แล้วเราไม่รักกันตอนไหน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

52 ใครอยู่ในห้อง?@เช้าวันถัดมาอีริคคอยๆดันร่างออกมาจากใต้เตียงหลังจากเมริษาลุกออกไปแล้ว ชายหนุ่มยืนบิดร่างกายด้วยความขบเหมื่อย เขาทนนอนใต้เตียงไปได้ยังไงทั้งคืน เตียงก็เล็กแค่นี้เอง“ปวดหลังเป็นบ้าเลย” เขาบ่นเสียงเบา ก่อนจะเผย่อหน้ามองออกไปด้านนอก เห็นเมริษากำลังยืนทำอาหารอยู่ในครัว เขารีบเดินไปหยิบมือถือของเธอมาเปิดดูอย่างถือวิสาสะว่าสองเดือนที่ผ่านมา เธอแอบคุยกับใครหรือเปล่าทันใดนั้นเสียงมือถือก็แผดดังขึ้นกริ๊ง!กริ๊ง!“บ้าชิบ!” อีริครีบทิ้งมือถือลงบนที่นอนแล้วเข้าไปซ่อนใต้เตียงเหมือนเดิมเมริษาพอได้ยินเสียงมือถือเครื่องเล็กดังขึ้นก็รีบวางมือจากการทำอาหารแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องนอน แต่คิ้วโก่งก็ต้องย่นเข้าหากันด้วยความแปลกใจ เพราะจำได้ว่าวางมือถือไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ไม่ได้วางไว้บนที่นอน“เอ้ะ! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”เมริษามองซ้ายมองขวาด้วยความรู้สึกแปลกๆราวกับว่ามีคนอยู่ในห้องกับเธอ ไม่มีทางที่มือถือเครื่องนี้จะย้ายมาอยู่บนที่นอนได้เองถ้าไม่มีใครหยิบมันมาวางไว้ “แปลกจัง” เธอเริ่มรู้สึกระแวงกับการอยู่คนเดียว รีบกดรับโทรศัพท์ทันที “ว่าไงสิตา”(ตื่นหรือยังเมษา พอดีว่าวัน

54 ผิดไปแล้วเพล้ง!!“โอ้ย!!’วาสติพลักประตูเข้ามาแล้วใช้ขวดแก้วฟาดลงบนศีรษะของอีริคอย่างแรง จนร่างสูงล้มลงไปกองอยู่บนพื้นแล้วแน่นิ่งไป“ตายแล้ว! ขะ...เขาไม่ได้ตายใช่ไหมเมษา”“มะ…ไม่รู้สิ” เมริษาค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปหาร่างสูง เห็นเลือดสีแดงฉาดไหลออกมาจากศีรษะ “ตายจริง!! นี่ฉันจะโดนข้อหาฆ่าคนตายหรือเปล่า”“คงไม่หรอก เขาบุกรุกห้องฉันก่อนนะ”“แล้วเราจะทำยังไงดี จะปล่อยเขาไว้แบบนี้หรอ” วาสิตามองร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นด้วยความไม่สบายใจ หล่อนเผลอฟาดเข้าไปเต็มแรงเพราะนึกว่าตอนนั้นเขากำลังจะทำมิดีมิร้ายกับเมริษา “ฉะ…ฉันว่าเรารีบโทรเรียกรถโรงพยาบาลดีไหม”เมริษายืนนิ่งอยู่พักหนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด แม้จะไม่พอใจที่เขาบุกรุกพื้นที่ของเธอ แต่พอนึกถึงหลักความเป็นมนุษย์ก็ไม่ควรมีใครต้องตายที่นี่ และคนอย่างอีริคไม่ควรตายง่ายๆเพราะเขาต้องอยู่ชดใช้กรรมอีกต่อไป“รีบโทรเรียกรถโรงพยาบาลเถอะ ฉันไม่อยากให้คนชั่วๆอย่างเขามาตายที่นี่”ไม่นานร่างของอีริคก็ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน นายแพทย์ประเมินว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เป็นลมสลบไป อีกเดี๋ยวก็คงฟื้นเมริษาถอนหายใจพรืด บอกแล้วว่า

56 ส่วนเกินในชีวิตเธอเมริษาลากอีริคเข้ามาในห้องพรางครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อดี ตอนนี้ฝนตกหนักมาก หากปล่อยไว้ข้างนอกก็กลัวว่าจะมาตายที่หน้าห้องเธอ“ฉันเห็นแก่ความเป็นมนุษย์ด้วยกันหรอกนะ” เมริษาเดินไปหยิบกะละมังและผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาแล้วเช็ดไปตามร่างหนาเพื่อลดไอร้อนในร่างกาย หากเขาฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ จะไล่กลับทันที และถ้าเขายังตามรังควานไม่หยุด เห็นทีคงต้องกลับไปอยู่กับวาสิตาเหมือนเดิม นี่สินะที่เขาว่า...เวรกรรมตามทัน เห็นผลในชาตินี้จริงๆโดยที่เธอไม่ต้องลงมือทำอะไรเลยในระหว่างที่เมริษากำลังเช็ดตัวให้อีริค จู่ๆเขาก็เพ้อออกมาด้วยการพิษไข้กำลังรุมเร้าอย่างหนัก ร่างหนาสับกระส่ายไปมา เหงื่อกาฬไหลชุ่มทั่วร่าง “มะ…เมย์ อย่าทิ้งพี่ไป ฮึก! กลับมาก่อน อย่าทิ้งพี่ไป” ในห้วงความฝันของอีริคยังคงนึกถึงวันที่เมริษาโดนยิงและกำลังจะสิ้นใจในอ้อมกอดของเขา ร่างเล็กแดงฉาดไปด้วยเลือด เขาร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนักพร้อมกับเรียกชื่อเธอ “อย่าทิ้งไปพี่ พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเมย์ ฮึก…เมย์อย่าหลับนะ อย่าหลับตาเด็ดขาด ขอร้อง…อย่าหลับฮื้อๆๆ”“คะ…คุณอีริค” เมริษาสะกอดสีข้างเบาๆหวังให้เขาตื่น แต่เขาคว้ามือ

58 ครั้งสุดท้าย@หลายวันต่อมาอีริคหายจากอาการเจ็บป่วย อีกทั้งบาดแผลที่บริเวณศีรษะก็เริ่มแห้งสนิทแล้ว วันนี้เขาจึงกลับมาแก้ตัวอีกรอบ ปรากฏว่า...เมริษาย้ายออกไปแล้ว!ชายหนุ่มยกมือเสยผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เดินย่ำเท้านั่งไม่ติดเก้าอี้ เขารู้ว่าตอนนี้เมริษาอยู่ที่ไหนบ้านของวาสิตา“เมย์ไม่อยากเจอหน้าพี่แล้วใช่ไหม” อีริคมีสีหน้าไม่สบายใจ การที่เมริษาย้ายกลับไปที่บ้านของวาสิตาไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงเลยหากเขาจะตามไปหา แต่ถ้าถ้าย้ายไปอยู่ที่อื่นล่ะ ที่ที่เขาไม่สามารถหาเธอเจอได้อีกแล้วเขาเชื่อว่าตอนนี้เมริษากำลังวางแผนหนีอีกรอบ และรอบนี้เธอคงไปชนิดที่ต่อให้พลิกฟ้าตามหา ก็หาไม่เจออีริคจำเป็นต้องกลับมาวางแผนใหม่ เพราะไม่อยากทำพลาดอีกแล้ว นี่ถือว่าเป็นโอกาสสุดท้าย“ให้พ่อไปคุยให้ไหม” อีวานเสนอตัวเพราะเริ่มรู้สึกไม่สบายใจและเป็นกังวลที่ลูกชายง้อเมียไม่สำเร็จสักที“ผมว่าอย่าเลยดีกว่าครับ ผมกลัวพ่อเหนื่อย”“พ่อไม่เหนื่อยหรอก อย่าลืมสิ ส่วนหนึ่งที่ลูกทะเลาะกับเมริษาก็เพราะพ่อนะ”“…” อีริคเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ใบหน้ากลัดกลุ้ม ผุดลุกผุดนั่งอยู่อย่างนั้น “ถ้างั้นผมต้องรบกวนพ่อด้วยนะครับ บา

60 กันและกัน@สนามบินดอนเมืองเมริษาทอดสายตามองออกไปยังลานกว้างที่มีเครื่องบินจอดนิ่งอยู่บนรันเวย์ ดวงตากลมโตฉายแววเศร้า รู้สึกใจหายที่รอบนี้ต้องจากเมืองไทยไปนานความเจ็บปวดในครั้งนี้มันจะกลายเป็นบทเรียนในชีวิต “ฉันขอถามเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะเมษา เธอจะไปจากคุณอีริคจริงๆหรอ” วาสิตาพยายามยื้อเวลาเอาไว้เพื่อไม่ให้เมริษาเข้าเกท หล่อนนัดอีริคไว้เวลาบ่ายโมงแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของชายหนุ่ม หรือว่าเขาทิ้งเมริษาไปแล้ว“อืม ฉันอยากลืมเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น หลังจากนี้ชีวิตฉันจะมีแต่ความสุข” เมริษายิ้มเศร้าๆ ปากบอกว่าชีวิตจะมีแต่ความสุข แต่ว่าใจยังอาวรณ์หาใครบางคน ป่านนี้เขาคงกลับมาเก๊าไปแล้ว ผู้หญิงธรรมดาๆอย่างเธอไม่มีค่าอะไรให้เขาต้องมาตามง้อหรอก “เธอแน่ใจนะว่าจะมีความสุขจริงๆ” ในระหว่างนั้นวาสิตาพยายามชะเง้อคอมองหาอีริค นี่ก็ใกล้เวลาที่เมริษาต้องเข้าเกทแล้ว เมื่อไหร่จะมาสักที“มองหาใครอยู่หรอสิตา”“มองหาคุณอี…เอ้ย! ฉันแค่คิดว่าเจอคนรู้จัก” วาสิตารีบดึงสายตากลับมาที่เมริษา “ฉันว่าเราไปหาอะไรทานก่อนดีกว่าไหม เผื่อเธอหิว”“แต่เราเพิ่งทานมาไม่ใช่หรอ”“เอ้าหรอ! ฉันลืมไปเลย” วาสิตายิ้มเจื