All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 151 - Chapter 160

เสียงครางกระเส่าสุดแสนรัญจวนใจดังลั่น ก่อนที่การเคลื่อนไหวของสองร่างจะค่อย ๆ ผ่อนแรงลงจนกระทั่งหยุดนิ่ง​ หลงเหลือ​ไว้เพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ​ปากร้อนพรมจูบ​ ซับเหงื่อเม็ดเล็กตามดวงหน้าแดงก่ำของนางแบบสาวอย่างอ่อนโยนทะนุถนอม​ ขัดจากบทรักดุเดือดเลือดพล่านที่เพิ่งมอบให้เสียจนเธออดค้อนใส่ไม่ได้พลันใจดวงน้อยก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อปลายนิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงความเหนียวหนืดที่แตกต่างไปจากเหงื่อปกติ บ่งบอกได้ว่าเมื่อครู่พวกเธอเผลอรุนแรงกันเสียจนอาจเกิดการกระทบกระเทือน"พี่อาร์ม ละ..เลือด เลือดออกหรือเปล่าคะ ขอกิ วะ...ว๊ายย"ยูกิเลิ่กลั่กถามด้วยสีหน้าไม่สบายใจ ทว่ายังไม่ทันจะได้ถามไถ่ให้จบประโยค ชายหนุ่มก็ถอนตัวตนออกอย่างกะทันหันพร้อมกับร่างบางถูกคนเอาแต่ใจจับพลิกคว่ำแล้วจัดแจงท่าทางให้อยู่ในท่าคลานเข่า"พี่อาร์ม อื้ออ"ความร้อนระอุกดแทรกเข้ามาเติมเต็มอีกครั้งเต็มแรง ทำเอาใบหน้าหวานคะมำคว่ำลงกับหมอนจนเกือบโขกเข้ากับหัวเตียง นึกอยากจะหันกลับไปห้ามปรามแต่ดูเหมือนคนด้านหลังจะไม่สนใจฟังอะไรทั้งนั้นแล้ว คิ้วหนาขมวดมุ่น ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยเหงื่อผุดพรายแต่กลับหลับตาพริ้ม สีหน้าดูเปี่ยมไปด้วยคว

ครืดดดสองสาวยืนพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่ความจริงค่อนไปทางเป็นการซุบซิบแอบเผาคนข้างกายตามประสาสาว ๆ ได้ไม่นาน ในที่สุดคนที่ถูกหลงลืมก็ทนไม่ไหวเดินออกมาขัดจังหวะ หลังนั่งกระดิกเท้านับเวลาถอยหลังรอนานจนเหงือกแห้ง"กลับไปได้แล้วไป อย่ามาพาเมียพี่เสียคน"สองแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวคอดจากทางด้านหลังพลางหันไปเอ่ยปากไล่แขกอีกคนด้วยวาจาสุดเชือดเฉือน ทำเอาคนฟังหน้าง้ำงอ มองค้อนปะหลับปะเหลือกด้วยความหมั่นไส้ไปหลายวง"ค่ะ ๆ ไปแล้วค่ะ ก้างคนนี้หมดประโยชน์​แล้วสินะ​ ขอลา ชิ!"ฟ้าใสกระแทกเสียงตอบประชดประชัน ลอบส่งสายตาหยอกเย้าไปให้นางแบบสาวอย่างเป็นกันเองก่อนจะยอมล่าถอย คืนความเป็นส่วนตัวให้กับคู่ข้าวใหม่ปลามันได้ใช้เวลาดื่มด่ำความสุขด้วยกันต่อด้วยความเต็มใจอาร์มรอกระทั่งส่วนเกินออกไปแล้วจมูกโด่งจึงกดฝังเข้าที่ข้างพวงแก้มอุ่นจัดก่อนลากลงพรมจูบตามไหล่มนอย่างทะนุถนอม แววตาเปล่งประกายระยิบระยับอิ่มเอมด้วยความสุขสมหวังทอดมองไปยังพื้นทะเลสีดำเบื้องหน้า"หนาวไหมครับ""ไม่ค่ะ"ริมฝีปากคลี่ยิ้มละมุนอย่างไม่ปิดบังเช่นกัน ยูกิวางมือเรียวทาบลงบนหลังมือสากแล้วเอี้ยวใบหน้าให้แนบชิดกับคนด้านหลังมากขึ้นการกระท

@หลายวันถัดมาแววตาคมกริบเป็นประกายระยิบระยับขณะทอดมองร่างอ้อนแอ้นที่กำลังเดินเฉิดฉายอยู่เบื้องหน้าของเวทีด้วยความภาคภูมิใจ แม้อารมณ์จะมีขุ่นมัวบ้างในยามที่เหล่าชายชีกอขยันส่งสายตาทอดสะพานให้คนของตัวเองทว่าพอได้เห็นรอยยิ้มและสายตาหวานฉ่ำที่ลอบส่งมาให้เขาเพียงผู้เดียว ความร้อนรุ่มกระวนกระวายในกายแกร่งก็ถูกดับให้เย็นลงได้ในพริบตาเดียว'มึงรักเขาไหม? ไม่ต้องตอบกู เก็บไว้ตอบน้อง''.....''กูแค่จะบอกมึงว่า...ถ้ามึงรักและหวังดีกับเขา มึงจะอยากเห็นคนที่รักมีความสุข แต่ถ้ามึงแค่อยากครอบครอง ความรู้สึกมึงจะออกมาอีกแบบ''.....''ลองถามตัวเองดูก่อนไหมว่ามึงคิดกับน้องเขายังไงกันแน่ อยากรักอยากดูแล หรือแค่อยากได้อยากเอาชนะ?'คำพูดของเกมส์ เพื่อนสนิทยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ครั้งนั้นยอมรับว่าอาร์มไม่เคยเข้าใจ ยิ่งเวลาเห็นเพื่อนคอยตามพะเน้าพะนอ เอาอกเอาใจน้องสาวผู้แสบซ่าก๋ากั่นยอมถอดเขี้ยวเล็บทุกอย่างเพื่อความสบายใจของอีกฝ่าย ยอมกลายร่างมาเป็นพ่อบ้านใจไม่กล้าที่เขาเคยปรามาสว่า 'มึงมันก็แค่แมวลายเสือ ไอ้อ่อน!'แต่เมื่อพบเจอเข้ากับตัวเองเข้าจริง ๆ ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้เขาได้คิดและตกตะกอนหลาย ๆ อย่าง .

"ทำอะไรของพ่อ อ่อนโยนกับลูกสะใภ้พ่อหน่อยได้ไหม ดูสิน้องกลัวหมดแล้ว ถ้าน้องไม่รับรักผมขึ้นมา ผมโทษพ่อนะ""แกมันน่ารำคาญ""ตรงไหน? ผมตามจีบจนน้องใจอ่อนแล้วนะ จะพลาดทำไก่ตื่นก็เพราะพ่อเนี้ยแหละ""ฮึ! แน่ใจ? ไม่ใช่เพราะโง่เองเหรอ ทั้งเรื่องสัญญา ทั้งเรื่องคณิน ทั้งเรื่องถูกยิง อย่าคิดว่าฉันจะโง่เหมือนแกจนมองไม่ออก"สิ่งที่บิดาไล่มาทำเอาอาร์มสะอึกเถียงไม่ออกโดยเฉพาะเรื่องแรก ข้างแก้มสากแดงระเรื่อจาง ๆ ขึ้นอย่างยากจะสังเกต ตั้งใจจะนิ่งเงียบทำเป็นไม่ได้ยินคำกระแหนะกระแหนหากแต่สายตาตำหนิที่จดจ้องก็ทำเอาใจแกร่งห่อเหี่ยว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนั้นคิดน้อยและความเอาแต่ใจบังตาเสียจนลืมคิดหน้าคิดหลังว่าถ้าวันหนึ่งความจริงเปิดเผย คนที่เจ็บปวดจะเป็นใคร สีหน้าสลดของลูกชายทำเอาปราชญ์อดเปล่งเสียงหัวเราะออกมาไม่ได้ หลายปีดีดักที่ลูกชายใช้ชีวิตโลดโผน เดินอยู่บนเส้นด้าย ไม่เคยกลัวตายแต่วันนี้กลับต้องมาหงอเพราะผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง"จะทำอะไรก็รีบทำ จะพูดอะไรก็รีบพูด อย่าโง่นาน""ผมทำไปหมดทุกอย่างแล้ว เหอะ พ่อไม่ต้องมาสอนหรอก""ถ้าทำทุกอย่างแล้วทำไมยังไม่มีปัญญาทำให้ผู้หญิงยอมรับ?""ก็.....""ฮึ! ถ้าทำไม่

"อาบน้ำเลยไหมครับเดี๋ยวพี่ผสมน้ำอุ่นให้""ขอกินั่งพักสักสิบนาทีนะคะ"ยูกิครางตอบเสียงอ่อนพลางทิ้งสะโพกลงนั่งบนโซฟา ความเหน็ดเหนื่อยและเมื่อยล้าจากการยืนบนส้นสูงมาตลอดทั้งวันทำเอาปลายเท้าของยูกิชาหนึบจนแทบไม่รู้สึกถึงพื้นพรมนุ่มนิ่มที่กำลังเหยียบอยู่เสียงเสียดสีของเนื้อผ้าและเงามืดที่ทาบทับลงบนร่างทำให้เปลือกตาบอบบางปรือขึ้นมามองอย่างงัวเงีย พลันร่างบางก็สะดุ้งโหยงเมื่อจู่ ๆ คนที่คิดว่าอยู่ในห้องน้ำย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าพร้อมกะละมังใบเล็กในมือ"อ๊ะ! พี่อาร์มจะทำอะไรคะเนี้ย"ยูกิทำตาโตพลางพยายามชักเท้ากลับ ทว่าก็ไม่ทันคนมือไว้ที่ยกสองเท้าเธอขึ้นสูงก่อนหย่อนลงในอ่างน้ำอุ่น ซ้ำยังยึดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย"ดูแลเมีย"คำตอบมาพร้อมกับแรงบีบคลึงที่ไม่หนักเกินและไม่เบาเกินบริเวณช่วงปลีน่องขาวผุด ก่อนลากต่ำมาลงยังฝ่าเท้าที่แช่อยู่ในน้ำอุ่นริมฝีปากบางคลี่ยิ้มละมุนขณะทอดมองชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาปรนนิบัติเธอโดยไม่ถือเอาเรื่องของศักดิ์ศรีมาเป็นข้อตั้ง เพียงเท่านี้ใจดวงน้อยก็อ่อนระทวยกลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟ ขอบตาร้อนผะผ่าวพร้อมหยาดน้ำใส ๆ เอ่อขึ้นคลอจนเต็มหน่วยอย่างยากจะต้านทานตั้งแต่เกิดมามีเพียงครอ