หัวใจในตะวัน のすべてのチャプター: チャプター 201 - チャプター 210

"นายควรเจียมตัวหน่อยนะ ดอกฟ้าไม่มีวันโน้มกิ่งลงมาหาหมาวัดเหมือนในละครน้ำเน่าหรอก อย่าหวังสูงจนเกินไปนัก ถ้านายรักและหวังดีกับเธอ ควรจะปล่อยให้เธอได้อยู่ในที่ที่ควรอยู่ กับคนที่คู่ควรกัน คนในระดับเดียวกับเธอที่จะดูแลเธอได้อย่างดี อย่าดึงเธอลงมาต่ำ เกลือกกลั้วกับสิ่งสกปรกโสโครก ฟ้าก็อยู่ส่วนฟ้า ดินก็อยู่ส่วนดิน เข้าใจไหม ถ้านายมีสมองและฉลาดพอ ควรจะถอยห่างเสียตั้งแต่ตอนนี้"ทรงพลกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เป็นการตัดไฟเสียแต่ต้นลม ถ้าหากผู้ชายคนนี้กำลังคิดไม่ซื่อกับมิรันตีก็จะได้หยุดคิด เพราะมีเขาที่รู้ทันอยู่"คุณรีบไปเถอะ นักบินรออยู่"โก้ไม่โต้ตอบ แต่เอ่ยเตือน จากนั้นเขาก็ขี่รถเครื่องกลับออกไปจากบริเวณเรือนใหญ่ทันที ชายหนุ่มจอดรถที่ใต้ถุนบ้าน เดินออกมาเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องหน้าไกลๆ ได้เห็นแสงไฟวิบวับของเฮลิคอปเตอร์กำลังบินขึ้นสูงไปเรื่อยๆ และลอยออกห่างจากเกาะไปทุกทีโก้ถอนหายใจหนักหน่วงออกมา หัวใจรู้สึกปวดหนึบกับคำพูดแทงใจดำของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ดูท่าทางรักมิรันตีมาก...และที่สำคัญเขาเหมาะสมกันอย่างที่สุด****มิรันตีมาถึงกรุงเทพฯ ก็ตรงไปยังโรงพยาบาล มารดาได้รับการผ่าตัดและพ้นขีดอันตร

"พี่ยอมรับว่าเสียใจและรู้สึกผิดหวังมาก... ถ้ามิงค์ไม่ได้รักไอ้ผู้ชายคนนั้น พี่ก็โล่งใจ เพราะพี่เชื่อว่ามิงค์คงจะไม่โง่และตาต่ำถึงขนาดนั้น พี่วางมิงค์ไว้ในที่สูง แม้ตัวพี่เองก็ยังต้องเงยหน้ามอง แต่ถ้ามิงค์ไปคว้าผู้ชายที่ไร้สกุลรุนชาติ ไร้ฐานะและการศึกษาไม่คู่ควรกันมาเป็นคู่ชีวิต พี่จะเสียดายมากที่มองมิงค์ผิดไป"ทรงพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจเก็บเอาไว้ได้ นึกภาพที่มิรันตีวิ่งตามไอ้ผู้ชายคนนั้นทั้งๆ ที่ป่วยอยู่ ถึงกับดึงสายน้ำเกลือทิ้ง และภาพที่เธอซ้อนมอเตอร์ไซค์ของมัน สายตาของไอ้ผู้ชายคนนั้นที่มองมิรันตีด้วยความผูกพันลึกซึ้งมิรันตีชักสีหน้ามึนตึงกับคำพูดของทรงพล"พี่ไม่ควรจะไปดูถูกคนอื่นแบบนั้นนะคะพี่พล มนุษย์ทุกคนมีค่าความเป็นคนเท่ากัน เขาอาจจะไม่มีในสิ่งที่เรามี แต่เราเองก็อาจจะไม่มีสิ่งที่เขามีก็ได้ มันไม่สามารถเอามาตรฐานของเราไปวัดคนอื่นได้ เพราะถ้าหากเขาเอามาตรฐานของเขามาวัดเราบ้าง เราก็อาจจะกลายเป็นพวกไร้ค่า ไร้ประโยชน์ในสายตาของเขาไปก็ได้ ค่าของคนไม่ได้อยู่ที่วัตถุนอกกาย"มิรันตีเอ่ยเสียงเข้มกับทรงพล หญิงสาวนึกถึงครั้งแรกที่ตัวเองเคยแสดงกิริยาอย่างนี้กับคนที่เกาะ ร

"มิงค์ก็เหมือนกัน"มิรันตีเอ่ย แทนตัวเองกับพิณตะวันอย่างเพื่อนในเวลานี้ เพราะความสนิทสนมกันตามระยะเวลาที่ได้สานมิตรภาพกันอย่างเหนียวแน่น พิณตะวันคุยเรื่องโปรเจ็กต์เล็กน้อย และถามว่ามิรันตีอยู่เมืองไหน มีที่อยู่หรือเปล่า เพราะพิณตะวันกับไอลวิลกำลังจะไปอังกฤษเพื่อไปประชุมธุรกิจและไหว้สุสานของมารดาไอลวิล"จริงหรือ ดีจัง ถ้ามาจะต้องนัดเจอกันนะ" มิรันตีเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ"คุณมิงค์โกรธอะไรโก้หรือเปล่าคะ" พิณตะวันตัดสินใจเอ่ยถามออกไป มิรันตีเงียบไปครู่หนึ่ง"ไม่ได้โกรธ แต่ก็น้อยใจเขา ที่เขาหลบหน้ามิงค์ตอนที่ไปที่เกาะน่ะ"มิรันตีเอ่ยบอกพิณตะวันไปตามตรงด้วยน้ำเสียงเศร้า หญิงสาวต้องการระบายความรู้สึกเป็นทุกข์ภายในหัวใจออกไปบ้าง ยังไม่เคยมีใครที่มิรันตีไว้ใจพอจะพูดความในใจให้ฟังได้ และบางครั้งสิ่งที่เก็บกดเอาไว้มันก็ทำให้ต้องเสียน้ำตากับมันบ่อยๆ มิรันตีจึงรู้ซึ้งถึงความโดดเดี่ยวไร้เพื่อน มีเงินก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะไม่ได้ต้องการสิ่งที่เงินซื้อได้ แต่ต้องการใครสักคนที่เป็นเพื่อนที่จริงใจคอยรับฟังปัญหาและคอยปลอบให้กำลังใจในยามที่มืดมนหนทาง"เขาคิดว่าคุณมิงค์แต่งงานไปแล้ว" พิณตะวันเอ่ย"แต่งกับใค

"ก่อนที่ฉันจะไปที่เกาะใช่ไหม"หญิงสาวเอ่ยถามต่อ เริ่มเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง เห็นภาพชัดขึ้นมาชายหนุ่มพยักหน้า"ตอนฉันไปคุณถึงออกทะเลและไม่ได้อยู่ที่เกาะสินะ"มิรันตีเอ่ยพึมพำ เขาเงียบ ยกน้ำชาขึ้นดื่มแทนการตอบ มิรันตีเข้าใจทันทีว่าทรงพลพูดให้เขาเข้าใจผิด และอาจจะพูดอะไรมากกว่านี้ พูดเหมือนที่เคยพูดกับมิรันตี คนตรงหน้าไม่ชอบให้ใครมาดูถูก... มิรันตีถอนหายใจ... ที่ผ่านมามันไม่ใช่ความผิดของเขาเลยสักนิด มิรันตีก็นอนร้องไห้น้อยใจและต่อว่าเขาอยู่ในใจทุกคืน ที่แท้เพราะทรงพลไปพูดให้เขาเข้าใจผิดนี่เองหญิงสาวยกน้ำชาขึ้นดื่ม ต่างคนต่างเงียบ... มาอยู่อังกฤษได้หนึ่งเดือน คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เมืองไทย โทรคุยกับมารดาแทบทุกวัน ท่านสบายดีและก็เชื่อว่ามิรันตีมาเรียน ท่านก็ไม่ได้สงสัยอะไรเลย นอกจากทักว่าดูอ้วนขึ้น ถ้าท่านทราบว่าลูกสาวท้องจะว่าอย่างไรนะ จะเสียใจแค่ไหน... หญิงสาวหน้าสลดลงไปเมื่อคิดถึงเรื่องที่โกหกและปิดบังผู้บังเกิดเกล้า"คุณไม่ได้แต่งงานหรอกเหรอ" เขาเอ่ยถามออกมาหลังจากที่นั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง มิรันตีส่ายหน้า"ไม่ได้แต่ง...ทรงพลเขาขอแต่งงาน แต่ฉันปฏิเสธเขาไป"หญิงสาวเอ่ยเล่าความจริงไปตา

โก้ก้มมองเอวกลมของหล่อน มันไม่มีความเว้าเอาเสียเลย สงสัยจะโด้ปเค้กเป็นสรณะเหมือนที่บอกเขาจริงๆ"คอยเดี๋ยวนะ ผมจะทำอาหารให้ลูกคุณ เดี๋ยวหิวแล้วจะทำให้แม่อ้วกอีก"โก้เอ่ยแล้วก็นิ่งชะงัก สะดุดกับคำพูดของตัวเอง... อาการของหล่อนที่อ้วก... มันเหมือนอาการของพิณตะวันหรือเปล่านะ แต่คนเป็นโรคกระเพาะก็อ้วกเหมือนกัน เขาจ้องมองหน้างามที่กำลังหยิบแพ็คไส้กรอกออกมาจากถุง"คุณจำคืนแรกของเราได้ไหม"เขาเอ่ยถามขึ้นมาเบาๆ... เอื้อมมือไปหยิบเขียงและมีดมาเตรียมหั่นไส้กรอก มิรันตีแปลกใจที่จู่ๆ เขาก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา"อืม... จำได้นิดหน่อย"หญิงสาวโกหก ความจริงจำได้เกือบทุกช็อต แม้จะมึนเบลอด้วยฤทธิ์ยา แต่เพราะคิดทบทวนจนมันฉายชัดในหัว"ผมจำได้ดี...ตอนเช้าหลังจากที่ตื่น ผ้าปูมีรอยเลือด ผมถามตรงๆ ได้ไหม ผมทำรุนแรงกับคุณหรือเปล่า"เขาเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยค้างคาอยู่ในใจ หันมาจ้องมองหน้ารอคำตอบ มิรันตีนิ่งก่อนจะส่ายหน้า เขาไม่รู้ว่าหล่อนเวอร์จิน"ไม่แรงหรอก""งั้นคุณก็บริสุทธิ์...ผมทำลายคุณในคืนนั้นโดยไม่รู้สติ...ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"เขาตัดสินใจพูดถึงคืนนั้น คืนที่เป็นจุดเริ่มต้นระหว่างเขากับหล่อน"ฉันโดนยาปลุก