All Chapters of อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา: Chapter 51 - Chapter 56

บทที่สามสิบเก้า เมืองชิงหนาน“พวกมันทำอะไรน้องหรือไม่” ชายหนุ่มสำรวจตามร่างกายเพื่อหาอาการบาดเจ็บหรือร่องรอยต่างๆ                “ไม่ พวกเขาไม่ได้ทำอะไร” เสียงสะอึกสะอื้นทำให้คำตอบขาดเป็นช่วงๆ                “ไม่มีผู้ใดเลยพ่ะย่ะค่ะ พวกมันหนีไปหมดแล้ว” ทหารและองครักษ์ที่วิ่งไปสำรวจโดยรอบวิ่งเข้ามารายงาน                “พวกเราไปกันก่อนดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์คนสนิทของอ๋องหนุ่มพูดขึ้น                “ได้ พวกเราไป” อ๋องชิงหนานออกคำสั่ง หันมาโอบอุ้มฉันอย่างทะนุถนอมส่งขึ้นม้าก่อนจะกระโดดขึ้นซ้อนท้ายควบขี่ม้าเร็วจนฉันมองไม่เห็นอะไรนอกจากลมที่พัดตีจนหน้าชา

บทที่สี่สิบ เข้าได้ออกไม่ได้คิดภาพตามแล้วก็ใจร้ายเหมือนกันนะ เหมือนจับยัยน้องหญิงรองเก็บไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน หายสาบสูญไปเลย แต่เพื่อความปลอดภัยของเราก็คงต้องทำ อีกอย่างฉันก็ไม่อยากให้คนที่เคยกลั่นแกล้งฟางหรูหนิงเข้ามาอยู่ในตำหนักเดียวกัน หากปล่อยนางออกมาคงโดนบังคับให้ต้องรับเข้ามาเป็นชายารองแล้วมีเรื่องมีราวให้ปวดหัวอีก“พวกเราจะอยู่ที่นี่กันได้นานเพียงใดเพคะ” ฉันเปลี่ยนเรื่อง“นานเท่าที่น้องหญิงต้องการ”“จริงหรือเพคะ” ฉันจับแขนเขาเขย่าเหมือนเด็ก ถึงแม้ตัวจริงฉันจะอายุ30แล้ว แต่ความเป็นเด็กก็ยังมีอยู่บ้าง อีกอย่างฉันรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อย ไม่ต้องโดนจ้องมองอยู่ตลอดเวลาเหมือนอยู่ในตำหนักอ๋องชายหนุ่มมองใบหน้างามที่ยิ้มแย้มด้วยความสุขใจ“พี่อยากให้น้องหญิงยิ้มเช่นนี้ทุกวัน”“แล้วอยากให้ทำอื่นใดอีกหรือไม่เพคะ”ยามนี้พวกเรายืนชิดติดกันจนได้กลิ่นหอมของกันและกัน ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยสายตายั่วเย้า“น้องคิดถึง

บทที่สี่สิบสองใครคือชุนเหยา พวกเรากินอาหารกันอย่างหวานชื่นจนฉันคิดว่ามดคงต้องขึ้นมาตอมเต็มโต๊ะเสียแล้วเสร็จจากนั้น ท่านอ๋องก็พาฉันไปเลือกของใช้ เครื่องประดับและเครื่องประทินโฉม ถึงแม้ข้าวของที่วางขายในเมืองนี้จะไม่หรูหราอลังการเหมือนในเมืองหลวง แต่ฉันกลับชอบมากกว่า ใช้แล้วสบายใจใส่แล้วสบายตาไม่อึดอัดวุ่นวายพวกเราซื้อของกันเยอะมาก ฉันหยิบจับอะไรอ๋องหนุ่มก็พยักหน้าให้องครักษ์รับไปจ่ายเงินทุกครั้ง มีสามีสายเปย์นี่ดีเสียจริง แต่ด้วยของที่มากมายท่านอ๋องจึงต้องส่งรถม้าขนของกลับไปก่อน เราสองคนจึงเดินเล่นระหว่างรอรถม้ากลับมารับ“ถวายบังคับท่านอ๋องชิงหนานเพคะ” เสียงหญิงสาวดังขึ้นฉันหันไปมองเห็นหญิงสาวแต่งกายงดงามดูน่าจะมีฐานะพอสมควร ยืนย่อเข่าอยู่ด้านข้างท่านอ๋องของฉันหน้าตาก็สวยงามพอใช้ หากอยู่ที่นี่อาจจะมีชายหนุ่มมาสนใจบ้าง แต่หากเทียบกับสตรีในเมืองหลวงแล้วถือว่ายังห่างชั้นมากนัก“เจ้าเป็นใคร” อ๋องหนุ่มถามขณะมองด้วยสายตาไม่สนใจ“หม่อมฉันชื่อ&rsqu