Semua Bab หัวใจในตะวัน: Bab 171 - Bab 180

มิรันตีอยู่ดูความสนุกสนานบันเทิงที่ชายหาดกับลริณาด้วยความตื่นตาตื่นใจ ชีวิตที่สัมผัสแต่ความไฮโซและทุกอย่างมีคลาสมีระดับมาโดยตลอด จึงเห็นอะไรที่ชาวบ้านเล่นกันนั้นแปลกและน่าตื่นเต้นไปเสียหมด มิรันตีไม่ได้เล่นเกมอะไรเหมือนคนอื่น เพราะขาเดี้ยง แต่ถึงแม้ขาจะไม่เดี้ยงก็ไม่แน่ใจว่าจะเล่นหรือเปล่าเนื่องจากไม่เคยเล่นอะไรแบบนี้มาก่อน ชีวิตมีแต่การที่จะต้องมีความไว้ตัวและมีการรักษาหน้ากากหัวโขน รักษาท่าทีรวมถึงรักษาชื่อเสียงที่สังคมตั้งฉายาให้ว่าเป็นหญิงสาวฮ็อตระดับท็อปคนหนึ่งในสังคมไฮโซในขณะนี้ จะว่าไปก็คล้ายกับวายุ ที่เขาเป็นคนอยู่ในระดับเดียวกันมิรันตีมองเห็นร่างสูงผิวสีเข้มยืนอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ไม่ได้ตั้งใจจะมองแต่บังเอิญสายตากวาดแลไปทั่วบริเวณแล้วก็ไปเห็นเข้าพอดี เขายืนอยู่ท่ามกลางสาวๆ กลุ่มหนึ่ง ดูเนื้อหอมจริงๆ มีหญิงสาวคนที่มิรันตีเห็นนั่งที่แคร่หน้าบ้านยืนอยู่ด้วย ซึ่งก็เป็นเมียของเขาที่ดูเด็กเอ๊าะๆ มาก... มิรันตีไม่รู้เลยว่าเขาอายุเท่าไหร่... หญิงสาวรีบปัดความคิดเกี่ยวกับคนเถื่อนออกไปจากหัวทันควัน ไม่อยากคิดอะไรเกี่ยวกับคนไร้มารยาทและขาดการอบรมในเรื่องของความเป็นสุภาพบุรุษอย่างนายคนนี้

โก้ขับรถมาจอดเทียบ จากนั้นก็รีบเปิดประตูลงไปช่วยอีกคนให้ขึ้นรถ เขาเปิดประตูออกกว้าง"ขึ้นได้ไหม" เขาถาม แต่ไม่ได้รอคำตอบ มือแข็งแรงจับเอวเล็กแล้วยกขึ้นให้นั่งเบาะทันที มิรันตีเกือบจะร้องกรี๊ดออกไปด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง แต่ก็ยั้งปากเอาไว้ได้ทัน ไม่ต้องการให้ผู้คนแตกตื่น เมื่อถูกวางบนเบาะเสร็จก็หันไปทุบปึ้กบนไหล่ของคนถือวิสาสะทีหนึ่ง ใบหน้าบึ้งตึงอย่างต้องการให้รู้ว่าไม่พอใจ"อ้าว ช่วยแล้วยังจะทุบอีก"โก้เอ่ย ได้กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงจากลำคอขาว หัวใจเกิดเต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขารีบผละออกห่าง ปิดประตูให้แล้วเดินกลับไปยังด้านคนขับ ขึ้นนั่งหลังพวงมาลัย ค่อยๆ เคลื่อนรถไปตามหาดขึ้นสู่ถนน เวลาเที่ยงคืนกว่าแล้วตอนนี้ เสียงดนตรีจากชายหาดดังได้ยินชัดมาก เขาชำเลืองมองคนที่เอาหน้าแนบกระจกข้างมองพระจันทร์"ที่กรุงเทพฯ ไม่มีหรือคุณ"เสียงกร้าวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ มิรันตีหันไปมอง"อะไร""พระจันทร์น่ะ ที่กรุงเทพฯ ไม่มีรึไง เห็นมองอยู่ได้"เขาอธิบายขยายความ คนหน้าบึ้งค้อนให้วงใหญ่ เขาเห็นชอบเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเป็นระยะๆ ตั้งแต่นั่งอยู่ที่ชายหาดแล้ว"มี!" มิรันตีเอ่ยตอบเสียงขุ่น หญิงสาว

"คุณ...ถึงแล้ว" เสียงของเขาทำให้มิรันตีรีบเปิดตาขึ้นมามอง โรงเก็บมะพร้าวเป็นอาคารมุงจาก พื้นเป็นดินแข็ง มีแคร่วางอยู่หลายหลัง และมีผู้หญิงชาวบ้านหลายคนนั่งอยู่ มิรันตีรีบปล่อยมือจากเอวสอบ หญิงสาวหน้าแดงด้วยความอาย กลัวว่าเมียของเขาจะเห็น และชาวบ้านจะคิดอย่างไรที่เห็นมิรันตีกอดเอวเขาแน่นขนาดนี้ หญิงสาวรีบลงจากรถด้วยอาการลนลาน ทำให้เซล้มก้นจำเบ้า โก้รีบลงจากรถเครื่องแล้วช่วยดึงขึ้น"ไม่ต้อง...คนมองเห็นไหม"เสียงขุ่นเอ่ยพร้อมกับปัดมือที่ช่วยเหลือออก โก้คิดว่าคงเป็นเพราะเจ้าหล่อนรังเกียจนั่นเอง มือเขามันสกปรก ไม่สมควรจะไปแตะต้องผิวบางสะอาดของคนกรุงเทพฯ..."เชิญไปนั่งตรงโน้น เห็นตะวันว่าคุณสนใจจะลองหัดทำ ใช่ไหม" โก้เอ่ยถามเสียงราบเรียบ"ใช่ ถ้าหากฉันจะขายสินค้าสักอย่าง ก็ควรจะต้องรู้ว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไง"มิรันตีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่เคยลงมือทำอะไรที่เป็นงานฝีมือมาก่อน แต่คนเรานั้น ไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับการเรียนรู้... มิรันตีอยากจะเปลี่ยนตัวเองดูบ้าง ความคิดนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บแล้วไม่สามารถดูแลตัวเองได้ แค่ความรู้ในเรื่องการปฐมพยาบาลเบื้องต้นก็ไม่มี อย่างนี้มันน

"เลือดไหลเห็นไหม ไปล้างมือก่อน จะดูให้ว่าได้กี่แผล จะได้ใส่ยา"เสียงแข็งเอ่ย แต่มิรันตีไม่ยอมขยับ เขาถอนหายใจ เดินไปตักน้ำใส่ขันมา เอากล่องยามา จากนั้นก็จับมือเล็กล้าง เสียงร้องครางโอยๆ ดังไม่ขาดระยะ ไม่ได้ยอมให้เขาล้างง่ายๆ จนเขาต้องขยับไปนั่งใกล้ชนิดซ้อนหลังแล้วจับมือกดในขัน ร่างบางทั้งศอกทั้งดิ้นแต่ชายหนุ่มไม่สนใจ ล้างจนเสร็จ มือเต็มไปด้วยรอยแดง"โอย...แสบนะ! โอย...เจ็บ โอย...""หยุดร้องครางได้ไหม เดี๋ยวคนไม่รู้จะคิดว่าผมทำอะไรคุณ"เขาเอ่ย ทำให้ถูกศอกระทุ้งใส่ตรงหน้าท้อง พร้อมเสียงด่าทอ"คนบ้า! โอย...เบาๆ หน่อย...เจ็บนะ..."มิรันตีหน้าแดงเมื่อนึกถึงคืนนั้น...เวลานี้เขากำลังนั่งโอบหล่อนอยู่ทางด้านหลังอย่างไม่สนใจว่าจะโดนศอกกระแทก มิรันตียอมหยุดให้เขาทำดีๆ หลังจากที่เหนื่อยกับการร้องไห้และรู้สึกท้อมากๆ และเจ็บมือสุดๆ เวลานี้ข้อเท้าเกือบหาย แต่มือดันมาเจ็บอีก มันจะอะไรกันนักหนาสำหรับชีวิตในช่วงหลังนี้ ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆโก้ล้างและทายาให้ก็ปิดแผลที่เป็นรอยบาดลึกให้ สรุปว่าก็ติดไปทั้งสองมือ"ชะลอมฉัน...จะเอาไปสานต่อที่ห้อง..." เอ่ยเสียงอ่อนลงไป แต่ยังขุ่นมัวอยู่"พรุ่งนี้ค่อยทำต่อก็ได้"

ก๊อก-ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น มิรันตีใช้หลังมือปาดน้ำตาอย่างลวกๆ รีบเดินมายังประตูเพราะคิดว่าอาจจะเป็นพิณตะวัน พิณตะวันอาจจะอยากคุยด้วยเรื่องกิจกรรมของวันนี้ หญิงสาวเปิดประตูออก ร่างสูงยืนถือถาดมีจานอาหารและน้ำมะพร้าววางอยู่ เขาไม่ขออนุญาตเจ้าของห้อง แต่เดินเข้าไปเลย วางถาดไว้บนโต๊ะข้างหน้าต่าง"กินซะ อีกครึ่งชั่วโมงผมจะมารับ ถ้าหากคุณยังต้องการที่จะทำชิ้นงานให้เสร็จคืนนี้ แต่ถ้าเปลี่ยนใจก็บอก ผมจะได้ไม่ต้องมาให้เสียเวลา ... ผมเดาว่าคุณคงจะไม่อยากทำแล้วล่ะ ใช่ไหม"น้ำเสียงคล้ายเยาะหยันในตอนท้าย ทำให้มิรันตีเม้มปากและกำหมัดแน่น... เขาชอบดูถูกหล่อนเสียจริง นี่ถ้าไม่เป็นเพราะกลิ่นอาหารที่หอมฉุยและน่ารับประทานราวกับมาจากร้านอาหารระดับห้าดาวแล้วละก็ มิรันตีก็คงจะเอาจานข้าวโปะหัวเขาและไล่ออกจากห้องไปเรียบร้อยแล้ว แต่ว่าตอนนี้ยอมรับว่าหิวมาก... แม้จะโกรธและเกลียดขี้หน้าอย่างที่สุด แต่น้ำลายมันไหลจนต้องกลืนอึกๆ ลงคอติดต่อกัน"อยู่ก่อนสิ!... เพราะถ้ามันเผ็ดและฉันกินไม่ได้ นายจะได้เอาไปทิ้งเลย"เสียงสะบัดเอ่ยออกมา โก้แอบขำคนหยิ่งยโสที่กำลังหิวจัด ไม่แน่พอที่จะบอกให้เขายกอาหารกลับออกไป ต่อให้โ