Lahat ng Kabanata ng อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา: Kabanata 11 - Kabanata 20

บทที่หก องค์ชายสี่พวกเรานั่งเงียบๆต่างคนต่างคิดกันเกือบหนึ่งชั่วยามกว่าที่รถม้าขององค์ชายสี่จะจอดหน้าประตูทางเข้าวังหลวงด้านข้าง                ระหว่างที่นั่งเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ฉันลอบมองชายหนุ่มทั้งซ้ายทั้งขวา อืม...งานดีทั้งสองคน เลือกไม่ถูก                ‘อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน’ จู่ๆเพลงนี้ก็ลอยมาในหัวจนฉันเผลอแสดงสีหน้ากึ่งยิ้มออกมา ชายหนุ่มงานดีทั้งสองหันมองมาที่ฉันเหมือนนัดกันด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม                ฉันรู้ว่าร่างนี้สวยมาก สวยจนน่าหลงใหล การที่จะมีชายหนุ่มสองคนมาหลงรักก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด แต่การที่ถูกชายหนุ่มอีกคนเกลียดจนไม่ยอมร่วมหอด้วยก็เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมากเช่นกัน ฉันอดคิดไปถึงอ๋องชิงหนานซึ่งเป็นสามีในนามของร่างนี้ไม่ได้ &nbs

บทที่แปด สุริยันจันทรา“โอ๋... อย่าเพิ่งงอนสิ อุตส่าห์แวะมา” ฉันรีบง้อ“อยู่มาหลายวัน ดูแล้วเจ้าก็แข็งแรงดี สีหน้าสดใสคงอยู่ได้อย่างสุขสบายแล้วใช่หรือไม่” ยมทูตหนุ่มมองฉันขึ้นลงแล้วสรุปแบบเข้าข้างตัวเอง“สบายอะไรกัน” ฉันแว้ดใส่อีกครั้ง“ถ้าเรื่องอาหารการกินก็สุขสบายดี แต่ชีวิตวุ่นวายเหลือเกิน ฉันไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร ทุกคนมาเล่าเรื่องของตัวเองแต่ฉันไม่รู้เลยว่าจะเชื่อใครได้ เรื่องมันชักเริ่มซับซ้อนจนฉันไม่เข้าใจ” ฉันบ่นไม่หยุด“ท่านให้พรฉันหน่อยสิ ให้ฉันรู้ว่าใครโกหก ใครพูดจริง” ฉันออดอ้อนร้องขอ“ไม่ได้ ข้าทำไม่ได้”ยมทูตหนุ่มปฏิเสธทันที“ช่วยฉันหน่อยสิ เอาแค่สัญญาณบอกก็ได้ว่าโกหก นะ...ท่านยมทูตสุดหล่อ นะ... ท่านต้องรับผิดชอบฉันสิ ถ้าฉันโดนหลอกจนต้องฆ่าตัวตายอีกครั้งทั้งๆที่ฉันยังไม่หมดอายุขัย ท่านก็จะเดือดร้อนอีกนะ นะ...ท่านยมทูต”ฉันเปิดโหมดออดอ้อนด้วยฝีมือการแสดงชั้นนางเอก ขยับเข้าไปใกล้ยมทูตหนุ่มที่เริ่มมีสี

บทที่เก้า สามหนุ่มสามมุมสุดท้ายฉันก็เป็นคนตัดสินใจไปหาซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับตามข้อเสนอของซูเทียนเป่า ซึ่งน่าสนใจว่าการไปชมสวนหรือเดินตลาดมากมายนักพวกเราตัดสินใจไปด้วยรถม้าคันเดียวกัน โดยรถม้าที่ซูเทียนเป่านำมาถือว่าใหญ่โตพอสมควร ฉันจึงชี้เจาะจงจะไปด้วยรถม้าคันนี้ ส่วนรถม้าขององค์ชายสี่หรูหราเกินไปจึงไม่เหมาะที่จะนำไป รถม้าของฉันก็คันเล็กเกินไป สำหรับไป่ฮั่วถิงวันนี้เขาขี่ม้ามาเพราะต้องรีบนำแป้งทอดมาให้ฉันแต่เช้าขบวนชายสามหญิงหนึ่งยืนมาหยุดตรงหน้ารถม้าคันใหญ่ ชายหนุ่มทั้งสามต่างมองกันไปมาเกี่ยงว่าใครจะขึ้นก่อนกัน ฉันจึงก้าวขึ้นเป็นคนแรกก่อนที่จะทำทีเป็นซวนเซเอนซบซ้ายทีขวาทีอย่างไม่มั่นคง ซูเทียนเป่าคงทนไม่ไหวจึงตัดสินใจอุ้มฉันกระโดดทีเดียวไปบนรถม้าแล้วส่งฉันเข้าไปนั่งอย่างเรียบร้อย ในขณะที่ชายหนุ่มอีกสองคนยังยืนเหม่อกับการซวนซบเมื่อสักครู่ของฉันพวกเรานั่งรถม้ากันไปสี่คนแบบอบอุ่นแนบแน่น ฉันนั่งตรงกลาง องค์ชายสี่ขนาบซ้าย ไป่ฮั่วถิงขนาบขวา ส่วนซูเทียนเป่าอยู่ฝั่งตรงข้าม เนื่องจากมีร่างที่สูงใหญ่จึงปิดทางเข้าออก

บทที่สิบเอ็ด อ๋องชิงหนานผ่านไปหลายวัน สามหนุ่มสลับกันแวะเวียนมาเยี่ยมมาคุยมานั่งกินข้าวและพาฉันไปทบทวนความจำจนฉันแทบไม่มีเวลาอยู่คนเดียว พวกเรายิ้มแย้ม หัวเราะ และคุยเล่นกันอย่างมีความสุข ยามพวกเขาพบกันก็พยายามไม่กระทบกระทั่งกันเพื่อไม่ให้ฉันทุกข์ใจชีวิตเช่นนี้ก็ไม่เลว มีชายหนุ่มงานดีมารุมล้อมถึงสามคน ทั้งหล่อทั้งมีเงิน  ฉันไม่เข้าใจว่าร่างนี้มีความทุกข์ใจอะไรมากมายนักคิดถึงความทุกข์ ความทุกข์ก็มาขณะพวกเราสี่คนนั่งเล่นไพ่กันอย่างมีความสุขท่ามกลางเสียงหัวเราะเริงร่าของฉันสลับกับเสียงโวยวายของไป่ฮั่วถิง และเสียงถอนหายใจขององค์ชายสี่ จู่ๆซูเทียนเป่าก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วถอยมายืนเบื้องหลังฉันเหมือนเฝ้าระวัง“มีความสุขเสียจริง ข้าส่งให้มาทบทวนความจำ ใยจึงกลายเป็นมาเริงสวาทกับชายหนุ่มถึงสามคน” เสียงชายหนุ่มที่ฉันเคยได้ยินที่ตำหนักในวังหลวงดังขึ้นฉันเงยหน้ามอง ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นอันอันกับผิงอันกำลังส่งสัญญาณบอกอ้อ...นี่เอง อ๋องชิงหนาน ‘จ้าวชิงหลง’ ส

บทที่สิบสอง หย่าไหมฉันนั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหมั่นไส้ไปตลอดทาง ส่วนเขาจะนั่งทำอะไรฉันไม่ไปสนใจกว่าพวกเรามาถึงตำหนักอ๋องก็เป็นยามเย็นแล้ว ท่านอ๋องก้าวลงจากรถม้าโดยไม่รอ ฉันยืนเก้ๆกังๆอยู่บนรถพักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจจึงปีนลงมาจากรถเองด้วยทักษะที่มีอยู่นี่ถ้าไม่ติดว่าชุดรุ่มร่ามเกินไป เจ๊จะกระโดดตีลังกาลงมาให้ดูเลยเชียว ฉันคิดด้วยความโมโหเพราะตั้งแต่มาที่นี่ก็ไม่มีใครไม่สนใจฉันเลยเหมือนอีตาอ๋องหน้าหล่อคนนี้อันอันกับผิงอันตามมาถึงในเวลาไม่นาน ทั้งสองคนรีบเข้ามาประคองฉันเดินเข้าไปในตำหนัก“ข้าหิวแล้ว”ฉันตะโกนบอกไปทางอ๋องหนุ่มที่เดินนำหน้าห่างๆ ก็ปกติฉันไม่เคยขาดแคลนอาหารการกิน ทุกวันจะมีอาหารอร่อยๆมาเชิญชวนชิมจนฉันติดใจและกินอาหารมากขึ้นจนร่างนี้เริ่มอวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดอ๋องชิงหนานหยุดเดินหันมามองหน้าฉันที่เดินช้าๆใกล้เข้ามา ก่อนจะหันไปสั่งข้ารับใช้เสียงดัง“ตั้งโต๊ะอาหาร พวกเราจะกินข้าวด้วยกัน”ฉันเดินตามเขาเข้ามาที่โต๊ะอาหารท