Lahat ng Kabanata ng อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา: Kabanata 41 - Kabanata 50

บทที่สามสิบคืนหฤหรรษ์                 ฉันบอกให้อันอันไปพักโดยบอกคร่าวๆแค่ว่าฉันทำร้ายองค์ชายใหญ่แล้วหนีออกมาก่อนจะเดินเข้าห้องกระโดดแช่น้ำทั้งชุดนั้น                อ๋องชิงหนานเดินตามเข้ามาหยุดยืนรออยู่                “เขาส่งจดหมายนัดข้าไปพบ ข้าอยากรู้ว่าเขาจะบอกอะไรจึงออกไป แต่เพื่อความปลอดภัยจึงส่งคนไปตามท่านมา”                “ข้ารีบมาที่สุดแล้ว” อ๋องหนุ่มรีบบอก                “เขาบอกเล่าแต่เรื่องไม่จริง ข้าไม่สัมผัสถึงความจริงใจของเขาแม้เพียงนิด และสุดท้ายเขาจะปลุกปล้ำข้า” ฉันเล่าสร

บทที่สามสิบสองทบทวนความจำ“ในเมื่อพวกเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว เจ้าเรียกข้าว่า’ท่านพี่’ ส่วนข้าจะเรียกเจ้าว่า’น้องหญิง’ดีหรือไม่” จู่ๆเขาก็เปลี่ยนเรื่องด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป“เรียกเพียงเวลาอยู่กันสองคนก็แล้วกัน” ฉันตกลงแต่ก็มีเงื่อนไข“ได้ ตามใจเจ้า”                “ช่วงนี้เจ้าพักผ่อนให้สบายใจ ข้าจะพยายามหาทางและปกป้องเจ้าอย่างดีที่สุด”                    หลังจากมีครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งต่อๆมา ท่านอ๋องหนุ่มไม่รั้งรอให้เสียเวลาอีก ทุกค่ำคืนจะเข้ามาที่ห้องของฉันตั้งแต่หัวค่ำ พูดคุยเจรจากันอยู่ไม่นาน หลังจากนั้นพวกเราก็แลกลิ้นรุมเร้าพัวพันกันอยู่หลายชั่วยาม จนฉันนอนตื่นสายทุกวัน             

บทที่สามสิบสามอนุจิน“ท่านจะไล่ข้าออกไปเพื่อจะให้ท่านอ๋องไม่ต้องมาหาข้าสินะ” หญิงสาวหน้าขาวตอบคนละเรื่อง“ถึงเจ้าจะอยู่ที่นี่ ท่านอ๋องก็ไปหาเจ้าเพียงแค่ข้ออ้างเท่านั้น เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าท่านอ๋องไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเจ้าแม้เพียงสักครั้ง” ฉันสบตานางอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน“ถึงท่านจะไล่ข้าออกไป สักวันท่านอ๋องก็ต้องมีชายารองหรืออนุคนอื่นๆ ท่านไม่มีวันได้เป็นหญิงเพียงคนเดียวของท่านอ๋องแน่นอน” หญิงสาวตอบมาคนละเรื่อง“ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนั้น ข้าเพียงแต่เห็นใจเจ้า”ฉันวกกับมาที่ต้นเรื่อง“การมีชีวิตอยู่อย่างไม่มีความสุข ต้องอยู่อย่างไร้ตัวตนไปวันวัน ไม่น่าจะใช้สิ่งที่เจ้าต้องการ ข้าเพียงแต่อยากจะช่วยเพราะหากข้าเป็นเจ้า ข้าจะเลือกทางเดินของตัวเอง”“ความจริงหากเจ้าเป็นอนุที่มีความสัมพันธ์กับท่านอ๋องจริงๆ ข้าคงไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย แต่ในเมื่อเจ้าเป็นเพียงข้ออ้างและยังเป็นบุตรของผู้มีพระคุณ ข้าจึงอยากให้เจ้าได้มีทางเลือกบ้าง” คราวนี้ฉันพูดยืด

บทที่สามสิบห้ายัดเยียดฉันยังคงใช้ชีวิตไปวันวันอยู่ในตำหนักอ๋องชิงหนานโดยยังตัดสินอะไรไม่ได้ เพราะข้อมูลที่รวบรวมมาช่างกระจัดกระจายจนฉันไม่กล้าผลีผลามทำอะไรลงไป                ไป่ฮั่วถิงเป็นคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาพบฉันได้ โดยข้ออ้างว่าเพื่อมาตรวจร่างกายของฉัน เขาเล่าว่าการที่เขาเป็นคนเดียวที่ได้พบหน้าฉันทำให้มีคนไปดักรอพบและฝากข้อความมาถึงฉันมากมาย                หนึ่งในนั้นคือฟางฮองเฮา พระนางเรียกตัวเขาเข้าไปถามอาการของฉันทุกวัน และฝากจดหมายมาให้ฉันในวันหนึ่ง ฉันเปิดออกดูมีข้อความเพียงสั้นๆว่า’ให้ทำตามคำสั่งโดยเร็ว’            คำสั่งอะไร นี่พระนางจำไม่ได้หรือว่าฉันสูญสิ้นความจำ ฉันจะไปรู้ได้อย่างไรว่าคำสั่งอะไร          &nb

บทที่สามสิบเจ็ดลักพาตัวจริงหรือ                 ยามเมื่อฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงหลังหนึ่ง มีเสียงคนนอนหอบหายใจแรงอยู่ที่มุมห้อง หลังจากพยายามหลับตาฟังเสียงแล้วไม่มีความเคลื่อนไหวอื่น ฉันจึงลืมตาขึ้นมาช้าๆ                ห้องที่นอนอยู่มีลักษณะเรียบง่าย นอกจากเตียงที่ฉันนอนแล้วมีเพียงโต๊ะกลางห้องธรรมดาตัวหนึ่ง ฉันลองขยับตัวพบว่าสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว จึงมองไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงหายใจดังมาก                “เจ้าตื่นแล้วหรือ” ชายหนุ่มที่คิดว่านอนหลับเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความมืด                “ที่นี่ที่ไหน” ฉันถามประโยคแรก      &