แล้วเราไม่รักกันตอนไหน のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

42 ปิดบัญชีแค้น“โอ้ยย….”อามีนารู้สึกตัวอีกทีเมื่อรู้สึกปวดหนึบที่บริเวณศีรษะ ปวดจนเบ้หน้าด้วยความทรมาน แต่พอลืมตาขึ้น หล่อนก็ต้องตกใจสุดขีดเพราะร่างถูกมัดมือไขว้หลังอยู่บนเก้าอี้ มีคราบเลือดแห้งเกรอะอยู่บนชุดไทย“มีนา”“พะ…พ่อ…” ข้างๆกันมีร่างของบิดาถูกมัดอยู่ “กะ…เกิดอะไรขึ้น”“พวกมันฟาดลูกจนสลบไป” “ตะ…ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนคะ มีนาต้องรีบไปหาคุณอีริค” อามีนาที่ยังรู้สึกเบลออยู่พยายามตั้งสติ ปรากฏว่าหล่อนกับบิดาถูกมัดอยู่ในโกดังร้างกลางป่า “ไม่ต้องไปหามันหรอก ก็ไอ้อีริคนี่แหละที่เป็นคนจับเรามา!”“มะ…ไม่จริง คุณอีริคไม่มีทางทำแบบนี้” หล่อนยังเชื่อมั่นในตัวของเขา อีริครักหล่อนขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นเขาจะแต่งานกับหล่อนทำไม“ตาสว่างได้แล้วมีนา ไอ้อีริคมันไม่ได้รักลูก”“ไม่จริง มีนาไม่เชื่อ คุณอีริครักมีนา ไม่อย่างนั้นเขาจะแต่งงานกับมีนาทำไม” หล่อนพยายามกระตุกข้อมือออกจากพันธนาการ แต่ว่าเชือกที่รัดอยู่แน่นหนาเกินไป “ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย ฉันถูกมัดอยู่ในนี้!”อามีนาร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ“เงียบๆสิมีนา เดี๋ยวพวกมันก็ได้ยินหรอก”“มีนาต้องรีบไปหาคุณอีริค เขารอมีนาอยู่”วิศรุตถอนหา

44 ลาก่อน...ไม่กี่อึดใจเมริษาก็ถูกส่งถึงมือทีมแพทย์ห้องฉุกเฉิน เธอหมดสติไปตั้งแต่ตอนนั้นและไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยหรือเธอจากไปแล้วความคิดที่ทำให้หัวใจของเข้าเจ็บปวดเหมือนถูกคมมีดกรีดกลางหัวใจ ไม่เคยนึกเคยฝันมาก่อนว่าเมริษาจะสำคัญต่อจิตใจถึงเพียงนี้ แค่คิดว่าเธอตายและต่อจากนี้จะไม่มีผู้หญิงแสนดีอย่างเธออีกแล้ว ตั้งแต่รู้จักกัน เธอไม่เคยว่าร้ายหรือคิดร้ายกับใครเลย เพียงแต่เธอดันเป็นสารตั้งต้นที่ทำให้อาร์เธอร์มาเจอกับอามีนา ถ้าไม่มีเรื่องนี้ เธอคงเป็นผู้บริสุทธิ์ไร้มลทิน แค่คิดว่าหลังจากนี้จะไม่มีเธอแล้ว มันก็เจ็บปวดหัวใจเกินจะทนไหว เขาทรุดร่างลงตรงนั้น...หน้าห้องฉุกเฉินสองมือคู่นี้เต็มไปด้วยคราบเลือดของเธอ“พี่ขอโทษเมษา…ขอโทษ…” อีริคร่ำไห้อย่างไม่อายใคร น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าก็ไม่สามารถชะล้างความกลัวไปจากหัวใจ ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง ข้างในหนาวหรือเปล่า ต้องการคนกอดหรือเปล่า “เธอต้องฟื้นนะเมษา เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกัน พี่ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ ได้โปรด…อย่าจากพี่ไปไหนเลยนะ ฮรือ…”“ใจเย็นๆก่อนนะครับนาย ผมว่าคุณเมริษาต้องปลอดภัย” เฟยหงที่เริ่มเป็นห่วงเจ้านายเพราะเขาเอาแต่ร้องห่มร้องไ

46 หายไป“อีริค….” อีวานแอบยืนฟังอยู่ด้านหลังประตู ร่ำไห้อย่างเงียบๆ ที่ผ่านมาเขาเฝ้ามองความทรมานของลูกชาย กีดกันไม่ให้ไปหาผู้หญิงคนนั้น จนกระทั่งมารู้ว่าเธอคนนั้น…กำลังตั้งท้องหลานของเขา “พ่อขอโทษ”ความรู้สึกผิดผุดขึ้นมากลางใจ เขาเป็นพ่อที่แย่มากเลยใช่ไหม ที่ทำไปทั้งหมดเพราะเขาไม่อยากเสียลูกชายไปอีกคน แต่ยิ่งทำ กลับเหมือนว่าเหตุการณ์มันเลวร้ายลงเรื่อยๆ ในตอนนี้อีริคแทบไม่ต่างอะไรจากอาร์เธอร์เลยด้วยซ้ำเขากำลังจะทำให้อีริคเป็นเหมือนอาร์เธอร์“อีริคลูก…” อีวานเดินกลับเข้ามาในห้องอีกรอบ แต่ครั้งนี้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผะ...ผู้หญิงคนนั้นท้องหรอ”“ครับ” อีริคตอบสั้นๆก่อนจะเบือนหน้าหนีเหมือนกำลังโกรธที่บิดาไม่ยอมให้เขาไปเจอลูกกับเมียอีวานเม้มริมฝีปากเข้าหากันด้วยความเจ็บปวดหัวใจ ตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่าไม่ควรดึงรั้งลูกชายเอาไว้ ในเมื่ออีริครักผู้หญิงคนนั้นมาก ก็จะไม่กีดกันอีกต่อไป อีริคควรกลับไปดูแลลูกกับเมีย“พ่อขอโทษที่กีดกันลูกกับผู้หญิงคนนั้น” อีวานยิ้ม ให้กำลังใจลูกชาย เขายอมแพ้แล้ว ยอมแพ้เสียงในหัวแล้ว “ไปเถอะ ผู้หญิงคนนั้นรอลูกอยู่”“พ่อว่ายังไงครับ!” อีริค

48 ตามหาเมียเตียงนุ่มภายในห้องของเมริษากลายเป็นที่นอนของอีริคไปแล้ว เขาซุกหน้าลงบนหมอนหนุน ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาด้วยความเสียใจ เขากอดหมอนข้างไว้แน่นราวกับกำลังนอนกอดร่างเล็ก อยากอยู่กับเธอแม้ในมโนภาพความฝันก็มีแต่ภาพใบหน้าของเมริษาหลังรู้ความจริงทั้งหมดทำเอาอีริคถึงกับซึมไปพักใหญ่ ไม่ใช่ความผิดของเมริษาเลยด้วยซ้ำ เธอหวังดี แต่ผิดที่น้องชายของเขาเองที่หลงอามีนาจนไม่ฟังคำเตือนของใคร แต่เขาดันตัดสินว่าเธอก็มีความผิดเช่นเดียวกับอามีนาและวิศรุต ทั้งๆที่เธอพยายามช่วยอาร์เธอร์ตั้งหลายครั้งเมริษากับอาร์เธอร์เจอกันในโลกออนไลน์ ทั้งสองคนคุยถูกคอจนกลายเป็นเพื่อนกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา กระทั่งอาร์เธอร์เรียนจบและอยากมาเที่ยวเมืองไทย เมริษาอาสาเป็นไกด์นำเที่ยวให้ และเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้อาร์เธอร์ได้เจอกับอามีนา เขาไล่อ่านข้อความในแลปท็อปที่เมริษาทิ้งเอาไว้ เห็นประโยคที่เธอขอร้องไม่ให้อาร์เธอร์คบกับอามีนาและพยายามเล่าให้ฟังว่าพี่สาวของเธอคบกับอาร์เธอร์เพื่อสิ่งใด แต่อาร์เธอร์ไม่ฟังเพราะคิดว่าอามีนารักตนเองจริงๆ แถมยังเป็นคนอาสาช่วยให้บริษัทสามารถดำเนินกิจการไปต่อได้น้องชายของเขาอา

50 มีความสุขดีแล้ว@สองเดือนผ่านไป“เมื่อไหร่ลูกจะไปตามเมริษากลับมาสักที รู้ที่อยู่ของเธอแล้วไม่ใช่หรอ” เสียงอีวานเอ่ยถามลูกชายที่กำลังนั่งทำหน้าเครียดอยู่บนโต๊ะทำงาน ความจริงอีริครู้ตั้งนานแล้วว่าตอนนี้เมริษาอยู่ที่ไหน เพียงแต่ว่าเขายังไม่กล้าเจอเธอจู่ๆก็กลายเป็นคนขี้ขลาดลูกน้องของเขารายงานว่าตอนนี้เมริษามีความสุขดีแล้ว เขาไม่กล้าเข้าไปทำลายความสุขของเธอ ยิ่งเห็นรูปถ่ายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันแสนสดใส ก็ยิ่งตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำให้เธอมีความสุขเลย อยู่กับเขามีแต่รอยคราบน้ำตา“ผม…ยังไม่กล้าเจอเธอครับ” อีริคตอบเสียงเบาหวิวก่อนจะเบือนหน้าหนี แค่ได้รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เพียงเท่านี้ก็ดีใจแล้ว คงต้องรวบรวมความกล้าอีกสักพักถึงจะกล้าไปปรากฏตัวต่อหน้าเธอ“วันนี้หรือวันไหนมันก็เหมือนๆกันนั่นแหละ บางทีเมริษาอาจจะรอลูกอยู่ก็ได้นะ” อีวานวางมือลงบนไหล่กว้างของลูกชาย พอได้รู้เรื่องราวทั้งหมดจากปากของอีริคว่าเมริษาพยายามเตือนอาร์เธอร์แล้วแต่ลูกชายของเขาไม่ฟังเอง จากที่เคยโกรธแค้น ตอนนี้กลับรู้สึกสงสารเมริษาเหลือเกิน หากวันนั้นเมริษาไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมา เขากับอีริคก็คงรู้สึกผิดไป