All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 131 - Chapter 140

"จะหนีไปไหนครับ"น้ำเสียงคุ้นหูทำให้ยูกิหยุดชะงักทุกความเคลื่อนไหว ดวงตาวาววับไปด้วยหยาดน้ำตาช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายที่โน้มเข้ามาพูดประชิดหน้าผากแล้วถอนหายใจเฮือก โล่งอกที่ไม่ใช่พวกโรคจิตอย่างที่นึกกลัวท่าทางตื่นตระหนกของนางแบบสาวเรียกรอยยิ้มขบขันให้ผุดขึ้นบนใบหน้าของคนขี้แกล้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะรวบร่างบางเข้ามาโอบกอดพร้อมฝังปลายจมูกโด่งเข้าที่ซอกคอระหงเพื่อปลอบขวัญ"เล่นอะไรคะเนี้ย หยุดเลยนะเดี๋ยวมีคนมาเห็น ออกไปเลยค่ะ""ไม่มีหรอกครับ พี่ให้ลีโอมันเฝ้าไว้แล้ว ฮืมม"อาร์มกระซิบบอกเสียงพร่าพลางใช้ร่างกายที่สูงใหญ่กว่ากดตรึงให้นางแบบสาวหยุดดิ้น ณ จุดนี้เขาไม่สนแล้วว่าใครจะเห็น สมองโฟกัสแค่ความอ่อนนุ่มตรงหน้าเท่านั้น"เมื่อกี้พี่ทำดีใช่ไหม ให้คะแนนพี่เท่าไหร่ดีครับ"อาร์มออดอ้อนเสียงหวานหวังได้รางวัล แม้ทุกอย่างจะเป็นแผนการที่ตนเองจัดแจงวางหมากไว้ตั้งแต่แรกก็ตาม ทำเอายูกิอดที่จะมองค้อนปะหลักปะเหลือกไม่ได้"ดีกับผีสิคะ ไม่หักให้เหลือศูนย์ก็บุญเท่าไหร่แล้ว"ยูกิทำหน้าบึ้ง จริงอยู่ว่าเธอเป็นคนตั้งเงื่อนไขให้เขากลับมาจีบใหม่เอง แต่ใครจะไปล่ะรู้ว่าเขาจะเจ้าเล่ห์ถึงขนาดยืมมือสื่อมาบีบให้เธอหมดสิท

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังลอยออกมาจากร่างเล็กทำให้อาร์มวางมือจากงานตรงหน้า มือหนาหยิบผ้าห่มที่เตรียมไว้มาคลุมเพิ่มความอบอุ่นให้ก่อนสอดแขนเข้ารั้งให้ศีรษะทุยเล็กย้ายมาพิงซบบนแผงอกแววตาอ่อนโยนทอดมองใบหน้าสวยหวานแล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากนูนอย่างทะนุถนอม มันคงถึงเวลาที่เขาต้องจัดการทุกอย่างให้มันเข้าที่เข้าทางเสียที หลังต้องทนทุกข์ทรมานกับการนอนไม่หลับเพราะขาดไออุ่นจากร่างนุ่มมาหลายวัน"ต่อไปกิจะไม่มีวันได้ห่างพี่ไปไหนแล้วนะ"+++++คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นพลางปรือตาขึ้นมามองสิ่งแวดล้อมรอบด้วยความงุนงง หลังสัมผัสได้ถึงความโคลงเคลงของเตียงนอนจนรู้สึกตัวตื่น"ที่นี่ ... ที่ไหนเนี้ย?"ใบหน้าหวานเริ่มออกอาการตื่นตระหนกเมื่อพบว่ารอบตัวผิดแปลกไปจากเดิม มีเพียงเครื่องแต่งกายของเธอเท่านั้นที่ยังเป็นตัวเดิมเยี่ยงเมื่อวานห้องมีขนาดเล็กลง ช่องหน้าต่างให้แสงสว่างเปลี่ยนไป แถมเพดานยังอยู่ต่ำ มองยังไงก็ไม่ใช่ห้องพักของโรงแรมแน่ ๆยูกิคลานลงมายืนข้างเตียงด้วยท่าทีมึนงง คว้าเสื้อคลุมที่พับวางอยู่ปลายเตียงมาสวมทับชุดลำลอง ก่อนที่ขาเรียวจะสับถี่ยิบ กึ่งวิ่งกึ่งเดินขึ้นมาสำรวจด้านบนพลันดวงตาก็เบิกกว้าง ยื

แววตาเปล่งประกายด้วยความดีใจสลดลงทันทีที่ฟังประโยคท้าย แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอยออกมาจากร่างเล็ก อาร์มก็รู้ตัวว่าโดนแกล้งเข้าให้แล้ว"นิ สัย ไม่ ดี"อาร์มกดเสียงต่ำ เน้นย้ำทีละคำพร้อมกดฝังปลายจมูกเข้าที่พวงแก้มเนียนใสแรง ๆ ด้วยมันเขี้ยว ส่งผลให้เสียงหัวเราะหวานใสดังลั่นไปทั่วบริเวณ"นี่~ ถ้ายังกอดไม่ปล่อย จะหักเพิ่มอีกห้าคะแนนแล้วนะ อ๊ะ"ยูกิหัวเราะคิกคัก เบี่ยงหน้าหลบปากร้อนของคนซนเป็นพัลวัน ก่อนจะหลุดอุทานเสียงหลงเมื่อจู่ ๆ ร่างถูกพลิกให้หันกลับมาสบสายตาอาร์มประคองใบหน้าหวานให้แหงนขึ้น มองพวงแก้มนวลที่ซับสีแดงระเรื่อยามเขาบดคลึงท่อนล่างเข้าใส่พร้อมส่งเสียงครางด้วยความพึงพอใจปฏิกิริยาต่าง ๆ ของนางแบบสาวทำให้เขาค่อนข้างมั่นใจว่าสามวันที่อยู่ด้วยกัน เธอจะต้องใจอ่อนยอมกลับมาอยู่ด้วยแน่นอน"คิดถึงกันบ้างไหม หื้มม""มะ...ไม่"นางแบบสาวยังคงทำปากแข็ง แม้ว่าร่างกายจะฟ้องถึงความต้องการในส่วนลึกจนหมดเปลือกอย่างย้อนแย้ง"แต่พี่คิดถึงกิตลอดเลยนะ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นประชิดริมฝีปากก่อนจะประกบลงมาแนบชิด หวังใช้สัมผัสที่เต็มไปด้วยความนุ่มนวลและโหยหายสื่อให้นางแบบสาวรับรู้ถึงสิ่งที่อัดแน่นอ

ไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงจุดนัดหมาย คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเมื่อพบว่ามื้อเย็นวันนี้อีกฝ่ายเลือกสถานที่เป็นห้องอาหารที่อยู่ชั้นลอยเพียงแต่โซนที่เธอนั่งเป็นด้านนอกของระเบียง วิวด้านหลังจึงเป็นทิวทัศน์ยามเย็นของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบน้ำทะเล ทั้งสวยงามและโรแมนติกไปพร้อม ๆ กัน"ที่รัก~"อาร์มร้องเรียกเสียงหวานพลางผุดลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นร่างอ้อนแอ้นเดินเข้ามา พลันความขุ่นเคืองก็ปรากฏขึ้นในแววตาเมื่อมองเห็นความขาวที่โผล่วับ ๆ แวม ๆ นั่นมือหนาปลดเอาเสื้อสูทของตนมาคลุมปิดด้วยความหวงแหน ก่อนช่วยขยับเก้าอี้ให้นางแบบสาวให้ แววตาไม่พอใจกวาดมองไปรอบ ๆ เป็นเชิงไล่พนักงานทุกคนรวมทั้งลีโอด้วย"โป๊""โป๊ตรงไหนคะ เปิดนิดเดียวเอง"ยูกิเถียงเสียงใส ทำหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วอีกอย่างชุดพวกนี้เขาก็เป็นคนเตรียมมาให้ทั้งนั้น เขาจะไม่รู้เลยเหรอว่ามันมีอะไรในกระเป๋าบ้าง"บอกว่าโป๊ก็คือโป๊ รอบหน้าอย่าให้เห็นอีกนะว่าใส่"อาร์มตัดบทอย่างเอาแต่ใจ ดีที่วันนี้เขาสั่งให้ปิดโซนนี้ทั้งโซนเพื่อความเป็นส่วนตัว ไม่อย่างนั้นคงหัวร้อน นั่งไม่ติดกับสายตากะลิ้มกะเหลี่ยของไอ้พวกที่มันจ้องจะเข้ามาจีบเมี

ขาแกร่งกระดิกไม่หยุดคล้ายต้องการเร่งเร้าเวลาให้งานจบลงไว ๆ ด้วยอยากจะอุ้มเอาตัวคนขี้งอนให้ขึ้นไปเคลียร์กันให้รู้เรื่อง หลังเมื่อคืนโดนปิดประตูไม่ให้เข้าห้องตามคาดถึงจะสามารถใช้อำนาจทลายประตูบานน้อยนั้นได้ด้วยคำเดียว แต่เพราะเกรงว่าจะโดนเมียงอนหนักกว่าเก่า อาร์มจึงทำได้แค่ส่งข้อความง้องอนและย้ายตัวเองไปนอนที่ห้องนอนส่วนตัวที่ชั้นบนสุดยูกิทำเมินกับสายตาเว้าวอนที่ส่งมาให้ ร่างบางในชุดราตรีตัวยาวสีชมพูนู้ดเข้าธีมของงานสำคัญ เรียบหรูเป็นทางการหากแต่ยังแฝงความเซ็กซี่ด้วยรอยผ่าด้านข้างที่สูงลิ่วจนน่าหวาดเสียว เผยให้เห็นความขาววับ ๆ แวม ๆ ยามก้าวเดินนั่งปรบมือร่วมยินดีไปกับผู้คนในงานดวงตากลมโตทอดมองไปยังคู่บ่าวสาวที่ยืนตอบคำถามบนเวทีตลอดเวลา สีหน้าแช่มชื่นประดับด้วยรอยยิ้มหวานไม่จาง แม้จะมีเรื่องราวของคนข้างกายก่อกวนจิตใจให้อารมณ์ขุ่นมัวมาตั้งแต่เมื่อวานก็ตามความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเป็นจริงเป็นจัง แต่ที่ยังทำมึนตึงใส่ก็เพียงเพราะต้องการสั่งสอนให้เขารู้ตัวเท่านั้นว่าเรื่องผู้หญิงเธอยอมได้ถ้าเป็นเรื่องงานแต่กับบางคนแค่เข้าใกล้เกินสิบก้าวก็ไม่ได้!"เฮ้อ~"อาร์มลอบถอนหายใจอย่างอ่อนอ