หัวใจในตะวัน のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

มิรันตีฟื้นคืนสติในเวลาต่อมา เมื่อเห็นว่าคนไข้ปลอดภัยแล้ว หมอก็กลับออกไป มิรันตีนอนหลับตานิ่ง ไม่ต้องการพูดอะไรออกไปในเวลานี้... เพราะจิตใจกำลังสับสนเหลือเกิน... ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดและรู้สึกอย่างไร ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต และไม่รู้ว่าทิศทางที่จะก้าวเดินต่อไปจะเป็นทิศทางไหนกันแน่...เขาไปแล้ว... ซึ่งมิรันตีไม่รู้ว่าทำไมจะต้องรู้สึกปวดหนึบในหัวใจ... มันเกี่ยวอะไรกับการที่คนคนนั้นจะอยู่หรือไป ชีวิตคนละเส้นทาง และเป็นเส้นทางคู่ขนานอย่างแท้จริง สังคมคนละสังคม มันไม่มีอะไรเป็นไปได้เลยสักอย่าง... บิดามารดาจะว่าอย่างไร... และที่สำคัญ มิรันตีไม่สามารถจะคิดเองเออเองได้ ในเมื่ออีกคนเขาไม่ได้คิดอะไรเลย... และไม่แคร์แม้จะอยู่ดูหล่อนคงจะบ้าไปเสียแล้ว...อ่อนแอจนคิดอะไรฟั่นเฟือนและเลอะเทอะเหมือนไม่ใช่มิรันตีคนเดิม..."เราให้หนูมิงค์พักผ่อนเถอะลูก ค่อยมาเยี่ยมใหม่วันหลัง"มิรันตีได้ยินเสียงคุณหญิงพวงเพชรพูดเบาๆ กับทรงพล หญิงสาวจึงแกล้งนอนหลับตาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งหลับไปจริงๆ****พิณตะวันรู้สึกเวียนศีรษะและมีอาการอาเจียน ไอลวิลจึงพามาหาหมอที่โรงพยาบาลเดียวกับที่มิรันตีกำลังพักรักษาตั

ชาวเกาะต่างดีใจมากที่ได้ทราบข่าวดีว่าพิณตะวันตั้งครรภ์ นายหัวกำลังจะมีตะวันน้อยหรือไม่ก็ไอลวิลน้อย จะมีการจัดงานฉลองขึ้นบนเกาะ เพราะนายหัวดีใจมากจึงจะถือโอกาสเลี้ยงชาวบ้านด้วย... ถือว่าเป็นข่าวดีสุดๆ ในเวลาเพียงแค่เดือนกว่าๆ หลังจากแต่งงาน ก็ได้ทายาททันใจหนึ่งเดือนต่อมา หลังจากเคลียร์งานเก็บรังนกเรียบร้อย และมั่นใจในผลการตั้งครรภ์ ไอลวิลไปรับครอบครัวของเขาและครอบครัวของคุณนริณี รวมทั้งมิรันตีมาร่วมงานเลี้ยงด้วย ต่างก็มีความสุขกันถ้วนหน้า อีกสองวันจะจัดงานฉลอง เกาะจึงครึกครื้นด้วยกลิ่นอายแห่งความสุขมิรันตีไม่คิดว่าตัวเองจะได้มาที่นี่อีกครั้งในเวลาอันรวดเร็วอย่างนี้... มาครั้งนี้ชาวบ้านทักทายหญิงสาวด้วยความดีใจ ทำให้รู้สึกดีมากๆ ที่มีคนจำได้และเป็นมิตรด้วย ได้รับการต้อนรับดุจเป็นคนคนหนึ่งในครอบครัวใหญ่นี้ มิรันตีรู้สึกตื้นตันใจกับมิตรภาพที่เกิดขึ้น ไม่เคยรู้สึกแบบนี้ที่กรุงเทพฯ... ท่ามกลางสังคมที่หรูหราไฮโซ... แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างในหัวใจ แต่สังคมเล็กๆ ที่นี่กลับสามารถเติมเต็มหัวใจของหญิงสาวให้รู้สึกอบอุ่นได้อย่างน่าอัศจรรย์มิรันตีได้พักห้องเดิม... มาถึงตอนสี่โมงเย็น ยังไ

มิรันตีลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ รู้สึกเพลีย คงจะเป็นเพราะเจ้าตัวเล็กในท้องที่เวลานี้เกือบสองเดือนแล้ว แต่ท้องไม่นูนจนเห็นชัด แค่เหมือนคนกินข้าวอิ่มเท่านั้นเอง ตื่นมาก็พบว่าตัวเองเอาหน้าซบอกของคนผิวเข้มอยู่ เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ กลิ่นหอมสบู่อ่อนๆ จากคนอาบน้ำมาใหม่ทำให้รู้สึกสดชื่น... กลิ่นที่เหมือนมะพร้าวมาจากสบู่นี่เอง... สบู่อะไรนะ ซื้อจากที่ไหนกัน มิรันตีอยากได้บ้าง หรือว่าเขาจะทำใช้กันบนเกาะนี้ เพราะมิรันตีสังเกตเห็นว่า ชาวเกาะเขาสามารถดัดแปลงเอาวัสดุธรรมชาติมาเป็นเครื่องใช้ไม้สอย รวมถึงเครื่องประทินโฉมได้ด้วย หญิงสาวสูดดมกลิ่นหอมจากแผงอกกว้างอย่างเบาๆ"ตื่นแล้วหรือคุณ" เสียงเอ่ยถามทำให้มิรันตีเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเขากำลังจ้องมองอยู่ หญิงสาวหน้าแดงเรื่อทันทีที่เห็นว่าเขาไม่ได้หลับ แสดงว่าเขาเห็นน่ะสิที่มิรันตแอบดมผิวของเขาน่ะ"ฉันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ช่วงนี้ง่วงบ่อย"หญิงสาวเอ่ยแก้เก้อ โก้ก้มมองคนที่นอนใกล้ๆ เขาเห็นว่าหล่อนดมหน้าอกและเอาหน้ามาเกลือกกลั้ว จนทำให้เขารู้สึกเอ็นดูและหัวใจหวั่นไหว ร่างกายวูบวาบกับกิริยายามหล่อนหลับและไม่รู้ตัว"เท้าคุณเป็นยังไงบ้าง เจ็บไหม ผมอาบน้ำ

โก้แกะผ้าขาวม้าคาดเอวออกมาส่งให้"ฉันกินเลอะเหรอ" มิรันตีเอ่ยถาม"ไม่หรอก เอาไว้เช็ดเผื่อคุณต้องการ"เขาเอ่ย แต่ก็ใช้ผ้าเช็ดแก้มให้ มิรันตีจึงรู้ว่าต้องมีอะไรติดแก้มแน่นอน แต่เขาไม่พูดให้มิรันตีอายเท่านั้นเอง เขามีมุมละมุนและอ่อนโยนไม่น้อยเหมือนกัน..."อร่อยไหม"โก้เอ่ยถามคนที่กินอร่อย ดูเหมือนจะกินได้มากขึ้น เป็นสองเท่าจากครั้งก่อน เมื่อก่อนนั้นหล่อนกินเหมือนแมวดม แต่เวลานี้กินอย่างจริงจังมาก"อร่อยมากๆ" มิรันตีเอ่ยตอบทันที ทำให้คนทำอาหารยิ้มออกมาจนเห็นฟันขาวเรียบเป็นระเบียบ"งั้นก็กินให้หมดนะ พ่อครัวจะได้อิ่มใจ" เขาเอ่ย มิรันตียิ้มและพยักหน้า จากนั้นต่างก็ตักอาหารให้กันและคุยกันเรื่องของโปรเจ็กต์เมื่อไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกัน จนกระทั่งกินเสร็จ ชายหนุ่มก็เก็บจานชามไปล้างที่ก็อกน้ำ มีกะละมังสองใบสำหรับล้าง มิรันตีไปยืนข้างๆ"ทำยังไง" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงอ่อย เพราะกลัวจะถูกเขาดุเอาอีก"ไม่ต้องช่วยหรอก แค่นี้เอง ไปนั่งดีกว่า เดี๋ยวเท้าจะบวม" ชายหนุ่มหันมาบอก"ฉันไม่เคยล้างจาน อยากทำเป็น"หญิงสาวเอ่ย โก้คิดว่าคงจะเตรียมตัวไปเป็นแม่บ้านแม่เรือนของผู้ชายที่ชื่อทรงพลกระมัง คงจะแต่งอีกไม่นานนี้"

โก้ก้มไปประทับจุมพิตบนเรียวปากอิ่มที่เผยอรับอย่างเต็มใจ ชายหนุ่มหัวใจเต้นแรงไม่ยอมลดระดับกับปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิดว่าจะได้รับ... คือความร่วมมือและความเต็มใจ ท่าทางที่โอนอ่อนผ่อนตามราวกับไม่ใช่ผู้หญิงคนที่เขาเคยปะทะคารมด้วยเมื่อครั้งแรกที่พบกัน ชายหนุ่มจูบเคล้าดูดดื่มริมฝีปากหวาน สอดลิ้นเข้าไปในอุ้งปากเล็กแล้วไล้ลิ้นไปกับเรียวลิ้นนุ่ม มือหนาลูบไล้แขนเล็ก ลูบคลำทรวงอกนุ่มหยุ่นเต็มไม้เต็มมือ"อืม..."เสียงครางดังแผ่วในลำคอ มิรันตีรู้สึกถึงความร้อนจากผิวเข้มที่ส่งผ่านจากร่างกายที่แนบชิดกัน ลิ้นหนาหยอกล้อลิ้นเล็ก มือล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืด เกาะกุมทรวงอกแล้วเคล้นคลึงเบาๆ หญิงสาวแอ่นหยัดร่างขึ้นรับสัมผัส"โก้...อืม..." เสียงเรียกชื่อดังพลิ้ว โก้หัวใจหวั่นสะท้านกับความหอมหวานและน่าสนิทเสน่หาจากร่างอรชร"ถอดเสื้อ...ดีไหม"เขากระซิบถาม ดึงชายเสื้อยืดตัวสวยขึ้นไปไว้เหนือทรวงอกงาม ก้มหน้าไปจูบซุกไซ้เนินอกขาวผ่องที่พ้นจากบราเซียร์ เมื่อไม่มีเสียงตอบ จึงถือว่าอนุญาต มือสากสะกิดตะขอเสื้อชั้นในทันที เต้างามเต่งตึงสปริงเด้งออกมาสู่อิสระ ชายหนุ่มตะลึงมองอยู่นาทีหนึ่ง เสพด้วยสายตาให้จดจำไปทุกตารางนิ้ว จากน