All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 81 - Chapter 90

หลิวชิงซวี่ตั้งใจมองปฏิกิริยาตอบสนองของนาง นางเองก็มีความคิดต่างไป เพียงแต่ไม่อยากโต้เถียง อีกฝ่ายเป็นแค่คนเสแสร้งเท่านั้น ตอนที่นางอารมณ์ดี นางสามารถมองเรื่องนี้เป็นกิจกรรมฆ่าเวลา แต่ตอนที่อารมณ์ไม่ดี นางไม่อยากจะพูดให้เปลืองน้ำลาย นางมองเยี่ยนหรงไท่ด้วยใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “องค์ชายรอง คุณหนูเฉี่ยวเอ๋อร์ไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ถ้าอย่างนั้นท่านล่ะ? ท่านเป็นองค์ชายรองแห่งแคว้นอวี้เยียน เมื่ออยู่ในเมืองชิงเหอแห่งนี้ นับว่าท่านเป็นคนที่มีสถานะสูงส่งที่สุด ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ท่านคิดว่าจะจัดการอย่างไรดี?”เยี่ยนหรงไท่ขมวดคิ้ว เขาเหลือบสายตามองทางกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อม จากนั้นก็พูดกับนางอย่างลำบากใจว่า “ซวี่เอ๋อร์ เดิมทีเจ้าคือธิดาสายตรงของจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็บอกสถานะของตนเองไปตามตรงเลยสิ ทำไมจะต้องปิดบังและสร้างความเข้าใจผิดให้กับพวกเขาด้วย?” “อ่า! ถ้าท่านไม่พูดข้าก็ลืมไปแล้ว ที่แท้ข้ายังเป็นธิดาสายตรงของจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว!” หลิวชิงซวี่ตบหน้าผากตัวเองเหมือนนางเพิ่งจะนึกออกว่าตนเองคือใคร “พี่เสี้ยวเสี้ยวที่แท้ท่านคือธิดาสายตรงของจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว?!”

“เสด็จอาเล็กระแวงพวกเราแล้ว ตอนนี้พวกเราไม่มีโอกาสลงมือกับซวี่เอ๋อร์” เยี่ยนหรงไท่ทำลายความหวังของนางอีกครั้ง ใบหน้าของเสิ่นซือเฉี่ยวปรากฏความผิดหวัง อ๋องเจินอยู่ตรงหน้านางแล้ว หรือว่านางจะไม่มีโอกาสเลยจริง ๆ ?เยี่ยนหรงไท่เห็นสีหน้าและความคิดของนาง เหมือนเขาจะลังเลไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดกับนางอย่างอ่อนโยนว่า “เฉี่ยวเอ๋อร์ อย่าเพิ่งถอดใจ หากเจ้าชอบเสด็จอาเล็กจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไปเมืองหลวงกับข้าสิ เมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็จะได้มีโอกาสใกล้ชิดกับเสด็จอาเล็กมากขึ้นกว่าเดิม ไม่ต้องกลัวว่าเสด็จอาเล็กจะละเลยเจ้า”“องค์ชายรอง หม่อมฉันพูดอย่างไม่ปิดบัง แน่นอนว่าเฉี่ยวเอ๋อร์อยากไปเมืองหลวงมาก แต่ท่านพ่อไม่อนุญาตให้หม่อมฉันไป…” เสิ่นซือเฉี่ยวเบะปากสีเชอรี่ลงด้วยความเศร้า“เช่นนั้นข้าก็จะหาข้ออ้างไปช่วยเจ้าพูดกับท่านผู้ตรวจการมณฑลดีหรือไม่?” ในแววตาที่อ่อนโยนของเยี่ยนหรงไท่มีประกายแสงหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว “จริงหรือเพคะ?” ใบหน้าของเสิ่นซือเฉี่ยวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทีล้อเล่น นางก็ถอนสายบัวพร้อมกล่าวคำขอบคุณ “เช่นนั้นเฉี่ยวเอ๋อร์ต้องขอบพระทัยองค์ชายรอ

เมื่อนึกย้อนไปถึงการกระทำของตัวเอง นางก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ทำไมยิ่งสนิทกับเขา นางถึงยิ่งเผยความเป็นเด็กมากขึ้นล่ะ?นางปล่อยไหล่ของเขา ก่อนส่งสายตาตำหนิ จากนั้นก็เลิกชายเสื้อขึ้น แล้วหยิบถุงผ้าใบเล็กใบหนึ่งออกมา จากนั้นนางก็หยิบถุงหอมออกมาจากในถุงผ้าใบนั้น “นี่คืองานปักชิ้นแรกหลังจากข้าเดินทางมาที่แคว้นอวี้เยียน เพื่อปักมันให้สำเร็จ ตอนนั้นมือของข้าเกือบพิการเพราะถูกเข็มเจาะ แม้มันจะหน้าตาน่าเกลียด แต่มันก็มีความหมายกับข้ามาก ดังนั้นข้าจึงทิ้งมันไม่ลง หากท่านไม่รังเกียจล่ะก็ ข้าจะมอบมันให้ท่าน”เยี่ยนซื่อหยวนถือถุงหอมเอาไว้ในมือ สายตาจดจ้องไปที่ด้ายสีเหลืองแดงบนตัวผ้า ตะเข็บบิด ๆ เบี้ยว ๆ เส้นด้ายเหมือนจะรุ่ยออกมา นอกจากสีสันสดใสแล้ว มันก็ไม่มีอะไรให้น่าชื่นชมแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่แปลกตาที่สุดก็คือ บนถุงหอมนั้นไม่มีตัวอักษร ไม่มีการปักลายดอกไม้ มีเพียงรูปภาพประหลาด ด้านบนเหมือนมีหนวดสองเส้น ด้านล่างเป็นส่วนโค้งและยาว “นี่คืออะไร?”“นี่คือหน้ายิ้ม” หลิวชิงซวี่อธิบายพร้อมรอยยิ้ม “ข้าปักออกมาได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว จะให้ปักลวดลายซับซ้อนคงทำไม่ได้ เมื่อคิดไปคิดมา แค่จึงปั

“ข้าคัดค้าน!” หลิวชิงซวี่ทนฟังอีกไม่ไหวแล้ว เดินออกมาจากด้านหลังเยี่ยนหรงไท่อย่างเหลืออด ก่อนจะถลึงตาจ้องเขาอย่างรังเกียจพร้อมเอ่ยว่า “องค์ชายรอง มุกตลกของท่านไม่ตลกเลยสักนิด ขอท่านได้โปรดอย่าลดคุณค่าของตนเองลงมา เพียงเพื่อสตรีที่แปดเปื้อนไปแล้วอย่างหม่อมฉันเลยเพคะ!”‘เพี๊ยะ!’ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของนางไปฉาดหนึ่ง ความเร็วนั้นช่างรวดเร็วนัก เร็วเสียจนนางตั้งตัวไม่ทันหลิวชิงซวี่เกือบจะล้มลงกับพื้น ก่อนจะถูกใครบางคนเข้ามาประคองไว้ในทันที“เจ้านี่มันไม่รู้จักละอายใจเสียบ้าง! เจ้าดูสิองค์ชายรองมีความรักให้เจ้าลึกซึ้งถึงเพียงไหน แต่เจ้ายังกล้าทำตัวกำเริบเสิบสานไม่เจียมตัวต่อหน้าเขา! วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตายเลยคอยดู?!” หลิวจิ่งอู่เปิดฉากด้วยเสียงขู่คำรามดังก้องโลหิตสายหนึ่งไหลออกมาจากมุมปากของหลิวชิงซวี่ เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือเมื่อครู่ของเขาฟาดมาหนักเพียงใดเห็นเยี่ยนหรงไท่ที่กำลังประคองนางเอาไว้ ความสงสารที่ฉายชัดบนใบหน้ากลับมิได้ทำให้นางรู้สึกตื้นตันซาบซึ้ง ซ้ำร้ายกลับยิ่งกระตุ้นความรู้สึกคลื่นเหียนในใจของนางให้รุนแรงขึ้นมา นางผลักเขาออกทันทีโดยไม่คิดแม้แต่น้อย ก่อนจะหันไปด่ากราดหลิวจิ่ง

เจียงจิ่วกัดฟัน “ออกไป!”“พวกเจ้าคุยกันพอหรือยัง?” บุรุษในศาลาเงยศีรษะขึ้นมากะทันหัน นัยน์ตาลุ่มลึกจ้องมองพวกเขาอย่างเยือกเย็น“แหะ ๆ…ท่านอ๋อง พวกกระหม่อมไม่ได้คุยอะไรกันเลยพ่ะย่ะค่ะ” อวี๋ฮุยปฏิเสธทันควันเยี่ยนซื่อหยวนมองพวกเขาด้วยสายตาคมกริบไปคนละที ก่อนจะเริ่มจ้องมองถุงหอมเล็ก ๆ ในมืออีกครั้งเจียงจิ่วเดินขึ้นไปบนศาลา ก่อนจะถามยิ้ม ๆ “ท่านอ๋อง สิ่งนี้เป็นของที่พระชายามอบให้ท่านหรือ?”“อืม”“หึหึ! คิดไม่ถึงเลยว่าพระชายาจะเพียบพร้อมเพียงนี้ ถุงหอมนี้ปักเย็บได้อย่างประณีตงดงามยิ่งนัก”อวี๋ฮุยแอบกระตุกมุมปากแรง ๆ อยู่ใต้ศาลา เพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปด้วยซ้ำปักได้งดงามอะไร? เขาโตมาจนตอนนี้ ยังไม่เคยเห็นถุงหอมที่ปักได้อัปลักษณ์เพียงนี้มาก่อน!ทว่าท่านอ๋องขอพวกเขากลับรักษาอย่างดีราวกับสมบัติล้ำค่า รักมากถึงขั้นไม่ยอมวางลงจากมือ…“พวกเจ้าจงฟัง” เยี่ยนซื่อหยวนเอ่ยปากโดยไม่เงยหน้า“ท่านอ๋องมีคำสั่งใด” อวี๋ฮุยและเจียงจิ่วเดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าจริงจัง“ที่นี่ไม่มีอะไรให้พวกเจ้าทำแล้ว พวกเจ้ากลับเมืองหลวงไปก่อน อะไรที่ควรซื้อหามาเตรียมไว้ก็ซื้อมาเตรี