Semua Bab แล้วเราไม่รักกันตอนไหน: Bab 21 - Bab 30

22 ผู้หญิงน่ารังเกียจและในที่สุดการคุยกันในครั้งนี้ก็ไปจบที่คอนโดของอีริคตามที่ใจของอามีนาปรารถนาโดยหารู้ไม่ว่าตนเองกำลังติดกับของใครบางคน“คุณอยู่ที่นี่คนเดียวหรอคะ” อามีนาเอ่ยถามหลังเดินตามชายหนุ่มเข้ามาในห้อง ทันใดนั้นหางตาก็เหลือบไปเห็นยางรัดผมสีชมหล่นอยู่บนพื้นผู้ชายไม่มีทางใช้ยางรัดผมแน่นอน งั้นก็แสดงว่าก่อนหน้านี้อีริคพาผู้หญิงเข้ามาในห้อง แล้วมันคนนั้นเป็นใครหญิงสาวเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าหากัน ปกติคอนโดหรูแบบนี้ต้องมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดห้องทุกวัน แต่ที่ยางรัดผมยังไม่ถูกเก็บกวาด งั้นก็แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นคงเข้ามาในห้องของอีริคเมื่อเช้านี้หล่อนเริ่มสังหรณ์ใจแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นก็คือเมริษา!“ครับ ผมอยู่ที่นี่คนเดียว ว่าแต่คุณอามีนาจะรับเครื่องดื่มอะไรไหมครับ” เสียงของอีริคดึงสติของหล่อนกลับคืนมา ได้เแต่เก็บความสงสัยเอาไว้ เพราะคนที่จะให้คำตอบนี้ได้ก็คือแม่บ้านประจำคอนโดหล่อนต้องรู้ให้ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่“ขอไวน์ก็แล้วกันค่ะ มีนาไม่อยากเมามาก กลัวขับรถกลับไม่ได้”“ห้องของผมกว้างขนาดนี้ ถ้าขับรถกลับไม่ไหวก็นอนที่นี่สิครับ” อีริคเชื้อเชิญทางสายตา“จะดีหรอค

24 งอนเพราะอยากเจออามีนาตกอยู่ในอาการกะวนกะวายใจทั้งวัน เพราะตั้งแต่ออกมาจากคอนโดเขาก็ไม่ติดต่อมาหาอีกเลย หล่อนนั่งรอให้เขาโทรมาทั้งวัน แต่ก็ไร้วี่แวว“หายไปไหนนะ” หญิงสาวเริ่มนั่งไม่ติด คิดแต่เรื่องอีริคทั้งวันจนไม่เป็นอันทำการทำงาน “หรือว่าอยู่กับนังเมษา”อามีนาเดินกระแทกเท้าตึงตังฉุดเฉียวไปหาน้องสาวที่ห้อง พร้อมกับเคาะประตูเรียกอยู่หลายที“คะ” เมริษาเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย จู่ๆพี่สาวก็มาเคาะห้องรัวราวกับมีเรื่องด่วน“ฉันแค่มาดูว่าแกอยู่บ้านหรือเปล่า”“วันนี้เมย์ไม่ได้ออกไปไหนค่ะ กำลังเคลียร์งานช่วยคุณพ่อ”“เหอะ! เคลียร์งานช่วยพ่อหรือมัวแต่นอนคุยโทรศัพท์กันแน่” หล่อนยืนกอดอกมองน้องสาวด้วยสายตาไม่ไว้ใจ กลัวว่าอีริคจะโทรเมริษา“เมย์ทำงานจริงๆค่ะ ไม่ได้คุยกับใคร พี่มีนามีอะไรหรือเปล่าคะ”“ฉันก็แค่เดินมาดูว่าแกอยู่บ้านหรือเปล่า นึกว่าออกไปหาผู้ชาย”“ทำไมพี่พูดแบบนี้” ตอนนี้เมริษาเริ่มสงสัยแล้วว่า อามีนาไปรู้เรื่องอะไรมาหรือเปล่า เห็นพูดถึงเรื่องนี้บ่อยมา“เพราะฉันรู้ว่าที่แกชอบกลับบ้านดึกๆเพราะแกไปนอนกกผู้ชาย แต่เขาไม่เอาล่ะสิท่า ถึงได้ซมซานกลับมา”“เมย์ว่ามันชักจะไปกันให

26 ลุ่มหลงรถหรูเคลื่อนไปจอดหน้าลานจอดรถของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา อามีนาซึ่งอยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีขาวอวดทรวดทรงองค์เอว ก้าวตามร่างสูงขึ้นไปบนเรือสำราญด้วยความตื่นเต้น “ถือว่าเป็นการไถ่โทษ ผมเลยเช่าเหมาเรือลำนี้ทั้งคืนเพื่อพาคุณอามีนาชมความงดงามของเมืองกรุงเทพในยามค่ำคืน ไม่รู้ว่ามันธรรมดาเกินไปหรือเปล่าสำหรับคุณ” บนเรือมีโต๊ะอาหารเพียงโต๊ะเดียว แถมยังถูกประดับด้วยดอกไม้รอบๆโต๊ะ และตรงกลางมีโคมไฟคาสสิกตั้งอยู่ และที่ทำให้อามีนาตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก บนเรือมีเตียงนอนขนาดคิงไซต์ตั้งอยู่และถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สีชมพูสุดแสนโรแมนติกเช่นกัน“เกินที่มีนาคาดคิดไว้เลยค่ะ” ตอนแรกหล่อนคิดว่าเขาคงพาไปทานดินเนอร์ที่ภัตาคารหรูซะอีก “คุณทำเองทั้งหมดเลยหรอคะ”“ครับ ช่วงที่ผมบินไปฮ่องกง ผมสั่งให้ลูกน้องช่วยเป็นธุระให้ ตอนแรกผมกะว่าจะพาคุณไปดินเนอร์ที่ภัตคาร แต่คิดไปคิดมา ผมว่าล่องเรือคุณน่าจะชอบกว่า” เขาพาหล่อนเดินไปยังโต๊ะที่ถูกประดับด้วยดอกไม้ ก่อนจะผายมือเชิญให้หล่อนนั่ง “ไม่รู้ว่าคุณจะชอบหรือเปล่า”“ชอบสิคะ วันไหนว่างๆมีนาก็ชอบมาล่องเรือกับเพื่อนๆเป็นประจำ ไม่คิดว่าคุณจะรู้ใจมีนาขนาดนี้” หล่อนยิ

28 แล้วทำไมฉันต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวเมริษาเลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่าย เธอเบือนหน้าไปทางหน้าต่างด้วยแววตาเศร้าหมอง แล้วหลับตาลงพยายามไม่นึกถึงเรื่องระหว่างอีริคกับอามีนา แต่ก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี ทำไมเขาถึงกล้าทำแบบนี้ ถ้าวันนึ่งพี่สาวของเธอรู้ว่าอีริคกับเธอเคยความมีความสัมพันธ์กันมาก่อน วันนั้นยังจะมองหน้ากันติดอยู่หรือเปล่า พี่สาวของเธอต้องไม่พอใจแน่ๆ ขนาดอาร์เธอร์ที่ไม่ใช่แฟน ยังโดนพี่สาวกระแนะกระแหนมาจนถึงทุกวันนี้ความวุ่นวายกำลังจะมาเยือน“ลงมาสิ” เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ร้านอาหารริมน้ำ ก่อนจะเอี้ยวตัวหันมาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ “คุณไปเถอะ ฉันจะกลับบ้าน” เมริษาตอบเสียงเบาหวิว มาด้วยกันแบบนี้หากพี่สาวของเธอมาเห็นเข้าต้องมีปัญหาแน่ๆ “อย่าเรื่องมากได้ไหมเมริษา ฉันพูดดีๆด้วยเธอไม่ชอบใช่ไหม”“ฉันไม่อยากมีปัญหากับพี่สาว ถ้าคุณเลือกเขาแล้ว…ก็เลิกยุ่งกับฉัน” แววตาเคลือบไปด้วยความเจ็บปวดกำลังมองอีกฝ่ายด้วยสายตาตัดพ้อ“ฉันว่าพูดดีๆด้วยเธอคงไม่ชอบแน่ๆ” อีริคเดินอ้อมมาอีกฝั่งแล้วเปิดประตูรถออก “หรืออยากให้ฉันอุ้ม”“ปล่อยนะ! ทำบ้าอะไรของคุณ” อีริคใช้สองมื

30 เจ็บปวดใจ@เช้าวันถัดมาเป็นอีกวันที่ดวงตาคู่สวยของเมริษาบวมช้ำเนื่องจากนอนร้องไห้มาทั้งคืน ซึ่งสาเหตุของการร้องไห้ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องระหว่างอีริคกับอามีนา ทั้งๆที่พยายามห้ามใจไม่ให้คิด แต่สุดท้ายสมองก็วนไปนึกถึงแต่เรื่องนี้ เธอคิดเอาไว้ว่าถ้าทั้งสองคนคบกันจนถึงขั้นอีริคย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน วันนั้นเธอจะเป็นคนย้ายออกไปเอง อาจจะออกไปเช่าห้องพักใกล้ๆบริษัทเพราะจะได้เดินทางสะดวก ไม่ใช่ว่าเธออยากหลบหน้าเขา...แต่เธอไม่อยากเจอหน้าเขาต่างหาก เสียงเท้าเล็กก้าวลงมาตามขั้นบันได สายตาของเธอเหม่อลอยเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อผู้ชายที่เป็นเหมือนฝันร้ายกำลังทานข้าวกับครอบครัวของเธออย่างมีความสุขกึก!เท้าเล็กชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น ราวกับเข็มนับพันกำลังทิ่มแทงในอกจนชอกช้ำ และที่เจ็บไปกว่านั้นก็คือทั้งบิดาและพี่สาวต่างก็ยิ้มอย่างมีความสุขทุกคนมีความสุข...ยกเว้นเธอ“จะไปไหน” เสียงเข้มของบิดาร้องทักเมื่อเห็นลูกสาวคนเล็กกำลังเดินผ่านหน้าไปอย่างเงียบๆทำให้ทุกคนที่อยู่บนโต๊ะอาหารหยุดกิจกรรมแล้วมองมาที่เมริษา เช่นเดียวกันกับอีริค“ไปทำงานค่ะ” เธอตอบเสีย