แล้วเราไม่รักกันตอนไหน のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

32 ฉันทำเพื่ออามีนา…ไม่ได้ทำเพื่อเธอ!"โอ้วว~ วิเศษมาก"อีริคเอ่ยเสียงกระเส่าด้วยความชื่นชม เรือนร่างขาวเนียนเปลือยเปล่ากำลังท้าทายสายตา ทำให้เขาอดใจไม่ไหว ก้มหน้าลงไปสูดดมปรนเปรออย่างหื่นกระหายเขาต้องอดทนอดกลั้นตัวเองมานานแค่ไหน ตอนนี้พิสูจน์ได้แล้วว่าร่างกายของเมริษายังมีอิทธิพลถึงขั้นสามารถทำให้เขาตบะแตกได้ที่ทำไปไม่ใช่ว่ากำลังทรยศครอบครัว แต่ทำเพราะต้องการปลดปล่อยความทรมานต่างหาก“สวยเหลือเกิน ฉันทนไม่ไหวแล้ว” เขาครวญครางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าข้างไรผม สูดดมความหอมหวานครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังไม่อิ่มสักทีเมริษากำลังสั่นสะท้านเมื่อกระแสสวาทกำลังแล่นพล่านทั่วร่างกาย อีริคกำลังใช้ริมฝีปากและลิ้นดูดกลืนกินทั่วเรือนร่างเหมือนกับว่าเขาต้องการเติมเต็มบางสิ่งที่ขาดหายไป และร่างกายที่เคยต่อต้านค่อยๆเคลิบเคลิ้มไปกับรสสวาทที่เขากำลังมอบให้ อีริคมอบจูบอันแสนหวานครั้งแล้วครั้งเล่า ดูดกลืนกินเหมือนเคี้ยวขนมหวาน ทำให้สติสัมปชัญญะของเมริษาค่อยๆหลุดลอยออกไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เรียวขาสวยกำลังถูกมือใหญ่แยกออกจากกัน เขาสูดปากด้วยความปรารถนาเมื่อกลีบกุหลาบงามที่เคยชื่นชมครั้งแล้วครั้งเล่ากำ

34 ตามรังควานไม่หยุด“อื้อ…” ร่างของอามีนาขยับตื่นในตอนเช้า อาการปวดจี๊ดที่บริเวณศีรษะกำเริบจนปวดร้าวไปทั้งขมับ ทำไมถึงได้ปวดหัวขนาดนี้นะ “อีริคข๋า”หล่อนควานมือหาชายร่างสูงที่นอนกอดทั้งคืน แต่ก็พบกับความว่างเปล่า“อีริค!”อามีนาดีดตัวลุกขึ้น พบว่าตนยังนอนอยู่บนโซฟาที่เต็มไปด้วยขวดไวน์ แล้วอีริคหายไปไหน“คุณอยู่ที่ไหนคะอีริค” หล่อนรีบหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางหัวเสีย เมื่อคืนหล่อนกับอีริคนอนอยู่บนเตียงด้วยกันไม่ใช่หรอ แล้วทำไมตื่นมาถึงยังนอนอยู่ที่เดิมหรือว่าเมื่อคืนแค่ฝันไป?“มีนาไม่ตลกนะคะอีริค คุณอยู่ที่ไหน ทำไมถึงทิ้งมีนาไปทุกเช้าเลย” หล่อนทำปากมุบมิบด้วยความชั่งใจ อย่างน้อยก็น่าจะอุ้มหล่อนไปนอนบนเตียงบ้าง ไม่ใช่ให้มานอนขดอยู่บนโซฟาแบบนี้ แล้วนี่เขาหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เท่าที่จำได้ก่อนหลับไปยังนั่งดื่มกับเขาอยู่เลย “นี่ยานอนหลับทำอะไรเขาไม่ได้เลยหรอ”ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคนที่กินยานอนหลับคือหล่อนหรือเขากันแน่ ทำไมถึงสลบไปก่อนทุกทีหรือว่าอีริคแอบไปหานังเมริษา!“แก!!”หากเป็นเช่นนั้นจริงๆรับรองว่าคืนนี้มันได้ตายคามือหล่อนแน่ ต่อให้มันมาก่อนก็จริง แต่ในเมื่อตอนนี

36 แพ้ท้องเจ็บ...ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นหลังจากได้สติคืออาการปวดตึงที่บริเวณหน้าผาก และเมื่อได้สติครบถ้วน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้างมองสิ่งรอบๆข้าง ด้านบนเป็นเพดานสีขาว ส่วนด้านข้างมีเสาน้ำเกลือตั้งอยู่ ที่นี่คือโรงพยาบาลแล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?“ฟื้นแล้วหรอคะคุณผู้หญิง” พยาบาลสาวซึ่งอยู่ชุดยูนิฟอร์มของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังของเมืองไทย เดินเข้ามาเปิดบทสนทนาพร้อมกับปรับอัตราการเร่งของน้ำเกลือให้ลดลงเมื่อคนไข้ได้สติ “ฉะ…ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” เมริษเอ่ยถามด้วยความงุนงง ก่อนหน้านี้เธอยืนอยู่บนริมฟุตบาทไม่ใช่หรอ“มีคุณผู้ชายขับรถมาส่งคุณที่โรงพยาบาลค่ะ”“กะ…เกิดอะไรขึ้นกับฉัน”“คุณเป็นลมหมดสติอยู่ที่กลางถนนค่ะ โชคดีนะคะที่เจ้าของรถหักหลบได้ทันแล้วพาคุณมาส่งที่นี่”“เจ้าของรถ? ใครหรอคะ”“เขาไม่ได้ระบุชื่อค่ะ เห็นว่าต้องรีบไปสนามบิน ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมดเขาเคลียร์ให้เรียบร้อยแล้วนะคะ” พยาบาลเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าฟัง “เขาฝากค่าทำขวัญให้คุณค่ะ”พยาบาลสาวยืนเช็คจำนวนสองแสนให้เมริษา“ฉันคงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ ฝากคืนเงินนี่ให้เขาหน่อยนะคะ” เมริษาปฏิเสธไม่รับเงินขอ

38 เมริษาหายไป@หลายวันผ่านไป“มีใครเห็นนังเมษามั้ย!” เสียงวิศรุตเอ่ยถามพนักงานแผนกการตลาดซึ่งเป็นแผนกเดียวกับที่ลูกสาวคนเล็กทำงานอยู่ เลขาส่วนตัวของวิศรุตแจ้งมาว่าเมริษาไม่เข้าบริษัทมาสามวันแล้ว เขาเดินถามพนักงานทั่วบริษัท ทุกคนก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอไม่ได้เข้าบริษัทมาสักพักแล้ว“ไม่เห็นเลยค่ะ พอเคลียร์งานเสร็จ คุณเมริษาก็หายไปเลย” เลขาหน้าห้องของเมริษาเอ่ยตอบ“มีใครรู้บ้างว่ามันหายไปไหน”“ไม่รู้เลยค่ะ คุณเมริษาไม่ได้บอกใครว่าไปไหน”“โถเว้ย! หายไปไหนของมันนะ” วิศรุตสบถด้วยท่าทางหัวเสียแต่จะว่าไปเขาก็ไม่เห็นเมริษาที่บ้านมาสักพักแล้ว แถมไม่เข้าบริษัทตั้งหลายวันหรือว่ามันหนีไปอยู่ที่อื่น?“ใจเย็นๆก่อนนะคะคุณวิศรุต บางทีคุณเมริษาอาจจะไปทำธุระก็ได้”“ธุระบ้าบออะไร หายไปตั้งหลายวันแบบนี้ มันจงใจทิ้งงานชัดๆ”“แต่งานส่วนของคุณเมริษาเสร็จแล้วนะคะ” เลขาคนสนิทของเมริษายื่นแฟ้มเอกสารที่เพิ่งสรุปเสร็จให้วิศรุต นางเห็นเมริษานั่งทำทั้งวันจนแทบไม่ได้ออกไปไหน “เหอะ! ถึงงานนี้เสร็จ แต่ก็มีงานใหม่รออยู่ เธอรีบติดต่อหาเจ้านายด่วนเลยนะ”“ดิฉันพยายามติดต่อหาคุณเมริษาแล้วค่ะ แต่ดูเห

40 ยื่นคำขาด!@คอนโดของอีริค เพล้ง!!เสียงแก้วแตกจากการปาใส่ผนังห้องพร้อมกับเสียงครางต่ำในลำคอเหมือนกำลังไม่พอใจกับการทำงานของลูกน้อง และเบื่องหน้าคือชายชุดดำจำนวนสิบสองคนถูกเรียกมายืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้า“พวกมึงทำงานกันประสาอะไรวะ แค่ผู้หญิงคนเดียวทำไมตามไม่ทัน!”“พะ…พวกผมพยายามวิ่งตามแล้วครับ แต่คุณเมริษาเธอวิ่งเร็วมาก”อีริคกระดกแก้วน้ำสีอัมพันเข้าปากเพรียวๆเพื่อกลบความทรมาน ก่อนจะปาแก้วใบนั้นระเบิดลงพื้นอีกรอบ ห้าวันแล้วที่เมริษาหายหน้าหายตาไป แม้เขาจะไปที่บ้านของเธอทุกวัน แต่ก็ไม่เห็นเธอเลย เหมือนว่าเธอไม่อยู่บ้านหลังนั้นแล้ว กระทั่งเมื่อวานลูกน้องของเขาแจ้งเบาะแสมาว่าเห็นเมริษาที่ห้างสรรพสินค้าแถวชานเมือง เขาเลยให้เฟยหงกับลูกน้องอีกสิบสองคนไปดักรอ ปรากฏว่าเธอออกมาซื้อของที่ห้างจริงๆ แต่สุดท้ายก็ตามไม่ทัน“พวกมึงนี่ทำงานไม่ได้เรื่องสักคนเลย” อีริคตำหนิลูกน้องเสียงดัง ก่อนจะหันไปหาเฟยหงลูกน้องคนสนิท “นี่เมริษาเห็นมึงหรือเปล่า”“เห็นครับ เธอคงจำผมได้ เลยวิ่งหนี”“ให้ตายเถอะ! แบบนี้เมริษาก็รู้แล้วสิว่ามึงไม่ใช่ไอ้โรคจิตนั่น”“ไม่รู้ตอนนี้ สักวันเดี๋ยวเธอก็รู้ครับ” เฟยหง