Semua Bab Bad Trap กับดักรักร้าย: Bab 11 - Bab 20

"มิเชล"มิเชลถอนหายใจพรืด น้ำเสียงกดต่ำและสายตาที่จ้องมองมา อีกทั้งเนื้อตัวที่เริ่มส่งกลิ่นไม่พึ่งประสงค์จนหมดสภาพนางแบบแถวหน้า ทำให้เธอจำต้องยอมทำตามคำขอของเพื่อนอย่างเสียไม่ได้"โอเค ๆ ฉันกลับก็ได้ แต่ว่า..." ดวงตาหรี่ลงมองใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาของเพื่อนสาวแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง"แกต้องรายงานตัวกับฉันทุกชั่วโมงนะ! แกรู้ไหมว่าเมื่อคืนตอนที่ฉันรู้ข่าวพี่เจสแล้วติดต่อแกไม่ได้ ฉันกลัวมากแค่ไหน กลัว...ว่าแกจะอยู่ในรถคันนั้นด้วย""ฉันไม่เป็นอะไร ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง""แล้วแกหายไปไหนมา ทำไมถึงโทรหาแล้วปิดเครื่องตลอดเลย""เอ่อ..."ยูกิสะอึกแล้วนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่รู้จะอธิบายถึงการขาดการติดต่อไปทั้งคืนได้อย่างไร เพราะเธอเองก็ไม่มีความทรงจำในช่วงนั้นอยู่เช่นกัน ครั้นจะให้พูดตามเรื่องราวที่รับรู้หลังตื่นขึ้นมาว่าถูกผู้ชายประหลาดหิ้วขึ้นห้องนั่น มันก็น่าอับอายเกินไป"ฉะ..ฉัน ฉันทำมือถือหายที่งานน่ะ อืมม หาย หาไม่เจอเลย""อ้าว! งั้นเอางี้ แกเอาเครื่องสำรองของฉันไปใช้ก่อนไหม""ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวฉันไปซื้อใหม่พรุ่งนี้"ยูกิปฏิเสธทันควัน รีบหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วหันมาดึงมือเพื่อนสาวให้ลุกต

หมัดน้อย ๆ เหวี่ยงเข้าทุบตีตามลำตัวชายหนุ่มสะเปะสะปะ ปากก็พูดพ่นคำก่นด่าไปด้วยตามอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น ทำเอาคนฟังถึงกับกลั้นยิ้มไม่อยู่และทันทีที่รถยนต์จอดนิ่งสนิทกลางลานจอดในตัวตึก ลีโอและคนขับรถก็พร้อมใจกันก้าวลงไปจากรถอย่างรู้งานโดยไม่รอให้ออกคำสั่ง ทำให้คนที่คิดว่ากำลังจะถูกหลอกหิ้วขึ้นห้องอีกครั้ง ยิ่งเลิ่กลั่กหวาดระแวงมากกว่าเก่า"ไอ้คนทุเรศ! อย่าคิดว่ามีเงินแล้วจะซื้อได้ทุกอย่างนะ เห็นอย่างนี้ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะ! อ๊ายยย ปล่อยฉันนะ!"ยูกิร้องโวยวายดังลั่นพร้อมกับพยายามผลักชายหนุ่มออกห่าง ไม่สนแล้วว่าอีกฝ่ายจะใหญ่โตคับฟ้าขนาดไหน จริงอยู่ว่าบุญคุณต้องทดแทน แต่ถ้าจะให้เธอเอาตัวเข้าแลกแบบที่อีกฝ่ายต้องการ ก็ฝันไปเถอะ!อาร์มยิ้มขำ ขบขันที่นางแบบสาวยังคงเข้าใจผิด ๆ คิดว่าเขาต้องการแค่เพียงร่างกายของเธอ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาต้องการมากกว่านั้นมือหนาเลือกปัดป้องเฉพาะหมัดที่เฉียดเข้ามาใกล้ใบหน้าแล้วปล่อยให้ได้เธอระบายอารมณ์ลงบนร่างกายตามใจชอบอยู่นานนับนาที ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เธอเหนื่อยจนเริ่มอ่อนแรงลง รวบเอาข้อมือเล็กไว้ด้วยมือเดียวยูกิหอบหายใจเร็วแรงพลางพยายามกระชากแขนให้หลุดออกจากเกา

@โรงแรม ICหลังใช้เวลาช่วงเช้าหมดไปกับการเฝ้าคนป่วย ยูกิก็เดินทางต่อมายังสถานที่นัดหมายตามรายละเอียดที่แจ้งมาทางอีเมล นิ้วเรียวดันกรอบแว่นกันแดดให้เข้าที่ ข่มความประหม่าแล้วเดินตรงเข้ามาในเขตของล็อบบี้โรงแรมด้วยท่วงท่าสง่างามเพียงแค่หางตาเหลือบไปเห็นลิฟต์ตัวพิเศษซึ่งหลบมุมอยู่ไม่ไกล เหตุการณ์เก่า ๆ ผุดขึ้นมาในหัวเป็นดอกเห็ด ใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ไม่เจอหรอก! ต่อให้หมอนั่นเป็นหุ้นส่วนที่นี่ก็คงไม่มาเดินเพ่นพ่านแถวนี้หรอกยูกิปลอบใจตัวเองให้คลายกังวลแล้วรีบแทรกตัวเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับคนอื่น ๆ ที่เข้ามาใช้บริการ"สวัสดีค่ะคุณยูกิ"เสียงใสเอ่ยทักทายพร้อมพนมไหว้อย่างอ่อนช้อยทันทีที่ยูกิก้าวเท้าเข้ามาในห้องรับรอง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวาน ดึงแว่นกันแดดออกจากใบหน้าแล้วร้องทักทายกลับ"สวัสดีค่ะคุณขนิษฐาใช่ไหมคะ""ค่ะ คุณยูกิจะรับน้ำอะไรดีคะ ชา กาแฟ น้ำผลไม้ หรือน้ำแร่""ขอน้ำแร่ไม่เย็นแล้วกันค่ะ ขอบคุณค่ะ""ขอโทษด้วยนะคะที่ติดต่อไปในเวลานี้""ไม่เป็นไรเลยค่ะ ยูกิเข้าใจดี อ่า เรามาคุยงานกันเลยก็ได้ค่ะ"ขนิษฐาคลี่ยิ้มหวาน รอให้นางแบบสาวได้พักดื่มน้ำจนหายเหนื่อยแล้ว จึงค่อย

"หู้ววว สวยจังเลย"ยูกิอุทานแล้วทำตาโตขณะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องพัก ในพรีเซนเทชันว่าสวยแล้ว ของจริงเรียกได้ว่าสวยงามแบบอลังการงานสร้างก็ว่าได้ เพราะนอกจากจะตรงปกทุกกระเบียดนิ้วแล้วยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายความรักที่อบอุ่น​ตามคอนเซปท์ 'รังรัก' อีกด้วยภายในห้องสีขาวครีมพร้อมเฟอร์นิเจอร์ครบครันที่เป็นโทนอุ่นทั้งหมด มีเตียงนอนขนาดหกฟุตตั้งตระหง่านเป็นจุดเด่น หันหน้าไปทางระเบียงซึ่งปรับมาจากดาดฟ้าส่วนตัว ทำให้สามารถมองเห็นผืนน้ำสีฟ้าครามตัดกับท้องฟ้าสีส้มอมชมพูในยามเย็น หรือใช้เป็นที่นอนดูดาวด้วยกันในยามค่ำคืนก็โรแมนติกไปอีกแบบเหมาะกับคู่รักที่จะมาฮันนีมูนสุด ๆ!"คนออกแบบความคิดนี้โคตรเก่งเลย"ยูกิชมเปาะพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงนุ่ม ก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์ออกมากดวิดิโอคอล เสียงสัญญาณรอสายดังสามสี่ครั้ง หน้าจอก็ปรากฏใบหน้าสะสวยพร้อมกับเสียงหวานดังลอยออกมาจากลำโพง(กว่าจะกดโทรมาได้ รอจนหลับไปสามตื่นแล้วค่ะแม่คุ๊ณ!)"แต่ก็โทรหาไหมล่ะ! นี่ ๆ ห้องพักที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้ เป็นแบบเดียวกับที่ต้องถ่ายโฆษณาเลยนะ สวยมากกก!"ทำหน้าตาตื่นเต้นใส่เพื่อนเสร็จ ยูกิก็กดสลับไปใช้กล้องหลังแล้วแพลนกล้องไปมา(อ

ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำเมื่อเหลืออีกเพียงนิดเดียวก็จะถึงห้องแล้ว พลันดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นดีใจหลังเห็นหญิงสาวในชุดพนักงานโรงแรมยืนอยู่ที่หน้าห้องพัก"คุณขนิษฐา! ช่วยด้วยค่ะ มีคนโรคจิตตามยูกิมาค่ะ!"เสียงหวานดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ เธอกระโดดเข้าไปกอดแขนพนักงานสาวก่อนชี้ไม้ชี้มือไปด้านหลังสะเปะสะปะ ไม่รีรอที่จะฟ้องว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง"โรคจิต! ไหนคะคนไหน เดี๋ยวดิฉันจะโทรเรียก รปภ. เดี๋ยวนี้เลยค่ะ"ขนิษฐารีบดันนางแบบสาวให้ถอยไปอยู่ด้านหลัง พลางสอดส่ายสายตามองไปตามทางเดินทั้งสองฝั่ง ในขณะที่มือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเตรียมจะโทรเรียก รปภ. ตามคำขู่"นั่นค่ะ! หมอนั่นค่ะ มันคือโรคจิตในคราบของลูกค้าค่ะ เรียกตำรวจมาจับมันเลยค่ะ"ยูกิขยับไปยืนหลบด้านหลังแล้วชี้มือไปทางชายหนุ่มที่กำลังเดินทอดน่องตามหลังมาด้วยสีหน้าสบาย ๆ ดูไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ แต่ถึงจะมีคนเพิ่มให้พอใจชื้นแต่หากเทียบแรงแล้ว ยังไงผู้หญิงก็แพ้ผู้ชายอยู่ดี ดังนั้นยูกิจึงตะโกนข่มขู่เป็นการแถม"คราวนี้แกได้ติดคุกหัวโตแน่ ไอ้...โรคจิต"คำสุดท้ายหลุบหายไปในลำคอ เหม่อมองคนข้างกายที่ก้มศีรษะทำความเคารพคนตรงหน้าอย่างนอบน้อมด้วยสายตา