All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 41 - Chapter 50

"เอ้ามานั่งด้วยกันสินาย...""ทำไมไหว้ทีวี" เขาถามอย่างสงสัย เพราะแม่ยกนั่งแหมะยกมือพนมไหว้ทีวีอยู่"ไม่ใช่ไหว้ทีวี... แต่ไหว้ไปทางทิศใต้ ก็เกาะเราอยู่ทิศใต้ไงนายก็ ธ่อ..."แม่หมอทำเสียงระอา หันมาค้อนปะหลับปะเหลือกให้ ไอลวิลนั่งลงข้างๆ จากนั้น แม่หมอก็ยกพานขึ้นสูงเทินศีรษะ ท่องคาถางึมงำๆ"โอม...มะอึก มะโอ มะโหไม่เอา...เจ้าแม่ศรีมหาพร้าวเอ๊ย...วันนี้เป็นวันดี... วันชัยมารศรี สวัสดีวันทา นายหัววิลบังเอิญนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ว่างกราบคารวะเจ้าแม่มาปีกว่า โอม...แต่นายหัวก็ยกยอดทุกยอดมารวมกัน และน้อมใจกราบท่าน ณ วันนี้ ขอเจ้าแม่ได้โปรดให้อภัยนายหัว และประทานมะพร้าวแยะๆ ยิ่งกว่าเดิมด้วยเถิด เอ๊ะ...อะไรนะฮะ...อ๋อ...ให้อภัย แต่...แต่อะไรฮะ...อ๋อ...คุณมิรันตีไม่ใช่คู่...อ๋อ...ไม่ควรอยู่ใกล้มากนัก...อ๋อ...เนื้อคู่นายหัวยังมีกรรมอยู่...อ๋อ...ถ้านายหัวคบใครตอนนี้ จะไม่ใช่เนื้อคู่ตุนาหงันสักคนเดียว อ๋อ เข้าใจละฮะ ขอบคุณฮะ...โอโห นาย...เจ้าแม่ท่านรู้จริงอะไรจริง ท่านเป็นห่วงนายหัวและสวนมะพร้าวมากๆ "ตอนท้ายแม่หมอหันมาทำท่ากระซิบกระซาบ ไอลวิลตีหน้านิ่งและพยักหน้ารับรู้ตามคำพูดของแม่หมอที่คุยกับเจ้าแม่อย่า

การเรียนเป็นไปอย่างราบรื่นและเรียบร้อย พิณตะวันเป็นคนที่ถ้าหากตั้งใจจะทำสิ่งใดแล้วก็จะมีความมุ่งมั่นพยายามและไม่ไขว้เขวกับสิ่งยั่วยุ สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสิ่งล่อหลอกให้คนในวัยศึกษาเล่าเรียนเป๋มีมากมายในเมืองกรุง แต่พิณตะวันไม่เคยเป๋เหมือนเด็กในวัยเดียวกันอีกหลายคนผู้ที่ไม่มีจุดยืนและไม่มีเป้าหมายที่แน่นอนในชีวิตนั้น สามารถตกเป็นเหยื่อของสังคมแห่งวัตถุนิยมได้ง่ายๆ ดังนั้นพิณตะวันจึงรู้สึกขอบคุณบิดามารดาและสิ่งแวดล้อมที่ทำให้พิณตะวันได้รู้จักโลกที่เป็นธรรมชาติของชีวิตที่แท้จริง ไม่ใช่โลกจอมปลอมของมหานครกรุงเทพฯ ที่เต็มไปด้วยสิ่งล่อใจว่าสวยงาม แต่เบื้องหลังเบื้องลึกนั้นกลับสกปรกโสมมสำหรับพิณตะวันแล้ว ถ้าให้เปรียบเทียบกรุงเทพฯ เป็นผู้หญิง เมืองฟ้าอมรแห่งนี้ก็เปรียบเสมือนหญิงสาวที่ไม่ได้อาบน้ำ แต่พยายามห่อหุ้มร่างด้วยเสื้อผ้าสวยงามและฉีดพรมน้ำหอมเพื่อดับกลิ่นอย่างเต็มที่ แต่งหน้าแต่งตัวเริดหรูอลังการ ทำให้คนที่ไม่รู้เบื้องลึกหลงคิดว่าสวยงามและหอมหวนทวนลมเสียเหลือทน แต่ความจริง ถ้าเปลื้องผ้าออกจะรู้ว่าร่างนั้นเหม็นสางสกปรกและหมักหมมด้วยเชื้อโรคแค่ไหน... ดังนั้นคนอย่างพิณตะวันไม่ยอมหลงเพ

พิณตะวันหันไปมองลริณา"เอาไงดีริณา...จะให้คุณวาไปส่งไหม คุณแม่ของริณาจะว่าหรือเปล่าที่มีหนุ่มไปส่งแบบนี้"พิณตะวันเอ่ยอย่างที่ไม่ได้คิดอะไร แต่ทำให้ลริณาหน้าแดง และวายุก็เลิกคิ้วสูงกับคำพูดของเจ้าหล่อน"เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ คุณแม่รู้จักพี่ตะวันนี่คะ"สาวน้อยเอ่ยตอบน้ำเสียงอ่อน วายุไม่เข้าใจว่าเด็กสองคนนี้มาคบหาเป็นเพื่อนกันได้อย่างไร คนหนึ่งห้าวสุดห้าว กล้าแกร่งก็ปานนั้น อีกคนก็หวานสุดหวานและเรียบร้อยสุดบรรยายแบบนี้"แต่พี่เพิ่งเคยเห็นท่านครั้งเดียวและคุยโทรศัพท์ด้วยหนหนึ่ง ก็เท่านั้นเอง แต่ก็ลองไปดู ไปเลยๆ คุณวา"คนกลางตัดสินใจทันที คนขับรถก็ทำตามโดยมีคนที่นั่งเบาะหลังเป็นคนบอกทาง วายุเอาที่อยู่ใส่ใน GPS ให้ช่วยบอกทางให้ จากนั้นก็ขับรถไปยังบ้านของลริณาคฤหาสน์หลังใหญ่มีบริเวณกว้างขวาง สมกับเป็นครอบครัวที่ทำเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ จากประตูรั้วต้องขับรถเข้าไปอีกประมาณร้อยเมตรเลยทีเดียว"อยู่กันกี่คนนี่ริณา"พิณตะวันถามสาวน้อย แต่ไม่ได้ทำตาโต เพราะพิณตะวันเห็นบ้านอิสรีพัฒน์จนชินซึ่งก็ใหญ่โตพอกัน แต่ที่สำคัญพิณตะวันไม่ตาโตกับสมบัติของใคร บ้านของพิณตะวันที่เกาะคือสวรรค์ที่สุดแล้วสำหรับพิณต

****พิณตะวันจัดการเก็บข้าวของที่คอนโด คุยกับวายุแล้วว่าจะย้ายออก ของใช้ส่วนตัวก็ไม่มีอะไรมาก วายุจึงให้ขนไปไว้ที่บ้านอิสรีพัฒน์ แล้วก็คืนคอนโดไปไอลวิลเดินทางมาถึงบ้านที่กรุงเทพฯ ในเวลาบ่ายคล้อย ร่างเพรียวระหงนั่งรออยู่แล้วที่สวนหย่อมหลังบ้าน พอเฮลิคอปเตอร์ลงจอด เจ้าหล่อนก็ลุกขึ้นยืนทำหน้าตื่นเต้น เมื่อไอลวิลลงจากเครื่อง ร่างเพรียวก็วิ่งเข้าไปหาทันทีจนเขาแทบจะเปิดอ้อมแขนกางรับไม่ทัน เจ้าตัวโผเข้ากอดอย่างเต็มที่และเต็มแรง โดยไม่กลัวว่าจะพากันล้ม เขาต้องตั้งหลักยืนให้มั่น"เบาๆ หน่อย จะพากันล้มกลิ้งเอา"เสียงห้าวเอ่ย รู้สึกขำที่เวลาผ่านไปสี่ปี คนในอ้อมแขนอายุย่างยี่สิบสองปีแล้ว แต่กับเขาก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง..."ดีใจที่สุด ตะวันรอนายหัวมาสองวันเต็มๆ ตะวันขนของจากคอนโดมาไว้ที่นี่หมดแล้ว ของไม่มีแยะหรอก แค่สองกระเป๋าเอง คุณท่านจัดห้องให้ตะวันห้องหนึ่ง อยู่ติดกะห้องของนายหัวด้วยล่ะ"เสียงแจ๋วเอ่ยรายงานยาวเหยียด...เงยหน้าขึ้นยิ้มกระจ่าง ใบหน้านวลปลั่งมีสีเรื่อด้วยเลือดฝาดแห่งวัยสาว ดวงตาคู่กลมโตเปล่งประกายวาวระยับเต็มไปด้วยความสุข"ตะวันช่วยแม่ครัวเตรียมอาหารสำหรับคืนนี

วายุมารับลริณาที่บ้าน มารดาเองนั้นเมื่อได้รับโทรศัพท์จากพี่ตะวันก็ซักถามพอหอมปากหอมคอ จากนั้นก็อนุญาตให้ลริณาไปทานเลี้ยงเฉพาะภายในที่บ้านอิสรีพัฒน์ได้ ดูเหมือนท่านจะไม่รังเกียจที่ได้รู้ว่าวายุ อิสรีพัฒน์เป็นผู้มารับลริณา ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีใจที่พี่ตะวันทำให้คุณแม่ใจอ่อนได้"ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะพามาส่งเอง" วายุเอ่ยกับคุณนริณี เธอยิ้มบางๆ ให้"ฝากด้วยนะคะ เพราะริณาไม่ค่อยได้ออกไปไหนตอนกลางคืนเท่าไหร่ ฉันเลยเป็นห่วงเขามาก""ครับผม" ชายหนุ่มรับปาก จากนั้นก็เปิดประตูให้หญิงสาวก้าวขึ้นไปนั่งลริณานั่งรถอย่างเงียบกริบ ไม่กล้าแม้จะชำเลืองมองไปทางคนขับ ร่างสูงสมาร์ตถอดเสื้อสูทออกพาดตรงเบาะหลัง พับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นครึ่งศอก ใบหน้าหล่อคมสัน...คิ้วของเขาหนาเป็นปื้น ตัดกับผิวขาวจัดของใบหน้าบึกบึน ไรเคราเขียวจางๆ ถูกกันเป็นระเบียบ แม้ไม่ได้มองตรงๆ แต่ลริณาก็จำรายละเอียดได้ดีเพียงแค่เห็นแว้บแรกเท่านั้น"ขึ้นปีสี่แล้วใช่ไหม"เสียงห้าวเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้หันมามอง ยังคงมีสมาธิในการขับรถต่อไป เวลานี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วน รถค่อนข้างติด"ใช่ค่ะ"หญิงสาวตอบเขาด้วยน้ำเสียงเบาและเรียบร้อย วายุยังคงแปล