All Chapters of ดวงใจแสนเสน่หา: Chapter 71 - Chapter 80

คืนนี้มาร์โคควงสาวสวยสุดเซ็กซี่ออกงานสังคม เหมือนเป็นการเปิดตัวคู่ควงคนใหม่อย่างเป็นทางการ หรืออีกนัยหนึ่งคือประกาศว่าได้เลิกรากับสาวเฉิ่มอย่างเธอแล้ว เพราะความบังเอิญหรือสวรรค์กลั่นแกล้งก็มิอาจทราบได้ บุปผชาติเปิดดูข่าวบันเทิงพอดี และเจอเข้ากับข่าวของมาร์โคที่ควงสาวสวยซุปเปอร์โมเดลออกงาน ทั้งสองต่างโอบกอดกันตลอดการเดินไปทักทายแขกเหรื่อทั้งหลาย มองแล้วก็ดูเหมาะสมกันดี เพราะหนุ่มสาวทั้งคู่สวยและหล่อสมกัน พอดูสาวสวยในโทรทัศน์แล้วย้อนมาดูตัวเอง บุปผชาติก็รู้สึกว่าเธอไม่มีอะไรเทียบกับผู้หญิงของเขาได้เลย อย่างว่าล่ะนะคนหล่อก็ต้องคู่กับคนสวยมันก็ถูกแล้วนี่ แล้วทำไมใจของเธอต้องรู้สึกเจ็บแปลบด้วยนะ เพียงแค่เห็นเขาไปกับผู้หญิงคนอื่น ในเมื่อเขาก็ไม่ใช่ของเธอ และที่สำคัญเขาเองก็ไม่ได้รักและต้องการยัยเฉิ่มอย่างเธอ เขาออกจะแสดงชัดเจนว่าแค่เล่นๆ กับเธอ ในเมื่อจบกันแล้ว แล้วเธอยังจะหวังอะไรจากผู้ชายอย่างเขาได้อีก อย่างมากสิ่งที่เธอเป็นได้สำหรับเขาก็แค่ตัวตลก ให้เขาปั่นหัวและหัวเราะเยาะสมเพชกับความใจง่าย พอเขาได้แล้วก็เบื่อ สุดท้ายจุดจบก็คือการถูกทิ้ง มันก็เป็นสัจธรรมสำหรับเสือผู้หญิงอยู่แ

“เพราะเป็นนางฟ้าแบบนี้น่ะสิยะ พวกนางมารร้ายมันถึงตามรังควานไม่เลิก”“ช่างเขาเถอะ เขาจะพูดอะไรก็เรื่องของเขา”“จ้า…แม่พระ แม่คนดีศรีสยาม แม่คนมีเมตตาต่อสัตว์โลก” น้ำคำประชดประชันทำให้คนฟังหลุดหัวเราะคิกออกมา“หัวเราะได้อย่างนี้แสดงว่าสบายใจขึ้นแล้วใช่ไหม”“ฮื่อ…” เสียงตอบกลับมาทื่อๆ ทำให้มณีญาทำหน้าไม่สบายใจ เออ…เธอก็ลืมไป คนอกหักที่ไหนจะทำใจได้ภายในไม่กี่นาที ยิ่งเมื่อมีคนมาสะกิดแผลใจยิกๆ แบบนี้ด้วยแล้ว “เปิดประตูให้เราหน่อยได้ไหม หรือไม่ก็ระบายให้เราฟัง เธอจะได้สบายใจขึ้น” “ขอบใจมากนะมณี เราไม่เป็นไรจริงๆ เรายังไหว แต่ขออยู่ในนี้ซักแป๊บ” กล่าวจบบุปผชาติก็กลืนก้อนสะอื้นลงคอ น้ำตาร่วงเผาะด้วยความสะเทือนใจ มณีญาได้ยินเสียงสะอื้นทีเดียวแล้วเงียบไป แต่รู้ดีแก่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังแอบร้องไห้เงียบๆ ทว่าแสนจะร้าวรานใจ ดีแล้วล่ะที่เพื่อนของเธอไม่กักเก็บเอาไว้ ไม่งั้นเวลาที่มันระเบิดตูมออกมาคงยากแก่การทนไหว แต่ถึงยังไงเธอก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี พิษรักช่างร้ายแรงและทรงอานุภาพยิ่งกว่าขีปนาวุธเสียอีก “เธอแน่ใจนะว่าไหว”“เราไหว แต่ขอนั่งทำใจซักพักนะมณี” “โอเค งั้นเราจะไปเฝ้าหน้าห้องน้ำให้ สบายใจ

สามทุ่ม สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย เมื่อเครื่องบินร่อนลงแตะผืนแผ่นดินประเทศไทย บุปผชาติก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สลัดความเศร้าหมองออกไปจากจิตใจ แล้วเดินลงจากเครื่องด้วยใบหน้าที่พยายามปั้นแต่งให้ดูร่าเริงสดใสและมีความสุข เพราะไม่ต้องการให้บิดาคอยกังวลและเป็นทุกข์ไปด้วย เธอไม่อยากจะให้ท่านมาล่วงรู้ว่าลูกสาวใจง่าย ยอมมอบความสาวให้ผู้ชายได้เชยชมโดยที่ยังไม่ผ่านการแต่งงาน “แก้ม! ทางนี้ลูก!” นายบริรักษ์ตะโกนเรียกลูกสาวด้วยท่าทางตื่นเต้นยินดี “ป๊ะป๋าสวัสดีค่ะ คิดถึงจังเลย มาขอกอดที” สาวน้อยพนมมือขึ้นทำความเคารพบิดาด้วยท่าทีอ่อนช้อย จากนั้นก็โผเข้ากอดร่างใหญ่ด้วยน้ำตาปริ่ม หอมแก้มเหี่ยวย่นซ้ายทีขวาทีด้วยความคิดถึง ก่อนจะรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่ออีกฝ่ายยกมือหนาขึ้นลูบหัวเบาๆ “แก้มดูผอมไปนะลูก หน้าก็หมอง งานหนักมากเหรอลูก” คนที่กอดและลูบหลังลูกสาวขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยกับลูกด้วยท่าทีเป็นห่วง เพราะลูบไปโดนกระดูกสันหลังที่โผล่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด ปกติบุปผชาติจะกินเก่งมาก หรืออาหารที่ฝรั่งเศสจะไม่ถูกปากแม่คนช่างกิน “ค่ะ ป๊ะป๋าก็ผอมลงนะคะ” เสียงหวานรับคำบิดาอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง เพราะ

“ชื่อเล่นว่าแก้มใช่ไหม” นายมาร์แชลมั่นใจว่าเธอคนนั้นที่ลูกชายกำลังพร่ำเพ้อถึงคือยัยหนูแก้ม ลูกสาวเพียงคนเดียวของนายบริรักษ์ เพื่อนรักจากเมืองไทยแน่นอน เพราะนามสกุลนี้เขาจำได้แม่นยำ แถมเมื่อไม่นานมานี้เพื่อนยังโทรมาบอกว่าลูกสาวมาทำงานกับบริษัทยักษ์ใหญ่ของฝรั่งเศส “ใช่ครับ แด๊ดรู้ได้ยังไง” คนที่ทำท่าซึมเศร้าเหงาหงอยถึงกับจ้องหน้าพ่อด้วยความตกตะลึงและแปลกใจ ว่าอีกฝ่ายรู้จักบุปผชาติด้วยหรือ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน “ไอ้มาร์ค เอาแล้วไหมล่ะ นั่นล่ะลูกสาวเพื่อนพ่อ ที่พ่ออยากให้แกแต่งงานด้วย แล้วแกมาทำอย่างนี้พ่อจะมองหน้าเพื่อนตัวเองได้ยังไงวะ” เมื่อได้ยินบิดายืนยันด้วยน้ำเสียงโอดโอยและตำหนิเขาด้วยความไม่พอใจ แทนที่จะสลดเขากลับรู้สึกว่าความหวังที่จะได้เจอเธอมันเรืองรองขึ้นมาแล้ว “จริงเหรอครับแด๊ดดี้” มาร์โคตาลุกวาวด้วยความดีอกดีใจ ที่เธอไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือคนที่พ่อตั้งใจหมายมั่นปั้นมือให้มาเป็นเจ้าสาวของเขานั่นเอง จุดใต้ตำตอจริงๆ “เออ…จริงสิวะไอ้นี่ พ่อจะโกหกแกทำไม” นายมาร์แชลยืนยันกับลูกชายด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แกมหมั่นไส้ที่มันได้ยินคำตอบของเขาถึงกับดี๊ด๊าขึ้นมาเชียว มันน่าแพ่นกบาลนัก

“อยากครับคุณลุง ผมอยากแต่งงานกับเธอครับ” คนที่ไม่ได้ถูกถามโพล่งขึ้นมาก่อนที่บิดาจะตอบ ทำให้มาร์แชลได้แต่อ้าปากค้าง เบิกตากว้าง แล้วหันขวับไปมองลูกชายด้วยความหมั่นไส้ “บ๊ะ! ไอ้นี่ ลุงเขาถามพ่อโว้ย ไม่ใช่แกไอ้เสือ” คนเป็นพ่อแสร้งทำเสียงดังเอ็ดลูกชายอย่างขบขัน เห็นท่าทางจะเป็นจะตายแล้วเขาก็แกล้งไม่ลง เพราะถ้าหากไอ้เสือร้ายมันขาดใจตายก่อนจะได้แต่งเมีย เขาก็อดได้อุ้มหลานน่ะสิ มาร์แชลได้แต่คิดอย่างครึ้มอกครึ้มใจ “แหะ…แหะ ขอโทษครับ ผมลืมตัวไปหน่อย” ชายหนุ่มยิ้มแหยๆ พร้อมทั้งลูบท้ายทอยตัวเองแก้เก้อที่เผลอออกตัวแรง ใบหน้าของมาร์โคแดงก่ำด้วยความอาย“ฮะๆๆ แล้วแกล่ะไอ้เพื่อนยาก อยากได้ลูกสาวฉันเป็นแม่ของหลานแกหรือเปล่าวะ” บริรักษ์เปล่งเสียงหัวเราะกังวานไปทั่วทั้งบ้าน สุดแสนจะขันกับท่าทางเอาจริงเอาจังของชายหนุ่ม แต่ไม่วายหันมาถามเพื่อนรักว่าอยากได้ลูกสาวตนไปร่วมวงศาคณาญาติหรือไม่ นายบริรักษ์คิดว่าหากจะยกลูกสาวเพียงคนเดียวให้ใครซักคน เธอจะต้องเป็นที่รักและต้องการของทั้งคนที่จะมาเป็นสามีและปู่กับย่า เพราะเขาไม่ต้องการให้ลูกลำบากใจ ไม่มีความสุขกับชีวิตแต่งงาน จนต้องลงเอยด้วยการหย่าร้าง หากเ