Semua Bab Bad Trap กับดักรักร้าย: Bab 31 - Bab 40

"พี่ขนิษฐา~ ดีใจจังเลยค่ะที่เจอ ยูกิรบกวนพี่ช่วยทำแผลให้เจ้านายพี่ต่อได้ไหมคะ""เอ่อ...""ขอบคุณค่ะ"ยูกิถามเองตอบเองเสร็จสรรพ ลุกขึ้นยืนก่อนยื่นอุปกรณ์ปฐมพยาบาลให้คนที่เพิ่งมาถึงแล้วดันให้อีกฝ่ายนั่งลงแทนที่เธอด้วยสีหน้ากระตือรือร้น โดยไม่เปิดโอกาสให้เอ่ยปฏิเสธแม้จะมีสายตาขุ่นขวางของใครบางคนคอยมองตามอยู่ทุกการกระทำเนื่องจากไม่อยากถูกบ่นว่าใจจืดใจดำ ยูกิจึงรั้งรอจนชายหนุ่มได้รับการปิดแผลด้วยปลาสเตอร์สีเนื้อเรียบร้อยแล้วค่อยกลับไปยังห้องพักส่วนตัวหลังใช้เวลาหาความสุขจากอ่างน้ำอุ่นร่วมครึ่งชั่วโมง ยูกิก็ย้ายมานอนทอดสายตาเหม่อมองทะลุประตูกระจกใสออกไปยังดวงดาวที่พร่างพราวอยู่บนท้องฟ้า คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นเมื่อนึกทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อชั่วโมงก่อน"แปลก"ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างดูแปลกประหลาดไปหมด จุดที่เธอเดินเล่นก็ไม่ไกลจากโรงแรมมากนัก แต่ทำไมถึงไม่มีใครอยู่บนหาดเลยสักคนเดียว แถมดวงไฟตรงนั้นก็ดันไม่ติดแค่จุดเดียวอีกต่างหากอะไรมันจะเหมาะเจาะลงตัวขนาดนั้นนอนจมอยู่กับความสงสัยอยู่ได้ไม่นานความง่วงก็ตรงเข้าโจมตี ความเหนื่อยล้าจากการต่อกรกับคนกวนประสาทที่ขยันผิดคิวและน

"ใส่เสื้อคลุมแล้วค่อยตามออกมา ผมจะไปรอที่ระเบียง"คนที่ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของห้องหันมาทิ้งข้อความไว้ให้ ยัดแก้วไวน์ใส่ในมือเธอก่อนจะเดินออกไปพร้อมแก้วอีกใบและไวน์ที่เหลือ ทิ้งให้ยูกิได้แต่ทำปากขมุบขมิบก่นด่าตามหลัง"เป็นเจ้าของโรงแรม เป็นเจ้านาย อีกหน่อยคงทำตัวเหมือนเป็นเจ้าชีวิต ถ้าไม่ติดว่าเป็นห่วงพี่เจสนะ ฉันจะตี ๆ ๆ แล้วก็ถีบให้คุณลงไปลอยคอในทะเลแม่งเลย!"ยูกิมองค้อนตาเขียวแล้วจินตนาการว่าเธอกำลังทารุณนายจ้างจอมเผด็จการไปด้วย เมื่อพอใจแล้วมือเรียวก็คว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับอีกชั้นก่อนก้าวเท้าตามออกไปด้วยสีหน้าหงิกงอไม่ใช่ว่าอยากคุยหรอกนะ แต่เพราะต่อให้เธอไม่ยินยอม เขาก็ไม่เดินออกจากห้องนี้ไปง่าย ๆ อยู่ดี"ท่านซีอีโอใหญ่มีอะไรจะคุยกับฉันไม่ทราบหรือคะ หาววว~"ยูกิเปิดปากถามแกมประชดประชันขณะหย่อนสะโพกลงนั่งบนเบาะเม็ดโฟมตัวข้าง ๆ ชายหนุ่ม แล้วแสร้งยกมือขึ้นป้องปากหาวหวังให้เขานึกเห็นใจแล้วรีบ ๆ กลับไปเสียที แต่ดูเหมือนใครบางคนจะไม่สนใจสิ่งที่เธออยากสื่อเลยสักนิด"คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิต​ไหม"มือเรียวชะงักค้าง ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ แล้วหันไปมองคนถามด้วยแววตาฉงน ไม่คาดคิดว่าเรื่องท

@ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีก่อนปัง! ปัง! ปัง!"แม่งเอ้ย!"อาร์มสบถออกมาอย่างสุดกลั้น เสียงปืนดังสนั่นติด ๆ กันหลายนัดกดดันให้เขารีบกวาดสายตาเพื่อมองหาหนทางไปต่อ ขณะที่สองเท้ายังคงไม่ผ่อนความเร็วลงแม้แต่น้อยผลพวงจากการเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจสีเทา แม้จะได้ลู่ทางทำมาหากินและรายได้จำนวนมหาศาล แต่แน่นอนว่ามันก็ต้องแลกด้วยการจ่ายค่าตอบแทนในราคาที่สูงลิ่ว และชีวิตที่ผกผันราวกับแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลาแม้จะใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังมาโดยตลอด ทว่าครั้งนี้เขาดันพลาดที่ไว้ใจคนผิด เกลือกลายเป็นหนอน ผลคือถูกลูกน้องซึ่งแปรพักตร์ไปอยู่กับฝ่ายตรงข้าม หักหลังด้วยการลวงมาให้คู่แข่งฆ่าในโกดังย่านชานเมืองปัง! ปัง!อาร์มรีบก้มตัวลงต่ำแล้วใช้พุ่มไม้ที่ที่กำบัง มือหนาบีบต้นแขนตัวเองแน่นพลางหันซ้ายหันขวา ร่างกายแข็งเกร็งตึงเครียดถึงขีดสุด พลันดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นหลังมองเห็นดวงไฟสองดวงกำลังมุ่งตรงมาทางทิศที่กำลังยืนอยู่อาร์มเหลียวกลับไปมองด้านหลังอีกครั้งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าลอยมาจากที่ไกล ๆ และในเสี้ยววิที่อีกฝ่ายหันสายตาไปทางอื่น เขาก็ตัดสินใจวิ่งออกจากที่ซ่อนตัวทันทีเอียดดดด

สายตาคลางแคลงใจชำเลืองมองตามแผ่นหลังแข็งแรงของชายหนุ่มแล้วขมวดคิ้วแน่น วันนี้อีกฝ่ายมาแปลกตรงที่เอาแต่นิ่งเงียบและทำเหมือนเลี่ยงที่จะคุยกับเธอมาตั้งแต่ช่วงเช้าจนกระทั่งถึงซีนสุดท้ายของวัน ทั้งที่ปกติมักจะเสนอหน้ามาทำให้เธอหงุดหงิดอยู่เรื่อย ๆ คล้ายคนโรคจิตเอ๊ะ หรือว่าเมื่อคืน ... เธอจะเผลอด่าเขาแบบชุดใหญ่ไฟกะพริบไปแล้วยูกิทำตาโตพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ เมื่อคืนเธอจำได้ว่าออกไปนั่งคุยกับเขาที่นอกระเบียง คุยไปคุยมาเธอก็เหมือนเมาจนเห็นภาพใครสักคนผุดขึ้นมาซ้อนทับกับเขาสักพักเธอก็ได้ยินเหมือนมีเสียงมากระซิบบอกที่ข้างหูว่า 'มองเขาแล้วนึกดูดี ๆ' แต่ไม่ว่าจะนึกยังไงเธอก็นึกไม่ออก แล้วหลังจากนั้นภาพก็ตัดฉับไปเฉย ๆเธอจำอะไรไม่ได้ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีเธอก็พบว่าตัวเองกำลังนอนแผ่อยู่กลางเตียงโดยมีแสงตะวันที่โผล่พ้นขอบน้ำสาดเข้ามาปะทะใบหน้าเข้าเต็ม ๆความทรงจำที่มักขาดหายไปในเวลาที่มึนเมา ประกอบกับวีรกรรมเก่า ๆ ทำให้ยูกิเริ่มกระวนกระวาย คิดไปต่าง ๆ นานาว่าตัวเองเผลอทำอะไรไม่ดีไปหรือเปล่า คนที่หน้าด้านหน้ามึนเช่นเขา ถึงได้ซึมเป็นส้วมได้ขนาดนี้แต่ไม่หรอก รายนั้นต่อมศีลธรรมในจิตใจน่าจะ

ในที่สุดซีนสุดท้ายในวันที่สองของการถ่ายทำคลิปวิดีโอโปรโมทโรงแรมก็จบลงภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงแม้จะมีการจิกกัดและนอกบทบ้างตามประสาคนหน้ามึน ทว่าด้วยประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้จากเมื่อวาน ยูกิจึงสามารถประคองสติและอารมณ์ให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีการนองเลือดเกิดขึ้น"พรุ่งนี้มีถ่ายแค่ตอนเช้าใช่ไหมคะพี่เก่ง""ใช่ ๆ เจอกันที่สระตอนเก้าโมงนะยูกิ""รับแซ่บเจ้าค่ะ"ยูกิฉีกยิ้มกว้าง โค้งตัวอำลาผู้กำกับก่อนเดินฮัมเพลงไปขึ้นรถกอล์ฟไฟฟ้ากลับห้องพักอย่างร่าเริง อีกไม่กี่ชั่วโมงเธอก็จะได้กลับไปหาคนที่เป็นดั่งครอบครัวของเธอแล้วแม้จะแอบเสียดายเล็ก ๆ ที่ยังดื่มด่ำกับธรรมชาติอันสวยงามของที่นี่ได้ไม่หนำใจ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเธอค่อยมาอีกทีหลังพี่เจสหายดีก็ได้ จะได้พาทุกคนมาพักผ่อนด้วยยูกิคิดแล้วหลับตาพริ้ม สูดหายใจลึก ๆ เอากลิ่นอายของลมทะเลและกลิ่นดินยามเพิ่งเปียกน้ำใหม่ ๆ เข้าปอดฟอดใหญ่อย่างอารมณ์ดีทว่าเมื่อรถจอดที่หน้าห้องพัก รอยยิ้มกว้างค่อย ๆ กลายเป็นเบ้คว่ำแล้วพ่นลมหายใจฟึดฟัดด้วยความเซ็งอาร์มผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ในสวนแล้วก้าวยาว ๆ ไปหานางแบบสาวทันทีที่เห็นเธอลงมาจากรถกอล์ฟ มือไม้ส่งสัญญาณส