Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

Magang-maga ang pagkababae ni Amara nang nagising siya. Ang bawat paggalaw, kahit na ang pag-ikot ng balakang para humiga nang patagilid, ay nagdulot ng matinding hapdi. Parang dinurog ang loob niya. Napatili siya nang dahan-dahan, naghintay na humupa ang sakit. Hindi niya maigalaw ang katawan nang maayos. Ang kanyang mga hita ay parang hindi sa kanya, mabigat at puno ng pananakit. Bumukas ang pintuan at pumasok si Zeke, bitbit ang isang wheelchair. Nakasuot lang siya ng shorts, at ang kanyang buhok ay basa mula sa pagligo. Nakagat ni Amara ang kanyang labi nang makita ang mga gamit nila na nakakalat pa rin sa sahig—ang kanyang panty na nakasabit sa isang paa ng upuan, ang kanyang bra na nakahagis sa ibabaw ng aparador. Bigla siyang napahiya. Binalot niya nang mahigpit ang kanyang katawan ng kumot, tanging ang kanyang mga balikat at ulo ang nakalabas. “Morning,” bati ni Zeke. Tiningnan niya ang eksena—si Amara na nakabalot at nakakunot ang noo sa sakit, at ang gulong-gulong silid. N

Mula nang malaman ni Amara na siya ay buntis, ang bawat araw ay naging isang maingat na ritwal. Kumakain siya ng masustansiyang pagkain na inihanda ng personal na chef na kinuha ni Zeke—steamed fish, gulay, prutas. Natutulog siya sa tamang oras, nakahiga sa kama na may mga unan na sumusuporta sa kanyang likod at mga hita. Sa trabaho, iniiwasan niya ang pagod; hindi na siya nag-o-overtime, at agad siyang umuuwi sa condo na binayaran ni Zeke. Hindi na siya pinatira sa bahay ni Zeke mula nang sabihin nitong anytime ay pwedeng tumira sa bahay niya ang magiging asawa niya.Ginagawa ni Amara ang lahat ng tamang bagay.Ngunit hindi mawala sa kanyang isipan ang mga sinabi ni Zeke sa ospital. Ang mga salitang iyon ay parang isang hindi mapatay na tunog sa kanyang utak. “Bata lamang ang kailangan ko. She's just a surrogate mother. Nothing else.”Sa tuwing nakatingin si Zeke sa kanya, kahit na may pag-aalala sa kanyang mga mata, alam ni Amara ang totoo. Ang kanyang halaga ay nakasalalay lamang

Pagkauwi ni Amara sa condo nang gabing iyon, ang pagkabagabag sa kanyang dibdib ay hindi maalis. Inilapag niya ang kanyang bag at agad na hinanap ang kanyang laptop. In-on ang wi-fi at tahimik na naupo sa harap nito."Naya Helene Cortez," type niya sa search bar.Ang mga resulta ay kakaunti at pira-piraso. Wala masyadong balita. Ang pinakakumpleto ay isang maikling artikulo mula sa isang lokal na online news site, tatlong taon na ang nakalipas. 'Architect, 28, Dies in Wedding Day Shooting.' Binasa niya ang bawat salita. Isang promising na architect, nagtapos sa University of the Philippines, isang long-term girlfriend ni Ezekiel 'Zeke' Ramirez ng Ramirez Group. Namatay sa isang insidente ng barilan sa labas ng simbahan, ang salarin ay ang dati at estranged na asawa ng ina ni Zeke, si Julian Ramirez."Mula noong trahedya, ipinagbawal ni G. Ramirez na talakayin o banggitin ang pangalan ni Bb. Cortez sa anumang opisyal na kapasidad ng kompanya, at pinagbawalan din niya ang pamilya at m

“Girl, ito ang bilhin mo!” sabi ni Camille, hinahawakan ang isang maliit, puting lace dress na may maliliit na bulaklak sa laylayan. “Tingnan mo 'to. Ang cute-cute. Perfect for a baby girl.”Katatapos lang ng kanilang duty sa Ramirez Group. Sa halip na umuwi, dumiretso silang dalawa sa malaking mall sa lungsod. Sobrang excited si Camille para kay Amara, parang siya na mismo ang magiging tita. Isang linggo na mula nang malaman niya ang sekreto, at siya ay naging isang bukal ng payo at suporta.Tiningnan ni Amara ang price tag na nakasabit sa manggas. Namilog ang kanyang mga mata. “Limang daan at piso? Para sa isang dress na isusuot lang nang ilang buwan? Ang mahal naman nito, Camille. Tignan mo 'yung mga t-shirt doon sa kabilang rack, isang daan lang ang tatlo.”“Pero, Amara, first baby mo 'to! Dapat special. At saka, ang ganda ng tela nito. Malambot. Hindi magkakaskas sa balat ng baby.”“Hindi talaga, Cam. Doon na lang tayo sa mumurahing mga gamit. Sa ukay-ukay, marami rin namang maga

Malayo pa lang si Amara mula sa elevator, kitang-kita niya na agad ang malapad na ngiti sa mukha ng kanyang kaibigang si Camille. Lumabas ito ng elevator, katabi si Ethan. Ang dalawa ay tila nasa gitna ng isang masayang usapan, at si Camille ay nagtatawa nang malakas, isang tunog na bihira marinig mula sa kanya sa opisina. Si Ethan naman ay ngumingiti, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa sahig, tila nahihiya pero natutuwa. Nagulat si Amara. Si Ethan ang naghatid kay Camille kagabi. Mula noong magpaalam ito, wala siyang natanggap na text o update mula sa kanyang kaibigan. At ngayon, parang magka-close na silang dalawa? Nang makita ni Camille si Amara, napahinto ang kanyang tawa. Ang kanyang mga pisngi ay namumula. "Amara! Good morning!" masiglang bati nito, at mabilis na nilapitan ang kanyang kaibigan. "Good morning, Cams," sabi ni Amara, ang kanyang mga mata ay mabilis na lumipat mula kay Camille patungo kay Ethan. "Mukhang… blooming ka ngayong umaga? At ang kasama mo pa?" Napaka