โมโหได้ไม่นานความสนใจก็ถูกดึงดูดด้วยของกินที่วางเรียงรายอยู่เต็มสองข้างทางขณะกำลังลังเลว่าจะซื้ออะไรบ้างอยู่นั้น พลันร่างกายก็สะดุ้งเมื่อคนข้าง ๆ เลื่อนมือมาเกาะกุมแล้วสอดประสานนิ้วมือเข้ากับเธอแนบแน่นจนดึงอย่างไรก็ไม่หลุด"เดี๋ยวหลง" อาร์มหันมาพูดหน้าตาย ก่อนจะดึงรั้งให้เธอขยับเข้ามาเดินใกล้กว่าเดิมยูกิทำหน้าเมื่อยหลังได้ยินข้ออ้างของคนชอบฉวยโอกาส จะหลงได้ยังไงในเมื่อตรงนี้เป็นช่วงท้ายของตลาด คนเดินผ่านไปผ่านมานี่นับแล้วยังไม่ถึงสามสิบคนด้วยซ้ำเมื่อดึงแล้วอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย เธอจึงเลิกพยายามแล้วหันไปจดจ่อกับอาหารแทน ถึงอย่างไรก็ยังมีแมสช่วยปิดบังใบหน้ากว่าครึ่ง แถมคนข้าง ๆ ก็ไม่เคยออกสื่อ ดังนั้นคงไม่มีนักข่าวที่ไหนจับสังเกตได้หรอกมั้งว่าพวกเธอเป็นใครแม้ความร้อนอบอ้าวและการถูกคนอื่นเดินชนซ้ำแล้วซ้ำแล้วจะสร้างความหงุดหงิดให้อาร์มจนหลุดสบถออกมาหลายหน แต่พอเห็นรอยยิ้มสดใสของนางแบบสาวที่เพลิดเพลินกับการช้อปปิ้งเสียจนลืมเวลา ความร้อนรุ่มในร่างกายและจิตใจก็ค่อย ๆ ลดระดับลงอย่างน่าประหลาดอืม สงสัยเขาต้องหาเวลาพาเธอไปเดินเล่นตลาดอื่นบ้างแล้วยิ่งใช้เวลาเดินเล่นที่ตลาดโต้รุ่งนานเท่าไหร่ จำ
Terakhir Diperbarui : 2025-11-24
Masuk
