All Chapters of รักในเงาแค้น: Chapter 11 - Chapter 20

ธาวินยื่นมือไปกอบกุมมือเรียวบางของเธอไว้เบาๆ สัมผัสอบอุ่นของเขาทำให้ความกังวลในใจของพิมพ์มาดาคลายลงเล็กน้อย“พิมพ์ครับ...ผมก็ไม่ได้เชื่อมั่นในโลกออนไลน์หรอก แต่ผมเชื่อมั่นในความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ ตั้งแต่วันแรกที่เราคุยกัน...ผมมีความรู้สึกบางอย่างที่มันพิเศษ...และผมก็ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน” เขาหยุดเล็กน้อย และแอบชำเลืองใบหน้าด้านข้างของเธอระหว่างที่หญิงสาวกำลังจดจ่ออยู่กับการขับรถ และฟังเสียงของเขาไปพร้อม ๆ กัน“และการได้เจอคุณในวันนี้...มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกนั้นให้ชัดเจนขึ้น ผมเชื่อในสายตาของคุณ...เชื่อในรอยยิ้มของคุณ...และผมเชื่อมั่นในหัวใจของตัวเอง...ว่าคุณคือคนที่ผมรอคอยมาทั้งชีวิต” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นแต่ก็แฝงไว้ซึ่งความอ่อนโยน ราวกับบทเพลงรักที่บรรเลงออกจากหัวใจพิมพ์มาดาหันมาสบตาของเขาวูบหนึ่งอย่างลึกซึ้ง แต่แค่นั้นก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดมานอกอก ความสงสัยที่มีค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงความรู้สึกอบอุ่นและหวังเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนเชื่อมั่นในตัวเธอได้มากขนาดนี้...โดยที่เพิ่งรู้จักกันเพียงไม่นาน“คุณพิมพ์ครับ...” พิมพ์มาดา

พิมพ์มาดามองตามสายตาของเขา ดวงตาของเธอเป็นประกาย ดวงตาคมของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับทิวทัศน์ที่สวยงามเบื้องหน้าไม่อาจเทียบได้กับความงามของเธอได้“บ่ายโมงกว่าแล้ว สงสัยคุณพิมพ์หิวแย่เลย?” ธาวินทักขึ้นหลังจากยกนาฬิกาบนข้อมือของตัวเองขึ้นมาดู ดวงตาคมของเขามองใบหน้าของพิมพ์มาดาด้วยความใส่ใจ“อ๋อยังหรอกค่ะ เราไปไหว้พระกันก่อนก็ได้” พิมพ์มาดารีบตอบอย่างเกรงใจแต่แล้ว!!!....เสียงท้องของเธอก็ร้องประท้วงเบาๆ อย่างไม่เป็นใจ ธาวินได้ยินเสียงนั้นจึงยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยแซวด้วยน้ำหยอกล้อ ที่แฝงไปด้วยความห่วงใย“แหม่!!!..หิวก็บอกมาเถอะครับ ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก ท้องของคุณพิมพ์มันโกหกตามเจ้านายไม่ได้หรอกครับ”พิมพ์มาดารู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว เธอหลุบตาลงต่ำด้วยความอาย แต่ในส่วนลึกของหัวใจกลับเต้นระรัวด้วยความสุขที่เขาช่างสังเกตและใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ“สงสัยท้องของพิมพ์จะชินน่ะค่ะ ปกติพอเที่ยงปุ๊บก็ทานเลย” เธอตอบเสียงเบา ราวกับกระซิบแก้ตัวด้วยความอายที่ท้องเจ้ากรรมดันไม่ยอมร่วมมือในการโกหกครั้งนี้ธาวินยกมือขึ้นสัมผัสแก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วโป้งของเขาล

ธาวินกุมมือเรียวบางของพิมพ์มาดาไว้หลวมๆ ทว่ามั่นคงขณะพากันเดินเคียงข้างไปตามผืนทรายนุ่มละมุนชายหาดยามค่ำคืน เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับจะช่วยปลอบประโลมความตึงเครียดให้ละลายหายไปกับเกลียวคลื่น ในที่สุดเขาก็พาเธอมาถึงบาร์เล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ริมหาด แสงไฟสีส้มนวลตาจากตะเกียงดวงน้อยที่แขวนอยู่รอบๆ ขับเน้นให้บรรยากาศโดยรอบดูอบอุ่น หรูหราทว่าเงียบสงบเป็นส่วนตัว เสียงกีตาร์โปร่งที่นักดนตรีบรรเลงสดคลอเบาๆ แว่วมาตามสายลม ละม้ายเป็นบทเพลงขับกล่อมค่ำคืนอันแสนพิเศษนี้ให้ตราตรึงใจยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มเลือกโต๊ะมุมในสุดที่ตั้งแยกตัวออกมาค่อนข้างห่างจากโต๊ะอื่น ราวกับต้องการตัดขาดโลกภายนอกแล้วสร้างอาณาเขตส่วนตัวที่มีเพียงแค่เขาและเธอท่ามกลางแสงจันทร์นวล ผืนทรายละเอียดที่โอบอุ้มฝ่าเท้าเปลือยเปล่าให้ความรู้สึกนุ่มหยุ่นและผ่อนคลายไม่ต่างจากพรมธรรมชาติชั้นเลิศ “คุณพิมพ์อยากดื่มอะไรดีครับ?” ธาวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม สายตาคมปลาบจับจ้องใบหน้าหวานที่กำลังก้มมองเมนูเครื่องดื่มสีสันสดใสบนโต๊ะ พิมพ์มาดาลอบมองรายชื่อเครื่องดื่มภาษาต่างประเทศที่ไม่คุ้นตาด้วยความลังเล ใบหน้าเนียนซับ

บรรยากาศรอบกายของคนทั้งคู่พลันดิ่งลึกสู่ความเงียบสงบ เสียงดนตรีสดจากบาร์ชายหาดที่เคยแว่วคลอคล้ายจะเลือนหายไปในม่านราตรี เหลือเพียงเสียงเกลียวคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะเนิบนาบ แสงจันทร์นวลผ่องทอดตัวลงมาอาบไล้ใบหน้าของทั้งสอง ราวกับเป็นพยานเงียบๆ ในค่ำคืนที่ความรู้สึกพิเศษบางอย่างกำลังปะทุขึ้นและหลอมรวมหัวใจสองดวงเข้าด้วยกัน “ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง... แล้วมีคุณอยู่ข้างๆ แบบนี้” ธาวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าสั่นพร่าด้วยกระแสอารมณ์ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวราวกับต้องมนต์สะกด แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างยากจะถอนตัว และเจือไปด้วยประกายความปรารถนาอันร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาคนตรงหน้าให้มอดไหม้คาอก พิมพ์มาดาช้อนสายตาขึ้นสบตอบ นัยน์ตาคู่สวยไหวระริก ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มหวานละมุนก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่ว “บางที... พรหมลิขิตก็อาจจะมาในรูปแบบที่เราคาดไม่ถึงก็ได้นะคะ” ธาวินไม่ปล่อยให้คำพูดนั้นลอยหายไปกับสายลม เขาเลื่อนฝ่ามือหนาจากลาดไหล่ลงมาจับกุมมือเรียวบางของเธอไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดที่สอดประสานส่งผ่านกระแสความวาบหวามที่ต่างฝ่ายต่างรับรู้ได้โดยไม

พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตากับเขาอย่างท้าทาย แววตาคู่สวยฉายแววเย้ายวนที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในอย่างปิดไม่มิด มือเรียวเล็กเลื่อนขึ้นไปคล้องรอบลำคอแกร่งของธาวินอย่างแผ่วเบา ทว่ากลับตรึงร่างสูงใหญ่ของเขาไว้แน่นด้วยเสน่หาที่เริ่มก่อตัว “พิมพ์ว่า...เราอาบน้ำกันก่อนดีไหมคะ...” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาราวกับจะฝากความลับไว้ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินต้นคอทำเอาธาวินรู้สึกวูบวาบชวนให้ลมหายใจสะดุด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมกระแสอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน เสียงหัวใจเต้นรัวแรงจนกลัวว่าเธอจะได้ยิน “ก็ดีครับ...” เขากระซิบตอบน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธออย่างมีความหมาย ก่อนที่พิมพ์มาดาจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ริมฝีปากหยักของธาวินก็ทาบทับลงมาปิดปากอิ่มอีกครั้ง จูบนี้ร้อนแรง และโหยหามากกว่าครั้งแรกมันสนองต่อเพลิงปรารถนาของคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี นิ้วเรียวเล็กของหญิงสาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มออกทีละเม็ด ปลายนิ้วสัมผัสโดนแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงอย่างแผ่วเบา กระตุ้นความซาบซ่านให้แล่นริ้วไปทั่วร่างของท