All Chapters of magnum ที่แปลว่า...ไอติม: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่31อาทิตย์ที่สองแล้วที่ผมไม่ได้เจอพี่แมคเลย นี่ผมนับวันด้วยเหรอวะเนี่ย?พี่นักรบบอกว่าช่วงนี้ที่คณะเป็นช่วงที่ปีหนึ่งต้องทำงานส่งเพื่อเก็บคะแนน รุ่นพี่ปีอื่นๆ เลยต้องไปช่วยน้องๆ กัน ซึ่งที่คณะของผมก็ต้องสอบเก็บคะแนนเหมือนกันมันเลยกลายเป็นว่าผมกับพี่แมคเลยยิ่งห่างกันเข้าไปใหญ่“เย็นนี้จะมารอกูที่คณะหรือเปล่า ถ้าขี้เกียจจะเดินออกกำลังกายเหมือนทุกวันก็รอที่คณะของมึงนั่นแหละ เดี๋ยวกูขับรถไปรับ” ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนพี่นักรบมันประชดยังไงก็ไม่รู้“ก็ ไม่ออกแล้ว ขอพักก่อน เอาเป็นว่าเดี๋ยวรอที่คณะก็แล้วกัน พี่ก็รีบมาด้วยล่ะ”“ก็ดีแล้ว จะขยันเดินอะไรทุกวัน ทีเมื่อก่อนไม่เห็นจะอยากไปหากูที่คณะเลย กูยังสงสัยอยู่เลยว่ามึงแอบไปชอบใครที่คณะกูหรือเปล่า”“ปะ เปล่า ไม่มีสักหน่อย” ผมรีบปฏิเสธทันที“ไม่ต้องรีบพูดขนาดนั้น มีพิรุธนะมึงเนี่ย”“มีพิรุธอะไรล่ะ พี่อย่ามามั่ว เอาเป็นว่าเย็นนี้อย่าให้ต้องรอนาน ไม่อย่างนั้นจะโทรไปฟ้องแม่ว่าพี่มีแฟนแล้วทิ้งน้อง วันหยุดก็หนีน้องไปเที่ยวกับแฟน”“เป็นเด็กขี้ฟ้องตั้งแต่เด็กจนโตเลยนะมึงเนี่ย” พี่นักรบมันว่า แถมยังเอามือมายีที่หัวกันอีกนะ ผมยุ่งหมดเห็นไหม?“เดี๋ย

บทที่33หลังจากที่วันก่อนพี่แมคมันประกาศว่ากำลังจีบผมอยู่ ตอนนี้พี่มันเลยเดินหน้าจีบผมแบบเต็มกำลังของมันเลย แถมยังไปขอกับพี่นักรบเองด้วย พี่แมคเอาความเป็นเพื่อนรักของมันเป็นการยืนยันว่า พี่มันจริงจังกับผมจริงๆ ไม่ได้คิดที่จะมาจีบเล่นๆและพี่นักรบมันก็ยอมที่จะลองให้ผมกับพี่แมคค่อยๆ ศึกษากันไปก่อนได้ ทั้งหมดทั้งมวลก็ต้องยกความดีความชอบนี้ให้กับพี่ปาล์มที่ช่วยพูดให้อีกแรง พี่นักรบถึงได้ยอมใจอ่อนง่ายๆ แบบนี้คราวนี้พี่แมคมันเลยได้ใจ ที่เพื่อนรักของมันเปิดทางให้ มารับมาส่งผมที่บ้านทั้งเช้าเย็น จนพี่นักรบมันรำคาญที่เห็นเพื่อนรักของตัวเองมีความสุข ในขณะที่ตัวพี่มันเองกับพี่ปาล์มอยู่ห่างกันคนละประเทศ แถมนานๆ ทีถึงจะได้เจอกัน“น้อยๆ หน่อย นั่นน้องกูไม่ต้องเอาใจมันมากขนาดนั้นก็ได้” พี่นักรบมันว่า เมื่อเห็นว่าพี่แมคเอาแต่วุ่นอยู่กับการตักขิงซอยกับผักชีฝอยที่อยู่ในชามโจ๊กออกให้ผม“ขอโทษนะ กูลืมบอกป้าเขาว่าไม่ต้องใส่ผัก” พี่แมคหันมาบอกกับผมที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้สนใจเสียงของพี่นักรบที่พูดเมื่อตะกี้เลยแม้แต่น้อย“ไม่เป็นไรพี่ ผมว่าเดี๋ยวผมเอาออกเองก็ได้”“ให้กูทำให้นี่แหละ กูอยากทำ” พูดจบก็หันมายิ้

บทที่35ผมกับพี่แมคออกมาหาก๋วยเตี๋ยวหลังมหาลัยฯ กินกันนี่แหละ เพราะพี่แมคมันต้องรีบเข้าไปทำงานต่อ ถ้าออกไปกินข้างนอกก็อาจจะเสียเวลาเข้าไปอีก เห็นพี่มันบอกว่างานจะต้องส่งพรุ่งนี้ก่อนสิบโมงเช้าแล้วแบบนี้พี่มันจะได้กลับไปนอนกี่โมงกี่ยามกันละเนี่ย“พี่แมค พี่ไม่ต้องไปส่งผมที่บ้านก็ได้ เดี๋ยวผมโทรให้พี่นักรบมารับ พี่จะได้ไม่เสียเวลาทำงาน” ผมบอก หลังจากที่ก่อนหน้านั้น พี่แมคมันบอกว่ากินอิ่มแล้วจะพาผมไปส่งที่บ้าน“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปส่งเองแล้วค่อยกลับมาทำงานต่อ”“ไม่เอาหรอก ถ้าอย่างนั้นผมว่าผมนั่งรอพี่อยู่ที่นี่ดีกว่า”“แต่กว่าจะเสร็จมันอาจจะดึกมาก กูกลัวมึงจะง่วง”“ไม่ง่วง ผมนอนดึกบ่อยจะตายไป ยิ่งช่วงที่มีซีรีส์ออน ผมเคยนอนเกือบเช้าเลยก็มี” แถมช่วงนั้นโดนไอ้กาวมันบอกว่าขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าอยู่บ่อยๆ“แล้วพรุ่งนี้มึงไม่มีเรียนเช้าเหรอ”“พรุ่งนี้มีเรียนเก้าโมง ไม่ต้องรีบตื่น”“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ แต่ถ้าง่วงก็บอกกูนะรู้ไหม?”“ครับผม”พี่แมคบอกว่างานชิ้นนี้เป็นงานที่จะส่งเข้าประกวดกับโครงการของบริษัทเอกชนยักษ์ใหญ่ ถ้าผลงานผ่านการพิจรณาก็จะมีสิทธิ์ได้เข้าร่วมกับทางบริษัทด้วย แล้วมันก็จะเป็นการส

บทที่37ช่วงเที่ยง หลังจากที่ผมกับไอ้กาวกินข้าวกันเรียบร้อย ก็มาหาที่นั่งใต้ถุนตึกนั่งทำงานที่อาจารย์สั่งเมื่อช่วงเช้า แต่ไอ้ตัวดีก็เอาแต่เล่นเกม ไม่ได้ใส่ใจกับงานที่ต้องจับคู่ทำกันเลยแม้แต่น้อยกูไม่น่าคู่กับมึงเลยให้ตายเถอะ“ถ้ามึงยังไม่เลิกเล่น กูจะไปทำกับคนอื่นแล้วนะ”“แป๊บนึงๆ กูจะชนะแล้วเนี่ย”“ชนะในเกมกับไม่ได้คะแนนในห้องเรียน มึงจะเลือกอย่างไหน?” ผมขู่มัน“โอเคครับเพื่อน กูเลิกเล่นเกมก็ได้” แล้วมันก็หันมาสนใจงานที่กางอยู่เต็มโต๊ะ“จอมทัพ”“อะไรอีก” ผมถาม ขณะที่ก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าไปด้วย“กูหิวน้ำว่ะ เดี๋ยวไปหาน้ำเย็นๆ กินแป๊บนะ มึงจะเอาอะไรไหม?” กูละเหนื่อยใจกับมึงจริงๆ เลย เพิ่งจะเริ่มทำงานก็เรื่องเยอะขึ้นมาอีกแล้ว“กูเอานมเย็น รีบไปรีบมานะมึง”“เออน่า กูจะรีบไปรีบมาเลยครับเพื่อนรัก”กูจะเชื่อมึงได้แค่ไหนเนี่ยไอ้กาวไอ้กาวมันหายไปเกือบสิบนาที ก่อนที่อยู่ๆ ไอ้ติมโคนก็ถูกส่งมาที่ตรงหน้าผม“กูบอกว่าเอานมเย็นไง!” ผมว่า ก่อนที่จะเงยหน้ามองไอ้คนที่ยืนค้ำหัวผมอยู่อย่างหัวเสีย ที่สั่งอะไรไปไม่เคยได้ดั่งใจเลยสักอย่างแต่พอเห็นเจ้าของมือที่ถือไอติมเท่านั้นแหละ ผมก็หุบปากแทบไม่ทันเล

บทที่39หนึ่งอาทิตย์ต่อมา“เอาเสื้อผ้าจอมมาไว้ที่ห้องพี่ทำไมเนี่ย?” ผมถามไอ้คนที่จัดแจงเก็บเสื้อผ้าของผมยัดใส่เข้าไปในตู้เสื้อผ้าของตัวเองอย่างหน้าตาเฉย“ก็มึงต้องนอนห้องเดียวกับกู ก็ต้องเอาเสื้อผ้ามาไว้ที่นี่ก็ถูกแล้วไง”“ใครบอกพี่ว่าจอมจะนอนกับพี่เนี่ย” ก็ในเมื่อปกติผมก็นอนอีกห้องหนึ่ง“ไม่มี แต่กูจะให้มึงนอนกับกู ห้องนั้นกูจะเอาไว้เป็นห้องเก็บของ” พูดจบพี่มันก็ขนกระเป๋าและข้าวของต่างๆ ของผมเข้าไปไว้ที่ห้องนอนของพี่มันเสร็จสรรพ“พี่โคตรเอาแต่ใจเลย”ใช่แล้วครับ ตอนนี้ผมย้ายมาอยู่ที่คอนโดของพี่แมคเรียบร้อย ส่วนมาอยู่ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็เพราะคนเจ้าแผนการอย่างพี่แมคมันจัดการยังไงล่ะช่วงนี้ที่คณะของผมเขามีงานละครเวที แล้วต้องการให้น้องๆ ปีหนึ่งได้มีส่วนร่วมก็เลยแบ่งงานให้น้องแต่ละคนได้รับผิดชอบกลุ่มของผมมีหน้าที่ดูแลเรื่องฉาก ช่วงเย็นเลยต้องอยู่ทำงานกันต่อ ซึ่งบางวันก็ต้องเลิกดึก พี่แมคมันเลยให้พี่ปาล์มช่วยพูดกับพี่นักรบเรื่องให้ผมมาอยู่กับพี่มันที่คอนโด ในระหว่างที่คณะผมทำกิจกรรม เพราะสงสารที่ผมต้องกลับบ้านดึกๆ แทบทุกวัน อีกอย่างคอนโดของพี่แมคมันอยู่ใกล้กับมหาลัยด้วยและโชคดีที่พี่นักร