Semua Bab หัวใจในตะวัน: Bab 181 - Bab 190

"นี่คืองานง่ายที่สุด สอดตอกเข้าไปให้ถูก บนล่างแบบนี้เห็นไหม"เขาเริ่มสอน มองดูมือบางที่หยิบจับตอกและทำตามเขาอย่างช้าๆ ขณะที่มิรันตีกำลังมีสมาธินั้น ทันใดนั้นก็มีแมลงตัวสีแดงเข้มตัวใหญ่บินมาเกาะลงที่หลังมือ มิรันตีสะดุ้ง"ว้าย! ตัวอะไรน่ะ" หญิงสาวรีบสะบัดมือ มันก็บินไปเกาะที่อกเสื้อต่อ โก้ชะงักมือ..."เอ้า เวร...แมลงสาบ" ชายหนุ่มเอ่ย มิรันตีตาเหลือกทันทีเมื่อได้ยิน หญิงสาวร้องกรี๊ดแล้วรีบปัด แต่มันดันไต่เข้าไปในเสื้อของหล่อนอย่างรวดเร็ว"กรี๊ด!" มิรันตีร้องกรี๊ดลั่นกระท่อม โก้รีบเข้ามาตะครุบปิดปาก"เฮ้ย อย่ากรี๊ดสิคุณ เดี๋ยวคนเขาคิดว่าผมทำอะไรคุณหรอก" ชายหนุ่มรีบเอ่ยบอก มิรันตีร้องอื้ออึง เพราะแมลงสาบมันไต่อยู่ในเสื้อ"เอาออกที ช่วยด้วย!"หญิงสาวร้องบอกเขา น้ำตาแตกและร้องไห้โฮ โก้รีบล้วงมือเข้าไปช่วยคลำหาแมลงสาบ ตกใจที่หล่อนร้องไห้เสียงดัง มือใหญ่ลูบคลำไปบนหน้าอกอวบ"ไม่มีหรอกคุณ""กรี๊ด! มัน...มันอยู่ในเสื้อชั้นในฉัน...ว้าย!" หญิงสาวร้องลั่น โก้ก็รีบล้วงเข้าไปในเสื้อชั้นใน มือจับเต้าทั้งสองข้างเพื่อหาแมลงสาบ มิรันตีสะดุ้งกับปลายนิ้วที่ปัดกับยอดถัน แต่กลัวแมลงสาบมากกว่าอารมณ์อื่นๆ ทั้ง

"มึงหุบปากให้สนิทนะไอ้เวรก้อง...ไปได้แล้ว"โก้ทำเสียงเข้มใส่เพื่อนที่ยืนยิ้มเผล่ทำหน้ารู้ทัน"ฮ่าๆ ไปก็ได้โว้ย แต่กูรู้ความลับมึงแล้วล่ะตอนนี้"ก้องพูดแล้วหัวเราะ หันหลังกลับไปยังรถมอเตอร์ไซค์แล้วขี่ออกไป โก้มองตามด้วยความกังวล เกรงว่าไอ้ก้องจะปากโป้งไปบอกคนทั้งเกาะ โก้หันไปมองยังมุ้ง เห็นคนนอนคลุมโปงอยู่ โผล่หน้ามานิดหนึ่ง"ไปแล้วใช่มั้ย" มิรันตีถาม โก้พยักหน้า"ไปแล้ว ขอผมอาบน้ำห้านาทีแล้วจะไปส่งคุณที่เรือนใหญ่"ชายหนุ่มเอ่ย จากนั้นก็คว้าผ้าขาวม้าเดินลงไปยังห้องน้ำหลังกระท่อม มิรันตีรีบออกมาจากมุ้ง เห็นเสื้อยืดกับเสื้อชั้นในของตัวเองหล่นอยู่ที่กลางบ้าน หญิงสาวจึงรีบไปเก็บมันขึ้นมา แต่ความที่คิดว่ามันถูกแมลงสาบไต่จึงคิดว่าจะต้องเอาไปทิ้ง จึงหาถุงพลาสติกมาใส่ และวางมันไว้ที่ข้างประตูไม่นานร่างสูงก็เดินกลับขึ้นมา เดินผ่านหน้าไปยังตู้เสื้อผ้า มิรันตีกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน ร่างกำยำตามลักษณะลูกผู้ชายแท้พันท่อนล่างด้วยผ้าขาวม้า ปล่อยท่อนบนเปลือย มีหยดน้ำเกาะพราวบนแผงอกกำยำ มิรันตีรีบเมินหน้าไปมองที่อื่นเมื่อรู้สึกตัว...แต่จำภาพติดตาถึงกล้ามเนื้ออกอันแน่นปึ้ก กล้ามเนื้อแขนเป็นมัดๆ และหน

เมื่อชายหนุ่มขนของเสร็จก็เตรียมตัวกลับกับรถของบ้านอิสรีพัฒน์..."อยู่ต่อได้ไหม อยากจะให้ช่วยพูดให้พวกทีมงานฟังเรื่องงานพวกนี้หน่อย ถึงที่มาที่ไปของมัน"มิรันตีเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเขาทำท่าจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจจะกล่าวคำลา"ก็เหมือนที่คุณทราบนั่นแหละครับ ผมไม่มีอะไรจะพูดให้ฟังแตกต่างจากสิ่งที่คุณรู้อยู่แล้ว"โก้เอ่ยตามความรู้สึก เขาไม่ใช่คนที่จะมายืนขายคำพูดต่อหน้าผู้คนที่มองเขาอย่างประเมินค่าความเป็นคนที่วัดจากการแต่งกายและฐานะ โก้มองใบหน้าแต่งเนียนงามอยู่นาทีหนึ่ง ก่อนจะเดินออกไปมิรันตีมองตาม... ไม่อยากจะไปสนใจ แต่ก็รู้สึกแปลกประหลาดในหัวใจอย่างไม่อาจจะอธิบายได้... หล่อนกำลังพยายามจะทำอะไรกันแน่... ไม่ควรไปใส่ใจกับคนที่เขาไม่แคร์... ทำเหมือนที่เคยผ่านมานั่นแหละดีแล้ว... มิรันตีบอกตัวเอง เดินไปยังหน้าต่างกระจกที่มองลงไปเห็นลานจอดรถข้างล่าง... ร่างสูงเดินไปกับคนขับรถของบ้านอิสรีพัฒน์ ความทรนงองอาจและหยิ่งในศักดิ์ศรีของเขาฉายชัดในทุกย่างก้าว... ฐานะและเปลือกนอกอันผู้คนยืดถือเป็นสรณะและใช้ตัดสินกันนั้น ไม่อาจจะทำอะไรผู้ชายคนนี้ได้เลย...คืนนั้น โก้ออกมานั่งเล่นที่ริมสระน้ำ นอนไม่หลับ

มิรันตีนั่งกึ่งนอนพิงพนักเตียงคนป่วยที่ปรับให้ตั้งขึ้น 45 องศา ตื่นเช้ามารู้สึกอาการปวดหัวทุเลาลงไปแล้ว แต่รู้สึกวิงเวียนนิดหนึ่ง เมื่อคืนมารดามานอนเฝ้าทั้งคืน โชคดีที่เป็นห้องวีไอพีที่มีเตียงสำหรับคนเฝ้าอย่างสะดวกสบาย สมกับราคาแพงหูฉี่ของมัน ท่านกลับไปบ้านเมื่อเช้าเพราะมีประชุมเกี่ยวกับธุรกิจ มารดาและบิดายังคงไม่เกษียณ ท่านอยู่ในวัยห้าสิบต้นๆ และยังคงรู้สึกสนุกกับการทำงานอยู่การเจ็บป่วยครั้งนี้ ถือเป็นครั้งแรกที่มิรันตีถึงกับเข้าโรงพยาบาล ทำให้ได้ตระหนักรู้ว่าตัวเองเป็นคนไม่มีเพื่อนแท้สักคน เพื่อนเที่ยวเพื่อนกินเพื่อนชอปปิงนั้นมีมากมาย หากจะโทรเรียกก็ได้ทันที แต่คนที่จะมานอนเฝ้าไข้ยามที่ล้มป่วยเช่นนี้ หาไม่เห็น หญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบาออกมา คนที่ห้อมล้อมและมีมากมายตลอดชีวิตไปไหนกันหมดในยามนี้ คิดแล้วก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาในใจเวลาบ่ายโมงกว่าๆ หมอก็มาตรวจอีกรอบอย่างเอาใจใส่ และบอกว่ายังต้องนอนต่อไปอีกสองคืนเป็นอย่างน้อย ซึ่งก็ไม่ต้องแปลกใจ เพราะมันเป็นโรงพยาบาลเอกชน นโยบายหลักคือการให้คนไข้แอดมิตและนอนค้างคืนให้นานๆ เพื่อจะได้ชาร์จค่ารักษาให้ฉ่ำปอด มันเป็นอย่างนี้จริงๆ สำหรับโลกทุกวั

"ไม่อยากหายหรือไง"เขาถาม จัดการรินน้ำใส่แก้วพร้อมหลอดดูด เอายายื่นให้ คนป่วยก็เอามือข้างที่ว่างรับ เป็นมือซ้ายที่ไม่ถนัดหยิบจับ โก้เปลี่ยนใจ"อ้าปากดีกว่า ผมจะเอาป้อนให้" ชายหนุ่มเอ่ย คนไม่สบายก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย จนกระทั่งกินยาเสร็จด้วยใบหน้ากล้ำกลืนฝืนทนเต็มที"จะสามสิบแล้ว ทำเป็นเด็กสิบขวบไปได้"คนป้อนกล่าวกระแนะกระแหน ทำให้ใบหน้างามบึ้งตึงลงไปทันควัน เจ้าตัวค้อนคว่ำให้"เสียมารยาทมากรู้ไหม! ฉันแค่ยี่สิบเจ็ด! ผู้หญิงเขาไม่ชอบให้ใครมาพูดเรื่องอายุ!"ทำเสียงสะบัดใส่เหมือนที่ทำบ่อยๆ ทันที โก้ซ่อนยิ้มที่เห็นเจ้าหล่อนกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง"ก็ใกล้สามสิบจริงๆ นี่"เขาแกล้งแหย่ต่อ คนป่วยยื่นมือมาทุบแขนเขาแรงๆ ทีหนึ่ง เวลาไม่พอใจก็ชอบลงไม้ลงมือ เขาวางแก้วไปบนโต๊ะ จากนั้นต่างก็นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร"คุณยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลย...ชอบกรุงเทพฯ ไหม"มิรันตีเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้"ไม่ชอบ" เขาตอบทันทีอย่างไม่เสียเวลาคิด หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ เพราะคนกรุงเทพฯ เองก็ไม่มีใครชอบ ยังพากันหนีไปพักผ่อนนอกเมืองในวันเสาร์อาทิตย์ หรือวันหยุดถ้าหากทำได้"คุณคงจะอยู่ไม