All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 21 - Chapter 30

"เอาแค่ตังค์มา 525 บาทก็พอ ค่าเซ่นเจ้าแม่ 500 บวกดอกเบี้ย 5% เป็น 25 บาท รวมเท่ากับ 525 บาทถ้วนไม่ขาดไม่เกิน"ไอลวิลฟังแล้วก็ส่ายหน้า เห็นไหม...เขาคิดผิดที่ไหนกัน เจ้าหล่อนเก่งเรื่องตัวเลขโดยไม่ต้องใช้เครื่องจิ้ม ดีเหมือนกันให้ไปเรียนบัญชี กลับมาจะได้ช่วยเขาเรื่องทำตัวเลข ชายหนุ่มคิด ร่างสูงคว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มมาสวมทับเสื้อยืดสีขาว ก้าวลงบันไดไปยังชั้นล่าง ร่างเพรียวสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ เจ้าหล่อนจูงมอเตอร์ไซค์ออกมารอเขาอย่างรู้ใจ กระดิกนิ้วเรียกเขาอีกต่างหาก"เร้ว...ถ้าช้าจะเกินฤกษ์ มันจะไม่ดี เจ้าแม่ท่านจะโมโหเอา"เสียงเล็กเอ่ยจริงจัง ไอลวิลขึ้นควบแล้วสตาร์ท ร่างโปร่งบางก็กระโดดขึ้นซ้อนแล้ววางมือบนบ่าของเขาอย่างที่ชอบทำ"โมโหแล้วยังไง"ไอลวิลต่อปากต่อคำอย่างเคยชิน... เพราะเจ้าตัวดีมักจะให้คำตอบอะไรที่เขาจะต้องอ้าปากค้างหรือเซอร์ไพรส์กับสมองไวเป็นลิงบวกปรอทของหล่อนเสมอ"เอ้า ก็ถ้าเจ้าแม่โมโหก็จะไม่ประทานลูกมะพร้าวให้เราเยอะๆ ไง นายไม่เห็นเหรอว่าสวนมะพร้าวเราลูกดกทุกปี นั่นก็เพราะไอ้ตะวันคนนี้หรอกนะจะบอกให้! ถ้าไม่มีตะวัน ก็ไม่มีคนคอยเซ่นไหว้เจ้าแม่ เจ้าแม่ก็คงจะไม

"เจ้าแม่ศรีมหาพร้าวเอ๊ย..."เสียงห้าวเอ่ยตามอย่างฝืนๆ เพราะคิดว่าเจ้าเด็กแสบอาจจะกำลังแกล้งเขาอยู่ ไอลวิลหันซ้ายแลขวาเพราะระแวงว่าจะมีใครโผล่มาได้ยินและได้เห็นเขาทำอะไรเหลวไหลกับเจ้าเด็กบ้านี่... เสียงแจ๋วเอ่ยให้เขาพูดตาม"วันนี้เป็นวันดีศรีมหาฤกษ์...กระผมนายหัววิล...ขอกราบคารวะ...ด้วยเครื่องเซ่นไหว้ ขอขอบคุณเจ้าแม่ที่ช่วยดูแลและประทานมะพร้าวให้แยะๆ ทุกปี กระผมขอฝากสวนมะพร้าวด้วย และจะมากราบทุกเดือน...""ทำไมต้องกราบทุกเดือน"เสียงคนพูดตามหันไปถามคนกล่าวนำ..."เดือนละครั้งมันไม่มากหรอกน่า... 500 บาท แต่เอ๊ะ...ตะวันจะไม่อยู่นี่นา...อ้อ...ไม่เป็นไร ฝากธนาคารไปให้ก็ได้ ตะวันจะจัดพิธีออนไลน์สื่อสารกับเจ้าแม่เอา!""พิธีออนไลน์? เราไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกมั้ง ฉันทำของฉันเองได้ เราไปเรียนก็ให้ตั้งใจเรียนไปเถอะ"ไอลวิลเอ่ย มองดูคนตัวเล็กที่หันมาทำตาโต"ไม่ด๊าย...เจ้าแม่ท่านกระซิบมาว่า...ต้องผ่านตะวันคนเดียวเท่านั้น ท่านถึงจะยอมช่วย""ไม่ต้องมาเล่นกลหลอกฉัน..." ไอลวิลเอ่ยสวนด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!เสียงลูกมะพร้าวหล่นจากยอดทำเอาไอลวิลสะดุ้งโหยง!"นั่นไง! เจ้าแม่ไม่พอใจ มะโหเข้า

งานเก็บรังนกเสร็จสิ้น ไอลวิลแจ้งแก่วัฒน์และจินดาเรื่องการศึกษาต่อของพิณตะวัน วายุได้จัดการให้เรียบร้อยแล้ว รวมทั้งจัดหาคอนโดที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยให้ด้วยพิณตะวันเข้ากรุงเทพฯ กับนายหัวเพื่อไปดูมหาวิทยาลัยและคอนโด เฮลิปคอปเตอร์มาจอดลงตรงลานหลังคฤหาสน์ใหญ่ที่พิณตะวันต้องกะพริบตากับความโอ่อ่าอลังการของมัน... คฤหาสน์อิสรีพัฒน์ร่างสูงก้าวลงจากเฮลิปคอปเตอร์ตามด้วยร่างเพรียวสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีขาวสลับแดงกับกางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบ ผมยาวถูกรวบมัดแบบหางม้าตามปกติ ไอลวิลหันไปมองคนที่เดินตาม ใบหน้านวลใสนั้นนิ่งกว่าปกติ..."พี่วิล หวัดดีครับ"เสียงทักดังขึ้นจากลานระเบียงหลัง ร่างสูงสมาร์ทของชายหนุ่มหน้าตาหล่อคมคายสวมเสื้อโปโลสีแดงเข้ม และกางเกงยีนส์สีดำก้าวลงมาด้วยท่าทางยินดี ไอลวิลยิ้มให้น้องชายต่างมารดา ร่างสูงหยุดอยู่ที่ลานกว้างปูแผ่นหินสลับสีดำเทา พิณตะวันมองไปรอบๆ เห็นความสวยงามและเป็นระเบียบอยู่ในทุกมุม สวนหลังบ้านรายรอบด้วยไม้ดอกไม้ประดับ เป็นสวนหย่อมสวยที่ได้รับการดูแลอย่างดี บรรยากาศดูร่มรื่นอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นกรุงเทพฯหญิงสาวหยุดยืนเยื้องด้านหลังร่างสูงใหญ่ เขาสวมเสื้อเชิ้

"น้าย..."เสียงเล็กเรียก"หือ...""มานอนในนี้สิ...จะไปนอนทำไมที่โซฟา ขานายยาวอย่างกับไม้พะองแบบนั้น นอนไม่หนุกหรอก"คนในห้องตะโกนดังออกมา ไอลวิลมองดูขายาวของตัวเองที่เกยเลยโซฟาไปประมาณฟุตหนึ่ง"ไม่เป็นไร...เรานอนกรน ฉันขี้เกียจฟัง"เขาแกล้งกล่าว"บ้า จริงเรอะ! ไม่จริงหรอก ตะวันไม่เคยนอนกรน!"เสียงเถียงดังออกมา พร้อมกับร่างเพรียวที่เดินมายืนเท้าสะเอวมองเขาตาขุ่น ไม่ถูกใจที่ถูกหาว่านอนกรนไอลวิลเอาแขนรองศีรษะแล้วหลับตาลง แต่มือดีก็มาดึงแขนเหย็งๆ"ลุกๆ ไปนอนด้วยกัน ต่อไปจะไม่ได้นอนด้วยกันแล้วนะ"เจ้าตัวเอ่ยตามความรู้สึก เพราะในใจคิดมาตลอดว่า อีกไม่นานพิณตะวันจะไม่ได้อยู่กับนายหัวอีกแล้ว เพราะจะโต อีกสี่ปีถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว และถ้านายหัวแต่งงานมีลูก ก็ยิ่งจะแย่เข้าไปอีก...ไอลวิลหรี่ตาขึ้นมามอง ยอมให้มือเล็กลากไปยังห้องนอน เตียงใหญ่หกฟุตมีชุดผ้าปูเตียงและเครื่องนอนสีน้ำตาล... ร่างเล็กขยับไปนอน แล้วดึงให้เขานอนข้างๆ"ตะวันว่าไม่สบายเหมือนกระท่อมที่ถ้ำรังนกของเรา...เนอะ"เจ้าหล่อนเปรียบเทียบ ดึงผ้าห่มผืนใหญ่มาแบ่งให้ห่มครึ่งหนึ่ง ต่างนอนหงายมองเพดาน ต่อมาร่างบางก็หันนอนตะแคง จ้องมองใบหน้าข

รุ่งขึ้น รถโฟร์วีลสีดำของนายหัวก็ขับไปยังบ้านของอิ่มกับเอิบ ชายหนุ่มฝาแฝดที่เป็นทีมเก็บรังนกของนายหัว เวลานี้ชาวบ้านต่างรู้กันแล้วว่านายหัวจะไปขอสาวให้กับลูกน้อง ต่างก็ไปรอร่วมเป็นสักขีพยานที่บ้านเจ้าสาวเรียบร้อยแล้วพิณตะวันนั่งด้านหน้าคู่กับคนขับ มีบิดามารดานั่งเบาะหลัง เมื่อไปถึงก็รับอิ่มกับเอิบขึ้นรถ แม่ของตะวันได้เตรียมขันเงินใส่พวกของไหว้ตามประเพณีให้อิ่มแล้ว นายหัวก็มีห่อพกที่เป็นเงินอยู่ในนั้น ซึ่งก็ไม่มีใครรู้ว่าเท่าไหร่อิ่มมีสีหน้าตื่นเต้นเป็นอันมาก เอิบก็ยิ้มดีใจกับพี่ชายฝาแฝดไม่ยอมหุบ"ไอ้อิ่มมันตื่นเต้นจนไม่นอนทั้งคืนเลยตะวัน กลัวป้าอางจะเบี้ยว"เอิบกระซิบบอกพิณตะวัน พิณตะวันยิ้มแฉ่ง ตบหลังอิ่มป้าบๆ เป็นการให้กำลังใจ"เฮ้ย...เอ็งไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอกอิ่ม...ป้าอางเขายกให้เอ็งแน่นอนอยู่แล้ว ลองนายหัวออกหน้าให้ขนาดนี้""ข้าไม่มีเงินเยอะ เดือนมันไม่เกี่ยง แต่ป้าอางแกก็อ้ำอึ้งอยู่""เอาน่า...เชื่อฝีมือไอ้ตะวันกับนายหัว เดี๋ยวจะออกฤกษ์แต่งให้เสร็จสรรพ ขอวันนี้ แต่งอีกสามวันข้างหน้าเลยเป็นไง...""จริงเหรอตะวัน ถ้าได้ก็ดีซิวะ...ข้ากับเอิบได้ซ่อมบ้านเอาไว้แล้ว เป็นเรือนหอ ส่วนเอิบ