All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 161 - Chapter 170

หยาดน้ำหวานสีใสทะลักออกมาตามเรียวนิ้วยาวราวผู้หญิงพร้อมกับแรงบีบรัดรุนแรงในจังหวะถี่ยิบ บ่งบอกว่าผู้ถูกกระทำได้ปลดปล่อยห้วงอารมณ์สุดท้ายออกมาเป็นที่เรียบร้อยแรงตอดรัดทำเอาอาร์มพลอยร้องคำรามตามไปด้วย มือสากขยับปลายนิ้วช่วยส่งความวาบหวามตามหลังอีกสามสี่ที่จนนางแบบสาวกระตุกเฮือก ๆ ส่งสายตาเว้าวอนร้องขอให้หยุดจึงยอมถอนถอดริมฝีปากหนาหยักพรมจูบไปตามดวงหน้าแดงซ่านของคนที่เพิ่งเสร็จสมไปหมาด ๆ ก่อนยกร่างบางลอยวืดขึ้นจากพื้นห้องน้ำโดยไม่ให้สัญญาณล่วงหน้า"อ๊ายยยย พี่อาร์มม เดี๋ยวลื่นค่ะ อึก"ร้องประท้วงได้เพียงไม่กี่คำ ความจุกเสียดก็ตรงเข้าทักทายกลางกายสาวทีเดียวจนสุดลำจนดวงตาสีน้ำผึ้งเหลือกลาน พูดไม่ออกยูกิยกสองแขนขึ้นกอดรัดรอบคอแกร่ง ทรงตัวให้อยู่ถูกที่ถูกทางแล้วส่งสายตาตำหนิ แต่นอกจากคนอุ้มจะยิ้มร่าไม่สะทกสะท้านแล้วยังกระทุ้งเอวเข้าใส่จนเธอเบ้หน้า"อื้อ กิ จะ..จุกนะ""ลึกไหม ชอบไหม อาส์"อาร์มครางถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดันร่างนุ่มให้แนบกับผนังห้องน้ำ ตั้งท่าให้ตัวเองหยัดยืนอย่างมั่นคงแล้วเริ่มขยับสะโพกส่งแรงกระแทกกระทั้นเข้าใส่ในจังหวะเนิบนาบนุ่มนวล ก่อนค่อย ๆ ปรับความเร็วขึ้นเมื่อทุกอย่าง

"คิดจะเล่นอะไรพิเรนทร์ ๆ อีกแล้วใช่ไหมเนี้ยยูกิ!""ก็...ปลอมตัวไงคะ""ปลอมตัว? ปลอมตัวจะไปไหน?"นึกถึงแพลนวันนี้แล้วยูกิก็หัวเราะคิกคักชอบใจ ร่างบางกระโดดไปมาแล้วหมุนตัวอวดผู้จัดการอย่างร่าเริง หลายปีแล้วที่เธอเรียนจบและห่างหายจากยูนิฟอร์มที่แสนน่ารักนี้คราแรกตั้งใจจะซื้อเสื้อผ้ามาผลัดเปลี่ยน แต่พอนึกได้ว่าต่อให้ทำแบบนี้ลุคภายนอกก็ยังทำให้คนจดจำได้อยู่ดี ยังดีที่นึกได้ว่างานก่อนหน้านี้เป็นธีมนักศึกษาหน้าใสถึงจะเสี่ยงถูกจับได้เพราะโครงหน้ายังคงเดิม แต่อย่างน้อยชุดนี้ก็ลดทอนความเป็นนางแบบเธอไปได้มากจนสามารถปฏิเสธคนที่เข้ามาถามได้ว่า ...'ไม่ใช่ค่ะ' 'น่าจะจำผิด' คิดแล้วมือเรียวก็ยกแว่นสายตาแฟชั่นที่หยิบติดมือขึ้นมาสวมใส่ตบท้ายอีกหนึ่งสิ่ง"เป็นไง ๆ กิเหมือนนักศึกษาใส ๆ วัยเฟรชชี่ไหมพี่เจส"ยูกิถามผู้จัดการด้วยสีหน้าตื่นเต้น แต่แทนที่จะได้คำตอบ อีกฝ่ายกลับเปล่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นพร้อมส่ายหน้าไปมา สายตาเอือมระอาสื่อความหมายว่า 'คิดได้นะยะ'พูดจาแซวกันอีกไม่กี่คำ โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงกรีดร้อง เตือนให้ยูกิตระหนักได้ว่ามีใครบางคนกำลังจะคลุ้มคลั่ง เธอจึงรีบปลีกตัวกลับเข้าไปในห้างสรร

"งั้น.....วันนี้เราลองไปเดทกันไหมคะ?"แม้มันจะเป็นประโยคที่ดูธรรมดาทั่วไป หากแต่กลับส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจแกร่งเป็นอย่างมาก ริมฝีปากหนาหยักยกยิ้มแทนคำตอบรับก่อนก้าวเดินตามแรงฉุดของนางแบบสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขความแตกต่างระหว่างสองชายหญิงที่กำลังเดินจูงมือในห้องสรรพสินค้าบวกกับความหน้าตาดีของคนทั้งคู่ทำให้อาร์มและยูกิตกเป็นเป้าสายตาของคนรอบตัวอย่างไม่ต้องสงสัยไม่ว่าจะย่างกรายไปทางใดก็มักจะประสบพบเจอกับสายตาอยากรู้อยากเห็นใจ แต่ก็มีบางครั้งที่โดนมองสายตาเหยียดหยามและตามด้วยคำซุบซิบนินทา​ดูแคลนว่าสงสัยจะเป็นเด็กเสี่ย​บ้าง ถูกเลี้ยงต้อยบ้าง​ นักศึกษาใจแตกบ้างคงเพราะเครื่องแต่งกายที่ส่อให้คิดจึงทำให้คนบางกลุ่มมองคู่รักในอีกแง่ ทว่ายูกิกลับมองว่ามันเป็นเรื่องตลกขบขัน อาจเพราะเธอชินชากับสายตาแบบนี้ไปเสียแล้วกระมังสังคมปัจจุบันมักตัดสินคนคนหนึ่งจากภายนอกและเอนเอียงไปตามกระแสนิยมจนบางครั้งเธอก็แอบแปลกใจว่าถ้าเธอมาในลุคนุ่งขาวห่มขาว คนจะมองเธอแบบไหนนะ?"คิดอะไรอยู่ครับ" สีหน้าครุ่นคิดของคนข้างกายทำให้อาร์มอดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้"คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก"ยูกิส่ายหน้าไ

อาร์มหัวเราะในลำคอแล้วทำหน้าสบาย ๆ ไม่รู้ไม่ชี้ว่าทำไมเธอจะต้องโวยวาย มือตบแท่นเกียร์ที่อยู่ด้านข้าง อาศัยจังหวะที่เธอกำลังตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงตำแหน่ง บังคับให้รถยนต์พุ่งทะยานแซงหน้าไปอย่างสวยงาม"พี่ขี้โกง! ไหนบอกเล่นไม่เป็นไงคะ"ยูกิทำตาโตจนแทบถลนขณะมองภาพรถแข่งคันหรูสีแดงเพลิงที่เธอเป็นคนเลือกให้เขา เบียดแซงเธอไปในได้ในช่วงที่รถของเธอเสียหลักออกจากเลนไปกว่าครึ่งคันเทคนิคการเล่นและบังคับแบบนี้ ไม่มีทางที่มือใหม่หัดเล่นจะทำได้แน่"พี่พูดเหรอ ไม่ยักจะจำได้เลยนะครับ" อาร์มตอบหน้าตายพร้อมไหวไหล่ให้อย่างยียวนยูกิกัดฟันกรอด ๆ อยากจะย้ายมือที่กำลังพวงมาลัยไปกำอยู่รอบคอของคนหน้ามึนแทน แต่เพราะสถานการณ์คับขันที่เธอกำลังตกเป็นรองในเกมทำให้จำต้องเลิกโต้เถียงแล้วหันกลับไปโฟกัสที่การบังคับรถเสียก่อนฮึ้ยยย ไอ้คนเจ้าเล่ห์ ไอ้คนไว้ใจไม่ได้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!ท่าทางกระฟัดกระเฟียดของนางแบบสาวเรียกเสียงหัวเราะอีกระลอก ก่อนที่อาร์มจะยอมผ่อนความแรงลงเล็กน้อย รอจนรถแข่งคันสีดำตามเข้ามาใกล้จึงค่อยเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง"เมื่อกี้พี่เบียดกิ พี่ตายซะเถอะ!""อย่าเก่งแต่ปากสิครับ หึหึ""พี่ก็อย่าขับหนีก

กว่าไฟรักกองใหญ่จะมอดสนิทก็กินเวลายาวนานต่อไปอีกค่อนชั่วโมง เสียงหวีดร้องยามแตะฝั่งฝันดังระงมขึ้นอีกครั้งก่อนที่สองร่างเปียกชื้นจะหยุดเคลื่อนไหว หลงเหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจกระเส่าอาร์มขยับกายลงมานอนหงายก่อนจะรั้งเอาร่างนุ่มนิ่มเปลือยเปล่าให้ขึ้นมานอนเกยอยู่บนแผงอกกว้าง แล้วใช้มือค่อย ๆ ลูบแผ่นหลัง ปลอบประโลมให้เธอหายใจได้สะดวกขึ้น"พี่รักกินะครับ"ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปกระซิบบอกรักข้าง ๆ หู แล้วพรมจูบซึมเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดพรายตามดวงหน้าหวานให้นางแบบสาวอย่างรักใคร่ทะนุถนอม"กิก็รักพี่อาร์มค่ะ รักมากที่สุดในโลกด้วย"ยูกิคลี่ยิ้มละมุน ก่อนจะรับตาพริ้มเมื่อริมฝีปากหนาหยักเลื่อนเข้ามาประทับจูบ มอบความหวานให้กับหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธออีกครั้งอย่างลึกซึ้งดูดดื่มครืดครืดดดด ครืดครืดดดดเสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงทำให้อาร์มต้องยอมผละริมฝีปากออกห่าง คลายอ้อมแขนแล้วปล่อยให้นางแบบสาวยืดตัวไปหยิบตัวขัดความสุขมากดรับสายแม้จะแอบหงุดหงิดในใจ'มิเชล'คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความงุนงงหลังมองเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เพราะจำได้ว่าตอนนี้เพื่อนสาวไม่ได้อยู่ประเทศไทย ถึงกระนั้นปล