All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

"พี่อาร์ม~"สัมผัสอบอุ่นที่แตะลงบนหลังมือดึงให้อาร์มสะดุ้งหลุดออกจากห้วงภวังค์ในอดีตแล้วหันมาสบสายตา ความห่วงใยจากใจจริงของนางแบบสาวคล้ายน้ำเย็นชโลมรดลงพื้นที่แห้งแล้งให้กลับมาชุ่มฉ่ำยูกิส่งยิ้มหวานไปให้เมื่อมองเห็นความเจ็บปวดที่สะท้อนออกมาจากแววตาวูบไหว พิงศีรษะลงบนหัวไหล่แล้วเบนสายตากลับไปมองภาพถ่ายอีกครั้ง ภาพของรอยยิ้มที่เป็นรอยยิ้มจริง ๆ ของเด็กชายปกรณ์แม้ไม่มีคำพูดจาทว่าความรู้สึกอบอุ่นที่อบอวลอยู่รอบกายนั้นช่วยเยียวยาบาดแผลเก่า ๆ ในใจของชายหนุ่มได้อย่างประหลาดมือหนาประคองกอดนางแบบสาวแล้วประทับจูบที่ข้างขมับเธออย่างหวงแหน ทั้งสองพิงซบและสอดมือเข้าประสานกันแนบแน่น ถ่ายทอดความรู้สึกดีให้แก่กันนานหลายนาทียูกิก็เป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน"ตอนเด็ก ๆ พี่อาร์มดื้อไหมคะ""ให้เดา""ตอนเด็ก ๆ ก็คงจะน่ารักตามวัยแหละค่ะ แต่พอโตมาแล้วก็...." เสียงหวานหลุบหายแล้วกลายเป็นรอยยิ้มยียวนแทน"ก็ทำไมครับ หื้ม?"มือหนาเลื่อนมาบีบปลายคางมนแล้วเขย่าอย่างหยอกเย้า"ตอบดี ๆ นะ ถ้าตอบไม่ดีมีเตียงหัก!""น่ารักค่ะ น่ารักมากกกกกก คิกคิก""จริงใจมากเลยกิ สงสัยจะอยากเตียงหักจริง ๆ"ยูกิทำตาโตเมื่อถูก

กว่าชายหนุ่มจะยอมกล่าวปิดพิธีได้ยูกิก็แทบจะสลบคาอกเขา เธอทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจเร็วแรงอยู่บนแผงอกกว้างที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อไม่ต่างกัน หมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับตัวย้ายลงไปนอนหนุนบนหมอนในท่วงท่าดี ๆ"หื้ม?"คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับรอยแผลเป็นตามกายแกร่ง อาจเป็นเพราะปกติเธอไม่ค่อยเห็นเขาเปลื้องผ้าในช่วงเวลาที่มีแสงสว่าง แถมวันที่ทำงานด้วยกันก็แทบไม่กล้ามองเพราะกลัวตัวเองจะวอกแวกจนทำให้งานเกิดปัญหา เธอจึงไม่เคยสังเกตเห็นมันอาร์มสะดุ้งเล็กน้อย ความรู้สึกราวกับมีกระแสไฟอ่อน ๆ วิ่งผ่านดึงให้เขาก้มลงมามองตามปลายนิ้วเรียวที่กำลังลูบไล้อยู่บนรอยแผลเป็นบริเวณต้นแขน แม้จะได้มันมาตั้งแต่สี่ปีก่อนทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับไม่จางหายไปจากความทรงจำทันใดนั้นแววตาแข็งกร้าว รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากกายแกร่งอย่างไม่รู้ตัว เพราะมันเปรียบเสมือนเครื่องย้ำเตือนเขาคำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในอดีตถึงสองเรื่องหนึ่งคือมันทำให้เขาได้บทเรียนและกลายเป็นคนที่ไม่ไว้ใจใครหน้าไหนอีก สองคือมันทำให้เขาได้พบกับยูกิ สาวนักศึกษาที่บังเอิญขับรถผ่านเข้ามาในซอยเปลี่ยวนั้นพอดีอาการกระตุกยามลากปลายนิ้วทำเอายูกิ

น้ำเสียงกระเง้ากระงอดขัดกับรูปร่างบึกบึนสมชาตรีของชายหนุ่มทำเอายูกิหลุดหัวเราะพรืด ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มสากของคนหน้าง้ำ เอาอกเอาใจชดใช้ความผิดถึงสองฟอด"แล้วทำไมตอนเจอกันพี่ถึงไม่พูดเรื่องนี้ให้กิฟังละคะ""โหวว ให้พูดยังไง ผ่านไปสี่ปีพอเจอหน้ากันอีกที นอกจากกิจะจำพี่ไม่ได้แล้วยังแยกเขี้ยว ทำเหมือนจะกัดพี่ตลอดเวลา!"ยูกิหัวเราะเสียงใสเมื่อนึกถึงวันที่เขาหวนกลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง ก็ห่างหายกันไปนานขนาดนั้นใครจะไปจำได้ล่ะ แล้วดูที่เขาพูดจากับเธอสิ ไม่เอาแจกันฟาดหัวแตกก็บุญแค่ไหนแล้ว"คราวนี้จำพี่ได้แล้วใช่ไหม""ค่ะ ๆ จำได้ขึ้นใจแล้วค่ะคุณปกรณ์ ซีอีโอใหญ่ของโรงแรมไอซี"ยูกิร่ายข้อมูลที่มีในหัว ทอดมองใบหน้าคมคายที่เคยจางหายไปจากความทรงทำเพราะกาลเวลา ก่อนเบนสายตาลงไปมองบาดแผลที่เป็นความไม่ประทับใจแรกพบด้วยแววตาที่อ่อนลง"ถึงจะโคตรเกลียดที่มันทำให้กิผวาจนไม่กล้าขับรถเส้นนั้นอีก แต่กิก็ดีใจนะคะที่วันนั้นพี่ไม่เป็นอะไรมาก"จากที่ลอบสังเกตพฤติกรรมการใช้ชีวิตประจำวันของเขาอย่างใกล้ชิดมาสักระยะ มันทำให้เธอพอจะเดาได้ว่านั่นคงไม่ใช่เหตุการณ์เฉียดตายครั้งแรกคิดดังนั้นยูกิจึงห่อริมฝีปากบาง

บรรยากาศมื้อเย็นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าไม่จาง เพราะนี่เรียกได้ว่าเป็นการร่วมโต๊ะแบบพร้อมหน้าพร้อมตาครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่องเลวร้ายเลยทีเดียว"อะ ๆ งั้นมิเชลแบ่งมะนาวหั่นแว่นให้แล้ว จะได้บำรุงเสียง"มิเชลยกของตกแต่งในจานของตนไปให้ผู้จัดการพร้อมทำหน้าทะเล้น ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจเมื่อถูกอีกฝ่ายจิกตามองค้อนใส่"นี่ตกลงแกหวังดีหรือประสงค์ร้ายกับฉันกันแน่หะยัยมิเชล เดี๋ยวเถอะ! หายดีเมื่อไหร่ ฉันจะเพิ่มงานลงในตารางให้อีก"เพราะรู้ว่าเด็กในสังกัดแค่เย้าหยอกเจสจึงแสร้งเอาเรื่องงานมาคาดโทษอย่างผู้ที่เหนือกว่า ทำเอาคนที่งานล้นจนแทบไม่นอนถึงกับหน้าง้ำงอ ขัดใจที่สู้ไม่ได้"นี่กะจะฆ่ากันเหรอคะคุณพี่ อุตส่าห์ให้พักตั้งหลายเดือน ยังจะรังแกกันอีก ชิ!"มิเชลกระเง้ากระงอด ถึงจะได้คนรู้จักมาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยแต่มันก็แค่ชั่วคราว เพราะถึงอย่างไรในเรื่องรายละเอียดต่าง ๆ เธอก็ต้องมานั่งตัดสินใจเองอีกทีอยู่ดี"ถ้าอยากทำงานจริง ๆ นู่นค่ะ ไปจัดตารางให้คนนู้นเลยค่ะ ประเดิมที่งานถ่ายชุดว่ายน้ำเป็นงานแรกเลย"เคร้ง!เสียงมีดกระทบจานจนเกิดเสียงดังทันทีที่ฟังจบ ดวงตากลมโ

อาร์มทำหน้ามึนงง ทว่ายังไม่ทันจะได้คำตอบกายแกร่งก็เซถอยหลังตามแรงผลัก แววตาวูบไหวมองตามนางแบบสาวที่เดินตัวปลิวไปหยิบกระเป๋าคลัชท์มาคล้องแขนแล้วรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าพร้อมยึดต้นแขนนุ่มไว้แน่น"กิ~ มีอะไรก็พูดกันตรง ๆ สิ อย่าทะเลาะกันข้ามวันเลยนะ พี่ขอ""พูดตรง ๆ เหรอคะ?"ยูกิเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง แกะมือชายหนุ่มออกจากต้นแขนอย่างสุภาพพลางจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ๆ"งั้นถ้ากิถามตรง ๆ พี่จะตอบกิตรง ๆ ตามความจริงไหมล่ะคะ""ครับ ๆ พี่จะตอบทุกอย่าง"อาร์มรับปากส่ง ๆ ไปก่อนทั้งที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่เธออยากรู้มันคืออะไร เพราะเขารู้แค่เพียงว่าหากวันนี้ปล่อยให้เธอออกจากห้องโดยยังไม่เคลียร์ให้รู้เรื่องล่ะก็ เขาคงนอนหลับไม่ลง"หึหึ งั้นก็หวังว่าพี่จะไม่โกหกกินะคะ"สิ้นเสียงหวานใบหน้าคมคายก็คลายความกังวลลงไปหลายส่วน มือหนาปลดกระเป๋าคลัชท์ออกมาจากแขนเรียวเล็กแล้วยึดมันไว้เป็นตัวประกันเพื่อความอุ่นใจว่าเธอจะหนีไปไหนไม่ได้จนกว่าเขาจะยินยอมเมื่อได้รับอิสระแล้วยูกิก็สาวเท้ากลับเข้าไปยังห้องนอนส่วนตัว ก่อนตรงเข้าไปเปิดลิ้นชักที่เธอมักใช้เก็บของสำคัญ โดยมีสายตาหวาดหวั่นของชายหนุ่มคอยมองตามอยู่ทุกการกระทำ"คำถามแร