All Chapters of รักในเงาแค้น: Chapter 21 - Chapter 30

สายน้ำอุ่นจากฝักบัวยังคงไหลรินชโลมสองร่างที่เปลือยเปล่า ธาวินพรมจูบไปตามลาดไหล่มนของพิมพ์มาดาอย่างรักใคร่โหยหา ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาครอบครองเนินอกอิ่มหยุ่นมือที่ชูชันท้าทายสายตา“อ๊ะ...อะ วินคะ อื้มม์...” พิมพ์มาดาส่งเสียงครางหวานซ่านออกมาอย่างกักเก็บไม่อยู่ ยามเมื่อเรียวลิ้นแรกร้อนและริมฝีปากอุ่นจัดของชายหนุ่มลากไล้ผ่านผิวเนื้อนางอันบอบบาง ปลายลิ้นตวัดหยอกเอินยอดอกสีหวานจนมันแข็งเป็นไต กระตุ้นความสยิวสั่นสะท้านไปถึงท้องน้อย หญิงสาวแอ่นอกเข้าหาจุมพิตของเขาโดยสัญชาตญาณ สองมือเรียวขยุ้มกลุ่มผมของชายหนุ่มไว้แน่น“คุณสวยเหลือเกิน... พิมพ์จ๋า สวยจนผมห้ามใจไม่ไหวเลย” ธาวินกระซิบชมเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบทอดมองเรือนร่างสะคราญตาที่อาบไล้ด้วยหยดน้ำใสเปรอะปรอย“ไม่คิดเลยว่าสาวในแอปหาคู่จะสวยหยาดเยิ้มตรงปกได้ขนาดนี้... ผมเหมือนคนถูกรางวัลที่หนึ่งเลยรู้ไหม”พิมพ์มาดาปรือตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงทรวงอก พลางส่งค้อนวงเล็กให้เขาแก้เขิน“ปากหวานจังนะคะ... ตอนแรกคิดว่าพิมพ์แอบแต่งรูปหลอกคุณหรือไงคะ”“ก็ยอมรับว่ามีแอบคิดบ้าง...” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ขณะที่ฝ่ามือหนายังคงลูบไล้บี

“คืนนี้... เป็นคืนที่พิเศษมากๆ สำหรับพิมพ์เลยค่ะ” พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังเจือความขวยเขิน สองแก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อราวกับกลีบกุหลาบแรกแย้ม ดวงตาคู่สวยทอประกายอบอุ่นอ่อนหวานยามจับจ้องคนที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว แสงจากโคมไฟสีส้มนวลตาบนหัวเตียงเพียงพอที่จะทำให้คนทั้งสองได้สบตากันอย่างลึกซึ้ง รอยยิ้มบาง ๆ แต่งแต้มบนใบหน้าของชายหนุ่มและหญิงสาว เป็นรอยยิ้มที่สื่อถึงความรู้สึกอันลึกซึ้ง ธาวินมองใบหน้าสวยหวานของเธอด้วยความทะนุถนอมก่อนจะเอ่ยขึ้น “สำหรับผมก็เหมือนกันครับ... มันเป็นคืนที่พิเศษสุดในชีวิตของผมเลย” เขายื่นมือไปกุมมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่น สัมผัสอันอบอุ่นนั้นราวกับเป็นสะพานเชื่อมโยงหัวใจสองดวงให้ขยับเข้าใกล้กันยิ่งขึ้น “ขอบคุณนะครับ... ที่คุณไว้ใจผม” ชายหนุ่มกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน ราวกับสายลมโชยแผ่ว พิมพ์มาดากระชับมือตอบ ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องกว้างอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความเข้าใจ ความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเรียบง่าย ราวกับรากแก้วที่ค่อย ๆ หยั่งลึกลงไปในผืนดินอย่างมั่นคง ในความเงียบนั้น พวกเขาสื่อสารกันด้วยสายตาและการรับรู้จาก

เมื่อความคับแน่นเริ่มปรับตัวได้ ชายหนุ่มก็เริ่มสาวยาวเข้าออก ช้าแต่ลึกซึ้ง ก่อนจะค่อย ๆ เร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นตามสัญชาตญาณดิบที่ตื่นตัว พิมพ์มาดาเอื้อมมือโอบรัดลำคอแกร่งแน่น แอ่นสะโพกรับแรงกระแทกกระทั้นอย่างถึงอกถึงใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังผสานเสียงครางระงมหวานหู ตั่บ...ตั่บ...ตั่บ... “อ๊ะ... วินขา... ลึกจังเลย... พิมพ์เสียวค่ะ... ที่รัก...อื้มมม” “โอ๊ย... เสียวเหลือเกินค่ะที่รัก... แรง ๆ เลยค่ะคุณวิน... พิมพ์รักคุณ...” ถ้อยคำบอกรักหลุดรอดออกมาพร้อมเสียงสะอื้นไห้เพราะความเสียวซ่านปะทุถึงขีดสุด คำบอกรักนั้นจุดระเบิดอารมณ์ดิบของธาวินจนแทบคลั่ง หัวใจพองโต ชายหนุ่มกระหน่ำสะโพกสอบเข้าใส่ร่างบอบบางอย่างดุดัน หนักหน่วง และไร้ซึ่งความปรานี ตอบสนองความต้องการของหญิงสาวอย่างท่วมท้น “อูย... พิมพ์ไม่ไหวแล้ว... คุณวิน... กระแทกแรง ๆ ค่ะ... อ๊า...” เสียงหวานกรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายของพิมพ์มาดากระตุกเกร็งถี่ระรัว สองเรียวขาเกี่ยวกระหวัดรัดเอวสอบของเขาไว้แน่น แขนเรียวโน้มกระชากร่างใหญ่ให้กดแนบชิดลงมา จูบปากแลกลิ้นกันอย่างกระหายคลั่ง หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในห้วงเวลาแห่งความสุขสม ธาวินร

“แม่! ไม่จริงใช่ไหมคะ แม่ล้อพิมพ์เล่นใช่ไหม!” เธอพยายามเค้นเสียงถาม ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ “เรื่องจริงลูก... ตอนนี้ศพของพ่ออยู่ที่โรงพยาบาล” มารดาตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พิมพ์มาดาพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมสติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ไม่ให้สั่นเครือไปมากกว่านี้ ก่อนจะเอ่ยปลอบโยนมารดาที่กำลังเสียขวัญจนแทบเสียสติ“ค่ะ... ค่ะแม่ พิมพ์จะรีบกลับเดี๋ยวนี้เลย แม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ พิมพ์กำลังไป” หญิงสาวกดวางสายจากมารดาด้วยหัวใจที่ยับเยินแตกสลาย ก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ความร้อนรนและตื่นตระหนกทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นเทาไปหมด เธอหมุนตัววิ่งแน่บกลับขึ้นไปยังห้องพักด้านบน ในส่วนลึกของหัวใจยับเยินยังคงแอบหวังลึก ๆ ว่าเขาอาจจะกลับมาแล้ว ทว่าเมื่อผลักประตูเปิดเข้าไปกลับพบเพียงเตียงนอนอันว่างเปล่าเช่นเดิม ไร้เงาชายหนุ่มคนเมื่อคืน เธอพยายามวิดีโอคลอหาธาวินสายแล้วสายเล่า ทว่าปลายสายก็ยังคงเงียบงัน ไร้สัญญาณตอบรับจากชายหนุ่มเขาหายไปไหนในเวลาแบบนี้ ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวอย่างร้อนรุ่ม พิมพ์มาดาต้องการบอกข่าวร้ายและหวังจะชวนให้เขากลับพร้อมกัน แต่เวลาไม่คอยท่า เธอรีบเก็บกระเป๋า

ทางด้านธาวินก้าวพรวดพลาดเข้ามาภายในห้องพักอันกว้างขวาง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วทว่าสิ่งที่พบกลับมีเพียงความเงียบงันอันเย็นเยียบที่ค่อย ๆ กัดกินก้อนเนื้อในอก มือหนาข้างหนึ่งยังคงถือกล่องเค้กชิ้นสวยที่เขาอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าตรู่แอบลงไปเลือกสรรมาอย่างประณีต เพื่อตั้งใจจะใช้มันเป็นเซอร์ไพรส์วันเกิดและสารภาพความจริงใจให้กับแม่สาวบัญชีสุดเซ็กซี่ในเช้าวันนี้ ทว่าในเวลานี้... บนเตียงกว้างหนานุ่มที่เคยอบอวลไปด้วยไอรักและหยาดหยดแห่งความเสน่หาเมื่อค่ำคืน กลับเหลือเพียงรอยยับย่นของผ้าปูที่นอนอันว่างเปล่า ชายหนุ่มร้อนรุ่มจนทนไม่ไหว รีบกดลิฟต์ดิ่งลงไปสอบถามพนักงานที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงแรมด้านล่างทันที “มีผู้หญิงห้องผมเช็กเอาต์ออกไปหรือยังครับ!” เขาถามเสียงเครียด นัยน์ตาคมสั่นระริกด้วยความว้าวุ่น ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความสับสนของพนักงานที่ส่ายหน้าไปมา “ยังไม่มีรายงานการเช็กเอาต์จากห้องของคุณเลยค่ะ” คำตอบนั้นยิ่งตอกย้ำพายุอารมณ์ในอกให้โหมกระหน่ำ เธอหายไปไหน? ทำไมถึงจากไปโดยไร้คำร่ำลาเช่นนี้? ธาวินเดินกลับขึ้นมาบนห้องด้วยหัวใจที่ดิ่งวูบ มือหนากดโทรศัพท์ผ่านแอปพลิเคชันไลน์เพื่อโทรห