All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 51 - Chapter 60

"สวัสดีค่ะ พี่ตะวันพูดถึงนายหัวเป็นประจำ ริณาได้พบตัวจริงเสียที""นินทาฉันล่ะสิ" ไอลวิลแกล้งกล่าว เป็นผลให้ถูกอีกคนเอาศีรษะโขกต้นแขนปึ้กๆ"โธ่ ไม่ได้นินทา มีแต่ยกย่องสรรเสริญล่ะไม่ว่า...ย่างอะไรจ๊ะ ตะวันกับริณาจะช่วยเอง นายไปเตรียมเบียร์และไปนั่งคุยกับท่านเถอะจ้ะ เดี๋ยวคุณวาก็ลงมา เห็นว่าขอเวลาอาบน้ำสักยี่สิบนาที"เสียงแจ๋วรายงานฉอดๆ ไอลวิลพลิกกุ้งหอยปูปลาและอื่นๆที่กำลังย่างกลับไปกลับมา"เอากุ้งไปเสิร์ฟให้คุณพ่อหน่อยไป..." เขาสั่งคนที่มายืนกระแซะ โดยมีลริณายืนอยู่ด้วย"ริณาไม่ต้องเกร็งและไม่ต้องเกรงใจนะ ทำตัวสบายๆ ให้เหมือนบ้านตัวเอง พี่จะพาไปดูกับข้าว แม่ครัวที่นี่เขาทำอาหารอร่อยมาก อ้อ พี่ลืมไป ริณาจะดื่มอะไรดี...ขอเวลาสักประเดี๋ยวนะ แล้วตะวันจะเอาไปเสิร์ฟท่านให้ นายปิ้งสับปะรดเยอะๆ หน่อยนะ ตะวันชอบ"เสียงใสเอ่ยสั่ง ดูเหมือนเจ้าของงานจะพูดเยอะและเป็นมือใหม่หัดจัดงานปาร์ตี้ เพราะลืมเสิร์ฟน้ำแขก ร่างเพรียวพาลริณาไปยังโต๊ะยาวที่ปูผ้าขาวสะอาดมีอาหารวางเรียงรายในโถแก้วอย่างดี มีแก้ววางคว่ำในถาด มีพวกน้ำผลไม้และมีถังน้ำแข็งแช่เครื่องดื่มสำหรับสุภาพบุรุษ"ริณาดื่มน้ำส้มค่ะ" ลริณาเอ่ย วายุเ

วันรุ่งขึ้นต่อมา ไอลวิลก็พาพิณตะวันตระเวนซื้อของเช่นทุกครั้งเวลามากรุงเทพฯ ตกบ่ายคล้อยก็ลาบิดาและพากันบินกลับเกาะ ทั้งสองไปถึงเกาะในเวลาสี่โมงเย็น บิดามารดาต่างดีใจเป็นอันมากที่ลูกสาวเรียนจบและได้กลับมาบ้านแบบนี้"คิดถึงแม่จินกับพ่อวัฒน์ที่สุดเลย"เสียงใสเอ่ยพร้อมกับกอดแม่และพ่อ ทั้งสามพ่อแม่ลูกกอดกันอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็ช่วยกันขนของจากเฮลิค็อปเตอร์ไปเก็บ โดยมีโก้และก้องมาช่วยด้วย ต่างดีใจเช่นกันที่พิณตะวันเรียนจบกลับมาเสียที เพราะเกาะแห่งนี้เหงาไปมากเมื่อไม่มีไอ้ตะวันมาเป็นหัวโจกพาเล่นอะไรสนุกๆ เช่นเคย ด้วยทุกคนต่างลงความเห็นว่า ไอ้ตะวันเป็นพวกหัวไวปานลิงและมีความคิดสร้างสรรค์ สามารถคิดเกมให้เล่นได้อย่างที่ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าตัวไปเอามาจากไหน พวกผู้ชายนั้นก็ยินดีเดินตาม เพราะเป็นพวกหัวสมองทื่อและเป็นคนซื่อ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเหมือนไอ้ตะวัน"พวกเรารู้ว่าตะวันกลับมา เลยจัดเลี้ยงให้ด้วยล่ะ คืนนี้ที่กลางลานในดงมะพร้าว"โก้กระซิบบอกพิณตะวันเบาๆ เมื่อช่วยกันขนของไปไว้ในครัว ทำเอาคนเพิ่งกลับบ้านทำตาโตยิ้มดีใจ ยักคิ้วแผล็บ โก้เห็นก็รู้สึกอุ่นใจที่ไอ้ตะวันยังคงเหมือนเดิม ไม่ทำตัวเป็นสาวก

เสียงรถเครื่องมาจอด พ่อนั่นเอง..."พ่อจ๋า นายกลับถึงบ้านหรือยัง"พิณตะวันเอ่ยถามทันที"ยัง แต่เห็นบอกว่าจะตามหลังพ่อมานะ...นายหัวลงน้ำ ตอนขึ้นมาเห็นทำหน้าเหมือนเจ็บ แต่ไม่ยอมบอก ตะวันไปดูท่านหน่อยซิลูก ทุกคนเป็นห่วงตั้งแต่ตอนตกหน้าผาแล้ว พอดีตกลงไปในทะเล แต่ใต้นั้นมันก็มีหินโสโครกเยอะ"บิดาเอ่ยบอก"งั้นตะวันจะเอาอาหารไปกินกับนายนะจ๊ะ แม่กับพ่อจะว่ามั้ยที่ตะวันไม่ได้อยู่ทานข้าวมื้อแรกด้วย""ไปเถอะลูก เรายังมีเวลาทานด้วยกันถมเถไป โน่นไง...ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์แว่วๆ"บิดาเอ่ย จำเสียงมอเตอร์ไซค์ของนายหัวได้ พิณตะวันก็พยักหน้า มารดาจึงเข้าไปตักข้าวและแกงคั่วกลิ้งใส่ปิ่นโตให้ พิณตะวันก็รีบปั่นจักรยานไปยังเรือนใหญ่รถมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ พิณตะวันนึก มะโห นายหัวจริงๆ เมื่อเช้านี้ไปตะลอนซื้อของกัน เขาก็ไม่เห็นแสดงท่าทีว่าบาดเจ็บให้เห็นแม้แต่น้อย คนอะไรอึดชะมัด!พิณตะวันรีบเอาอาหารไปไว้ในครัว จากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน"นาย..."เรียกเสียงดัง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบ พิณตะวันจึงไปเคาะประตูห้อง มันเปิดแง้มอยู่"ทำไมไม่ล็อกบ้าน"เสียงเล็กบ่น เพราะเพิ่งได้ข่าวเรื่องที่มีคนไม่หวังดีต่อเขามา เสียงน้ำไหลซู

คนร่างสูงกับคนร่างเพรียวนั่งเคียงกันตักข้าวกินบนโต๊ะยาว เบื้องหน้าคือท้องทะเลสีนิลมีประกายระยับสะท้อนจากแสงดาวพราวระยิบพร่างพราย เรียงรายนับหมื่นนับแสน เหนือผืนน้ำกว้างใหญ่ไร้เขตแดน เสียงคลื่นซัดฝั่งได้ยินชัดเจน ดุจเสียงดนตรีที่ไร้มารยา ฟังแล้วน่าเพลินใจไม่อาจบรรยายได้ โดยเฉพาะสำหรับคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่นานถึงสี่ปี"อ้าว ร้องไห้ทำไมหือ"มือใหญ่ชะงักช้อนที่กำลังตักอาหารใส่ปาก เมื่อได้ยินเสียงคนข้างๆ สะอื้นร้องไห้ขึ้นมาเฉยๆ ซะงั้น เขารีบวางช้อนแล้วโอบแขนไปรอบไหล่บาง ลูบเบาๆ อย่างปลอบประโลมทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนร้องไห้ทำไมพิณตะวันวางช้อน เอนศีรษะไปซบไหล่กว้าง"ตะวันมีความสุขและดีใจที่ได้กลับมานั่งตรงนี้อีกครั้ง ได้ฟังเสียงคลื่น ได้มองดูดวงดาวที่ระเบียงนี้...กับนาย"เสียงเครือเอ่ยตอบ ทำให้ไอลวิลต้องกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น เข้าใจถึงความรู้สึกของคนที่ได้กลับบ้านในที่สุดเป็นอย่างดี"ดูดาวที่ไหนก็เหมือนกันมั้ง เพราะเป็นท้องฟ้าผืนเดียวกัน"เขาแกล้งแหย่ ไม่อยากให้ยัยตัวยุ่งร้องไห้แบบนี้ ถึงแม้มันจะเป็นน้ำตาแห่งความสุขและความยินดีก็ตามที"ไม่เหมือนหรอกจ้ะ... ท้องฟ้าที่ไหนก็ไม่เหมือนบ้าน ตะว

ร่างของโก้ก็โผล่ออกมาจากเงาสลัว"เฮ้ย ตะวัน เป็นอะไร""เออ...รู้สึกมึนๆ แกไปบอกพรรคพวกหน่อยเหอะ ว่าขอยกยอดเป็นวันหลัง... วันนี้กินจนท้องจะแตกแล้ว เกรงว่าจะไม่สนุก"พิณตะวันเอ่ยบอกโก้ พลางยกมือขึ้นนวดขมับเพราะปวดกะโหลกตุบๆ"เออๆ ก็ดีเหมือนกัน เพราะคืนนี้ พวกสาวๆ เขาไปรวมกันที่โรงเรียนเพื่อฝึกงานฝีมือ พวกเราก็อยากจะแอบไปดู""อ้าว เหรอ...เออๆ ไปๆ พวกนายจะได้มีแฟน เลิกเป็นลิงทโมนกันเสียที"คนเป็นหัวหน้าลิงทโมนเอ่ย ทำให้โก้ยิ้มเผล่เห็นด้วย จากนั้นก็วิ่งหายไปในความสลัว พิณตะวันเลยค่อยๆ พาตัวเองเดินกลับขึ้นไปบนบ้านแล้วเข้าไปนอนในห้องของตัวเอง นอนตรงพรมหน้าเตียง เพราะหมดแรงจะขึ้นไปนอนบนเตียงไอลวิลแปรงฟันเสร็จก็ขึ้นเตียงแล้วล้มตัวลงนอน...เพล้ง!เสียงของตกแตกดังจากห้องใดห้องหนึ่งบนนี้ เขาขมวดคิ้ว ใบหน้าเข้มเคร่งเครียดขึ้น เพราะคิดว่าอาจจะเป็นขโมยหรือใคร ไอลวิลเอื้อมไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงแล้วหยิบปืนออกมา จากนั้นก็ค่อยๆ เดินออกจากห้องไปอ็อก! อ็อก! อ็อก!เสียงคนอาเจียนดังมาจากห้องนอนเล็ก... ชายหนุ่มขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม...พิณตะวันงั้นเหรอ... ไหนว่ากลับไปบ้าน?ร่างสูงก้าวตรงไปยังห้องนอนเล็กแล้วเคาะ