Lahat ng Kabanata ng อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา: Kabanata 31 - Kabanata 40

บทที่ยี่สิบสาม ฝันอีกแล้ว “ข้ากินยาทีไรรู้สึกง่วงนอนมาก นอนหลับจนฝันแปลกประหลาดทุกคืน” ฉันบ่นเบาๆ                “ยาบรรเทาปวดมีตัวยาที่ทำให้เจ้าหลับได้ดี น่าจะเป็นผลดีกับเจ้านะ แต่เจ้าฝันประหลาดอันใดหรือ เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่” ไป่ฮั่วถิงถามขึ้นมา                ฉันสะดุ้งในใจ ไม่น่าหลุดปากออกไปเลย                “ฝันอันใดข้าก็จำไม่ใคร่ได้ สับสนปะปนไปหมด แต่ก็ถือเป็นฝันดี” ฉันตอบเฉไฉไป                “หากเป็นฝันดี เจ้าก็ไม่ต้องคิดมากไป”              &nbs

บทที่ยี่สิบห้าลอบฆ่าทำไม                               ถัดจากวันนั้นฉันก็ไม่พบหน้าอ๋องหนุ่มอีกเลย เขาหลบลี้หนีหน้าโดยให้ไป่ฮั่วถิงมาดูแลฉันทั้งวัน ฉันไม่คิดจะสนใจเขา แต่ก็มีแอบคิดถึงค่ำคืนสุขสมของฉันคนเดียวไม่ได้                ไป่ฮั่วถิงสมกับเป็นเพื่อนรักวัยเด็กที่แสนดี เขาสรรหาเรื่องมาเล่า สรรหาขนมอร่อย และกิจกรรมยามว่างมาให้ฉันแก้เหงาได้ทุกวัน ฉันไม่มีความรู้สึกเตือนมาว่าเขาโกหกใดใด จึงวางใจและเชื่อใจในทุกสิ่งที่เขาเล่าจนได้รับรู้เรื่องราวต่างๆอีกมากมาย                ทหารและองครักษ์ที่ส่งออกไปตามไล่ล่าคนร้ายกลับมาโดยไม่สามารถจับคนร้ายได้แม้แต่คนเดียว         &

บทที่ยี่สิบหกขอผ่อนคลายกับเจ้า วันนี้เขาเร่งร้อนมาก เพียงไม่นานฉันก็ถึงฝั่งฝันไปหนึ่งรอบ เขายังไม่ยอมหยุดมือ ขยับมือและลิ้นโดยฉันไม่สามารถหยุดเสียงครางกระเส่าได้ ฉันสัมผัสได้ถึงแก่นกายที่แข็งแกร่งถูไปมาที่เรียวขา ฉับพลันฉันก็ตัดสินใจโดยไม่หยุดคิด                ฉันเอื้อมมือไปสัมผัสแก่นกายที่แข็งตึงของเขา ขยับมือขึ้นลงช้าๆก่อนที่จะเพิ่มความเร็วจนเขาหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วร้องครวญครางจนสุดกลั้น                “ให้หม่อมฉันช่วยนะเพคะ” ฉันพูดขณะที่มือยังเร่งความเร็วไม่หยุด                “เจ้าทำเช่นนี้ ข้า...ข้า....” เขาร้องออกมาจนฟังแทบไม่ออก ก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะไหลล้นจนเลอะเต็มมือ         &nbs

บทที่ยี่สิบแปดความทรงจำฉันถามด้วยความหมั่นไส้ ด้วยตั้งแต่ต้นจนจบ เรื่องที่เขาเล่าไม่ได้ส่งสัญญาณการโกหกใดมาให้สัมผัสได้เลย                “ข้ามิได้กลั่นแกล้งรังแกเจ้าแต่อย่างใด” ชายหนุ่มพยายามจะแก้ตัว                “ถ้าเช่นนั้นท่านก็ห้ามเข้ามารังแกข้าในยามค่ำคืนอีก” ฉันพูดด้วยสีหน้าหมั่นไส้ แล้วเดินเชิดออกจากประตูโดยไม่สนใจเขาอีกเลยคืนนั้นชายหนุ่มไม่กล้าย่องเข้ามาตามที่ฉันข่มขู่ไว้                ฉันนอนด้วยความกระสับกระส่าย จะบอกว่าคิดถึงก็บอกไม่ถูก ติดใจหรือก็พูดยาก เป็นความรู้สึกที่ตัวฉันเองก็ไม่สามารถเข้าใจได้ แต่เรื่องราวต่างๆที่เขาเล่ามามันช่างซับซ้อนจนฉันปวดหัวไปหมด             &

บทที่ยี่สิบเก้าองค์ชายใหญ่ ฉันคิดภาพตาม องค์ชายใหญ่นัดฉันด้านหลัง ถ้าเช่นนั้นก็น่าจะเป็นหอกลางน้ำ                “คุณหนูจะออกไปพบหรือไม่เจ้าคะ” อันอันถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย                “อย่าออกไปเลยนะเจ้าคะ เมื่อก่อนถึงคุณหนูจะใกล้ชิดองค์ชายใหญ่ แต่ช่วงหลังๆคุณหนูมักหลบเลี่ยงเสมอ โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ที่ฮองเฮาทรงโกรธกริ้ว พวกท่านก็ไม่เคยพบกันนะเจ้าคะ”                ฉันลังเลใจอย่างมาก ใจหนึ่งก็ไม่อยากออกไปเพราะกลัวว่าจะเป็นกลลวง แต่อีกใจก็อยากรับรู้เรื่องราวที่ไม่มีใครรู้ได้นอกจากเขากับฟางหรูหนิง บางทีเรื่องนี้อาจจะเป็นมูลเหตุที่ทำให้ฮองเฮาตัดสินใจผลักดันให้ร่างนี้แต่งงานกับอ๋องชิงหนานจนทำให้ร่างนี้ต้องตาย     &