Lahat ng Kabanata ng อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา: Kabanata 21 - Kabanata 30

บทที่สิบสี่งานล่าสัตว์ จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าจะแสดงบทบาทไหนดี เพราะความไม่รู้จึงยังไม่กล้าตัดสินใจเย็นวันนั้น ท่านอ๋องให้คนมาเชิญฉันไปกินข้าวด้วยอีกครั้ง ฉันเดินเยื้องย่างอย่างเชื่องช้าเพราะไม่อยากพบหน้าอ๋องจอมหน้าดุ ยิ่งคิดว่าร่างนี้ต้องเสียใจมากขนาดไหนถึงได้ตัดสินใจปลิดชีวิตตัวเองไป ก็ยิ่งรังเกียจท่านอ๋องที่ไม่รู้จักคนนี้มากขึ้นฉันยังคงบทบาทเดิม คีบอาหารเคี้ยวกินกลืนแล้วก็คีบต่อโดยไม่สนใจคนข้างตัวจนกระทั่งอิ่ม“พรุ่งนี้จะมีงานล่าสัตว์ประจำปีของราชวงศ์” จู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาเหมือนอยากจะให้ฉันได้ยิน“เจ้าต้องไปด้วยกันในฐานะพระชายาของข้า”อ้อ...ที่เขารีบไปรับฉันมาน่าจะเป็นเพราะงานนี้ด้วยใช่ไหม“ข้าให้คนเตรียมชุดและข้าวของไว้พร้อมแล้ว เจ้าเพียงนั่งรถม้าติดตามขบวนไปก็พอ” ชายหนุ่มบอกกล่าวเสร็จก็ลุกขึ้นทันที“ท่านไม่คิดว่าทำเกินไปสักหน่อยหรือ ข้าจดจำสิ่งใดไม่ได้เลย แต่ท่านจะให้ข้าไปร่วมงานล่าสัตว์ที่มีผู้คนมากมาย” ฉันประท้ว

บทที่สิบหก เมาแล้วรั่วฉันค่อยๆเดินมาตรงหน้าสามีในนามก่อนจะขยับตัวไปนั่งข้างๆกันอย่างเรียบร้อย                ชิ...มาถึงก็โดนเท เทแล้วเทอีก น่าเกลียดชะมัด                 หลังจากพวกเราเข้ามา งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้น อาหารมากมายจัดเรียงวางตรงหน้า สุราเมรัยไม่ขาด ฉันก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าโดยพยายามไม่สบตาใครเพราะไม่อยากมีปัญหา มือคว้าจอกแก้วตรงหน้ามาดื่มด้วยความไม่รู้                โอ้...สุราของที่นี่ช่างร้อนแรงบาดคอเสียจริง ในชาติที่ฉันเป็นดาราดัง ด้วยความที่ต้องออกงานอยู่บ่อยๆดังนั้นการดื่มไวน์ดื่มเหล้าจึงไม่ใช้เรื่องแปลก ฉันสามารถดื่มได้บ้างเพื่อการเข้าสังคมแต่ก็พยายามหลีกเลี่ยงดื่มแต่น้อยเพื่อรักษาภาพลักษณ์ เพราะฉันเคยเมาแล้วรั่ว จนเพื่อนฝูงนำมาล้อเลียนไม่หยุด&n

บทที่สิบเจ็ด ขอไปด้วยฉันยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะหันไปยิ้มเยาะให้ท่านอ๋องที่แอบมานอนกอดฉันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้                “ถ้าเช่นนั้น หม่อมฉันขอแสดงการขี่ม้ายิงธนูให้พระองค์ทอดพระเนตรนะเพคะ” ฉันส่งสัญญาณให้อันอันจูงม้าที่เลือกแล้วว่าเชื่องมาให้ ฉันยังไม่อยากโดนม้าสะบัดตกคอหักตายเหมือนชาติที่ผ่านมานะ                อันอันส่งเชือกบังคับม้าให้ฉันด้วยสายตาแตกตื่น “คุณหนู คุณหนูจะขี่ม้าจริงๆหรือเจ้าคะ มันอันตรายมากเลยนะเจ้าคะ คุณหนูอย่าไปเลยเจ้าค่ะ” บ่าวน้อยเตือนเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้                ฉันถอดชุดคลุมกรุยกรายออกส่งให้อันอัน เดินไปขยับเหล็กสำหรับเท้าเหยียบให้เข้าที่ ก่อนจะดีดตัวขึ้นไปขี่บนหลังม้าอย่างสวยงาม ขยับเชือกบังคับม้าเพียงครู่ตบคอม้าเบาๆ ก่อนจะขยับข

บทที่สิบเก้า บาดเจ็บ                ครู่ใหญ่กว่าฉันจะได้ยินเสียงผู้คนดังอยู่ไกลๆ                “ตามหมอหลวงด่วน พระชายาได้รับบาดเจ็บ” ชายหนุ่มด้านหลังฉันตะโกนด้วยเสียงดังที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน                หลังจากนั้นความสับสนอลหม่านก็บังเกิด ฉันโดนอุ้มเข้าไปยังกระโจมของท่านอ๋อง ตามด้วยหมอหลวงหลายคนที่วิ่งเข้าวิ่งออกชุลมุน ได้ยินเสียงอันอันน้อยร้องไห้กระซิกอยู่ใกล้ๆ แต่ตอนนี้ฉันขี้เกียจลืมตาเป็นอย่างมาก                “เจ้าเจ็บมากหรือไม่” เสียงนุ่มของไป่ฮั่วถิงดังขึ้นขณะที่มือซับเลือดออกจากแขนข้างนั้น             &n

บทที่ยี่สิบเอ็ดหลับลึกข้าอ้าปากเลียตุ่มปทุมแข็งที่อยู่ตรงหน้าอย่างเข้าข้างตนเอง ลิ้นเย็นโลมไล้หยอกเย้าจนนางร้องครวญครางดังขึ้น“อา...อือ...”