แล้วเราไม่รักกันตอนไหน のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

12การกลับมาของอามีนา“ไม่เป็นไรนะเมษา อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้เห็นธาตุแท้ของผู้ชายคนนั้นว่าเขาไม่ใช่คนดีอย่างที่คิด ฉันดูออกตั้งนานแล้วว่าไอ้ชั่วอีริคไม่ใช่คนนี้” วาสิตาที่มีความโกรธแค้นแทนเพื่อน สบถออกมาด้วยความเกรี้ยวโกรธ“ใช่เมษา อย่างน้อยเธอก็ยังมีพวกฉันอยู่ข้างๆนะ” พิมผกาบีบมือส่งกำลังใจให้เมริษา และนึกโกรธแค้นอีริคไม่แพ้กันที่มาหลอกเพื่อนของหล่อน“ฉันขอบใจพวกเธอสองคนนะที่ทำให้ฉันตาสว่าง หลังจากนี้ฉันคงไม่กล้าไปวุ่นวายกับเขาอีกแล้วแหละ” เมริษาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย ตอนนี้เธออยากกลับไปที่ห้องแล้วนอนซบหน้าปล่อยน้ำตาไหลรินให้กับความโง่ของตัวเองที่ไว้ใจคนอื่นมากเกินไป คิดว่าเขารักและมีเธอคนเดียวมาตลอด“ดีแล้วแหละ หลังจากนี้ถ้าจะคบกับใครให้ศึกษาดูดีๆละกัน จะได้ไม่เจ็บปวดแบบนี้อีก”“อืม ฉันขอบใจเธอมากนะสิตา…พิมพ์” เมริษาหันไปส่งยิ้มเศร้าๆให้วาสิตาที่เป็นคนขับรถมาส่ง และไม่ลืมหันไปขอบคุณพิมผกาเช่นกันที่ยังอยู่ข้างๆเธอมาตลอด แม้บางครั้งเธอเองก็เคยทิ้งเพื่อนๆเพื่อไปหาอีริค แต่เพื่อนทั้งสองคนก็ไม่เคยโกรธหรือน้อยใจเลย “พวกเธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับฉัน ขอบคุณที่ยังอยู่ข้างๆฉันนะถึงแม

14 ฉันต้องการให้เรื่องนี้เป็นข่าวดัง!โง่...ซื่อบื่อ...นี่คงเป็นคำนิยายามของผู้หญิงที่ชื่อเมริษา ใช่...เธอโง่เอง โง่ที่เชื่อใจผู้ชายคนนั้นว่าเขารักและมีแค่เธอคนเดียวมาตลอด เชื่อคำพูดลวงๆมานานหลายเดือนพอมารู้ทีหลังว่าเขาไม่ได้ทำแบบนี้กับเธอแค่คนเดียวมันเจ็บนะเจ็บจนพูดไม่ออก นอนไม่หลับ ทานข้าวไม่ได้ เพราะคิดว่ารักคือสิ่งสวยงามจนลืมคิดไปเลยว่าภายใต้ความสวยงาม...มันอาจมีความอันตรายซ่อนอยู่ ตอนนี้เธอคิดถึงเขาอีกแล้ว ต้องทำยังไงถึงจะลบผู้ชายคนนั้นออกไปจากหัวใจได้ ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกันเชียว“เอ่อ…คุณผู้หญิงจะรับอะไรดีคะ” เสียงพนักงานร้านกาแฟเอ่ยถามหลังจากเห็นลูกค้ายืนนิ่งอยู่หน้าร้านด้วยท่าทางเหม่อลอย และไม่ยอมสั่งสักทีเสียงของพนักงานดึงสติของเมริษากลับคืนมา“ชาเขียวร้อนหวานน้อยหนึ่งแก้วค่ะ”“ได้ค่ะ ลูกค้ารอสักครู่นะคะ”รอไม่นานแก้วชาเขียวร้อนก็มาอยู่ในมือของเธอ และในจังหวะที่เธอกำลังหันหลังกลับเพื่อไปหาที่นั่งเงียบๆเพียงลำพัง จู่ๆก็มีหญิงสาวรายหนึ่งเดินเข้ามาชนกับร่างของเธอเต็มแรง ทำให้แก้วชาเขียวร้อนๆที่อยู่ในมือหกเลอะเนื้อตัวผู้หญิงคนนั้น“กรี๊ดดด!!! นี่แกเดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรื

16 เอาตัวเธอมาแลกสิเช้าวันต่อมา...เมริษาเร่งรีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนที่บิดาจะตื่นเสียด้วยซ้ำ เธอไม่กล้าเจอหน้าท่านเพราะกลัวจะถูกต่อว่าเรื่องเมื่อคืนก่อนออกมาเธอเช็คข่าวของตนเองในโซเชียลพบว่าข่าวนี้กำลังเป็นที่น่าจับตามอง พร้อมกับมีนักข่าวหลายสำนักขุดไปถึงยอดขายของบริษัทที่เริ่มลดลงเรื่อยๆและมีแววว่าบริษัทจะล้มละลายในอีกไม่ช้าจากเรื่องทะเลาะวิวาทกำลังบานปลายไปกันใหญ่ก็อก!ก็อก!ก็อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลายครั้งติดบ่งบอกว่าคนเคาะนั้นร้อนใจเพียงใด และไม่นานเจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมาในสภาพใบหน้างัวเงียเหมือนถูกขัดจังหวะการนอน แต่เมริษาที่ตอนนี้ใจร้อนเกินกว่าจะคุยกันด้วยเหตุผล สะบัดฝ่ามือใส่หน้าคมฉาดใหญ่จนหน้าหันเพี้ยะ!!“คนเลว! ฝีมือคุณใช่ไหม” เมริษาหยิบมือถือขึ้นมาแล้วเปิดไปที่ข่าวของตนเองพร้อมกับชี้นิ้วถามด้วยอารมณ์โกรธแต่ชายหนุ่มร่างสูงที่เพิ่งถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ค่อยๆหันหน้ากลับมาด้วยสายตาวาวโรจน์เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้หญิงหน้าไหนกล้าตบหน้าเขาแบบนี้“ทำไมถึงคิดว่าเป็นฉัน”ทั้งสองคนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร"ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร คุณสั่งให้นักข่าวเล่นข่าวนี้ใช

18 ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าคุณเป็นใครรถแท็กซี่ชะลอจอดลงหน้าประตูรั้วอัลลอยด์ของคฤหาสน์หลังงามที่สลักชื่อที่หน้าประตูไม้ว่า ‘คฤหาสน์วรโชติเมธี’ แม้ว่าข้างนอกจะงดงามแค่ไหน แต่สำหรับเมริษาที่อยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต เธอแทบไม่มีความสุขเลยด้วยซ้ำ และยิ่งมาเจอเรื่องนี้เข้า ทำให้ทั้งบ้านแลดูวุ่นวายไปหมด“เมย์กลับมาแล้วค่ะคุณพ่อ” เมริษาเอ่ยกับบิดาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว วิศรุตที่นั่งรอการกลับมาของลูกสาวคนเล็ก ปรายตาดุจัดมองมาที่เธอ ใบหน้าบึ้งตังของท่านก็ยังทำให้เมริษารู้สึกใจไม่ดีอยู่ทุกเมื่อ“แกหายไปไหนมา”“เมย์ไปจัดการเรื่องนี้มาค่ะ”วิศรุตนิ่งไปครู่ใหญ่ ไล่ดูข่าวของลูกสาวและดูเหมือนว่าตอนนี้สาวคู่กรณีออกมาแถลงการแล้วว่าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด เมริษาไม่ได้มีความผิดใดๆทั้งสิ้น ทำให้เธอหลุดพ้นจากมลทินทั้งปวง“ก็ยังดีที่มีจิตสำนึก ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นออกมาขอโทษแกแล้ว”กึก!ร่างเล็กของเมริษากระตุก นี่คงเป็นฝีมือขออีริคสินะ ที่เธอขอร้องเอาไว้ว่าขอให้เขาช่วยแก้ข่าวให้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี กลัวว่าครั้งต่อไปมันจะเลวร้ายกว่านี้แต่อีริคมีอำนาจขนาดนั้นเลยหรือถึงสามารถหยุดข่าวพวกนี้ได้ภายในไม่ก

20 ชีวิตแกไม่สงบแน่ถ้ายุ่งกับคุณอีริค!ชายหนุ่มที่กำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้ที่ริมระเบียงหลังห้องหยิบบุหรี่มาดูดด้วยสีหน้าตรึงเครียดเพราะรู้สึกคิดถึงใบหน้าหวานๆของเมริษาอีกแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับเขา ทำไมถึงเอาแต่นึกถึงคนตัวเล็กอยู่เรื่อย จนบางทีพาลไปหงุดหงิดกับตัวเอง “เธอทำอะไรกับฉันเมริษา” มือใหญ่กำเข้าหากันด้วยความทรมานใจ อยากเจอหน้าเธอแค่ไหนแต่ก็ต้องหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ เพราะถ้าเป็นแบบนี้แผนการของเขาอาจจะไม่สำเร็จเลยก็ได้ “บ้าชิบ! นี่เราเป็นอะไรไป”เขาทิ้งบุหรี่ลงบนพื้นด้วยความหงุดหงิดแล้วยกเท้าเหยียบขยี้จนดับ ต้องทำเช่นไรถึงจะหายจากความทรมาน ก็อก!ก็อก!ก็อก!และในระหว่างที่อีริคกำลังนั่งทะเลาะกับตัวเองอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นหลายครั้งติด เขานึกว่าลูกน้องคนสนิทมาหา จึงเปิดประตูออกไปโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ทันใดนั้นฝ่ามือเรียวของใครบางคนก็ฟาดเข้ามาที่ใบหน้าของเขาฉาดใหญ่เพี้ยะ!!“คนเลว!” เมริษาที่อยู่ในอารมณ์โกรธจนร่างสั่นเทิ้ม ฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าคมอีกรอบ แต่ครั้งนี้เขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แล้วดึงเข้ามาในห้อง “ทำบ้าอะไรของเธอ!” อีริคโกรธจนใบหน้าแดงจัด กี่ครั้งแล้วที่เมริษากล้าตบหน้า