipas ay isang paalala na ang oras ay nagmamadali. Habang lumalaki ang kanyang tiyan at lumalapit ang kanyang due date, mas lumalala ang sakit sa kanyang puso. Hindi lang dahil sa kawalan ng Zeke sa kanyang pang-araw-araw na buhay, k

Bumalik sa normal ang buhay nina Zeke at Amara, kung maaaring tawaging normal ang isang bagay na puno ng tahimik na tensyon at hindi sinasabing sakit. Upang pigilan ang mga karagdagang tsismis at upang bigyan ng espasyo si Amara, huminto muna ito bilang executive secretary ni Zeke. Isang official leave of absence ang inilabas, na may pay, para sa "health reasons." Ang lahat ay pormal at propesyonal.Sinabi ni Zeke kay Amara, "Mag-focus ka muna sa pagbubuntis mo. Huwag ka nang mag-alala sa trabaho. Ang sahod at benefits mo ay tuloy-tuloy lang. At nandito lang ako kung may kailangan ka." Ang kanyang tono ay mabait, pero may distansya. Parang bumalik sila sa simula—ang boss at ang surrogate, walang personal na koneksyon.Para kay Amara, ang bawat araw na lumilipas ay isang paalala na ang oras ay nagmamadali. Habang lumalaki ang kanyang tiyan at lumalapit ang kanyang due date, mas lumalala ang sakit sa kanyang puso. Hindi lang dahil sa kawalan ng Zeke sa kanyang pang-araw-araw na buhay, k

Lumipas ang isang buwan. Ang panahon ay mabilis at mabagal nang sabay.Malapit na ang kabuwanan ni Amara. Ang kanyang tiyan ay malaki na, at ang kanyang mga galaw ay naging mas dahan-dahan. Nakatira pa rin siya sa mansiyon ni Zeke, pero ang pakiramdam ay parang nakatira siya sa isang magandang bilangguan. Isang tahimik, komportableng bilangguan.Wala na siyang direktang balita mula kay Zeke. Isang buwan na ang nakalipas mula nang umalis ito papuntang Spain para "ayusin ang ilang mahahalagang negosyo." Ang lahat ng komunikasyon ay dumadaan kay Ethan. Ang lahat ng kanyang pangangailangan—mga check-up sa doktor, mga gamot, kahit na ang mga craving sa pagkain—ay si Ethan ang nag-aasikaso."Good morning, Miss Amara. Ito po ang vitamins mo. At nagdala po ako ng fresh fruits mula sa market. At may schedule po tayo sa OB-GYN mamayang alas-tres," ang karaniwang ulat ni Ethan tuwing umaga."Thank you, Ethan. Kamusta na si Sir Zeke sa Spain?" tanong ni Amara sa unang mga araw, may bahid ng pag-a

Lumipas ang isang buwan. Ang panahon ay mabilis at mabagal nang sabay.Malapit na ang kabuwanan ni Amara. Ang kanyang tiyan ay malaki na, at ang kanyang mga galaw ay naging mas dahan-dahan. Nakatira pa rin siya sa mansiyon ni Zeke, pero ang pakiramdam ay parang nakatira siya sa isang magandang bilangguan. Isang tahimik, komportableng bilangguan.Wala na siyang direktang balita mula kay Zeke. Isang buwan na ang nakalipas mula nang umalis ito papuntang Spain para "ayusin ang ilang mahahalagang negosyo." Ang lahat ng komunikasyon ay dumadaan kay Ethan. Ang lahat ng kanyang pangangailangan—mga check-up sa doktor, mga gamot, kahit na ang mga craving sa pagkain—ay si Ethan ang nag-aasikaso."Good morning, Miss Amara. Ito po ang vitamins mo. At nagdala po ako ng fresh fruits mula sa market. At may schedule po tayo sa OB-GYN mamayang alas-tres," ang karaniwang ulat ni Ethan tuwing umaga."Thank you, Ethan. Kamusta na si Sir Zeke sa Spain?" tanong ni Amara sa unang mga araw, may bahid ng pag-a