All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 61 - Chapter 70

เวลาตีห้าที่ไอลวิลสะดุ้งตื่นเพราะถูกเข่าแหลมของคนที่นอนในอ้อมแขนกระแทกเข้าให้ที่แผลตรงขาขวา ดีที่ไม่เป็นขาซ้าย ไม่อย่างนั้นคงจะเจ็บกว่านี้ ชายหนุ่มก้มมองดูคนที่ซุกหน้ากับซอกแขนของเขาหลับใหลสนิท เขาค่อยๆ ขยับร่าง"อืม..." คนที่กอดเอวอยู่ไม่ยอมปล่อย เขาจึงจำต้องนอนนิ่งต่อไปสักครู่ใหญ่ จากนั้นก็ค่อยๆ ขยับตัวอีกครั้ง"อืม...จะไปไหน"เสียงงัวเงียเอ่ยถาม"ตีห้าแล้ว ฉันจะลุก เรานอนต่อได้จนกว่าจะหายปวดหัว"เขาเอ่ยตอบเบาๆ ใบหน้าเรียวขยับออกห่าง ยกมือขึ้นขยี้ตาและปิดปากหาว จากนั้นก็ขยับลุกขึ้นนั่ง ไอลวิลจึงลุกขึ้นนั่งด้วย"มันยังมืดอยู่แล้วนายจะไปไหน""ก็ไปวิ่งออกกำลังกายไง ไม่ได้อยู่ที่นี่แค่สี่ปีจำไม่ได้หรือว่าฉันวิ่งตอนเช้ามืดทุกวัน"เอ่ยถามแล้วก้าวลงจากเตียง ตรงโต๊ะติดหน้าต่าง ด้านล่างมีเศษแก้วตกแตกกระจาย คงจะเป็นเสียงที่เขาได้ยินเมื่อคืนนั่นเอง"แต่นายเจ็บขาอยู่นะ จะวิ่งได้ยังไง" พิณตะวันเอ่ยทักท้วง"ก็เดินเอา ยิ่งเคลื่อนไหวแผลยิ่งหายเร็ว"เขากล่าว ทำให้อีกคนพยักหน้า เพราะเป็นพวกที่ชอบเคลื่อนไหวมากกว่าชอบอยู่นิ่งๆ จึงคิดว่าตรรกะของเขาน่าจะถูกต้อง"อย่าเดินไปทางโต๊ะนะ มีเศษแก้วแตก เดี๋ยวจะให

"ใครจ้างแกมา"เสียงเข้มของนายหัวเอ่ยถามสั้นๆ ร่างสูงยืนกอดอกมองนิ่ง สายตาคมกริบเย็นยะเยือกทำให้ไอ้หมองรู้สึกขนหัวลุก แต่ร่างเพรียวของไอ้ตะวันที่มันได้ยินชื่อเสียงก่อนเห็นตัว ทำให้มันอยากจะร้องไห้ด้วยความกลัว ในมือขาวมีมีดถืออยู่ ดวงตาไร้ความรู้สึก มีดที่พร้อมจะกรีดผิวดำของมันได้ทุกเวลาที่มันตอบไม่ถูกใจ!"ผมกลัวแล้ว...ถ้าผมบอก ผมจะต้องตายสถานเดียว ได้โปรดเมตตาผมด้วยครับนาย...""ถ้าอยากให้เมตตาก็บอกมาให้หมด! แล้วฉันจะคิดดูว่าควรจะเมตตาหรือไม่ ถ้าไม่บอกก็จะไม่ได้พูดอีกต่อไป! โก้ ก้อง เตรียมอ้าปากมัน ดึงลิ้นมันออกมา"เสียงนั้นไม่ใช่นายหัว แต่เป็น...พิณตะวัน!ไอ้หม่องกลัวจนตาถลนแทบจะหลุดออกจากเบ้าตา มันขาสั่นและฉี่รดกางเกงทันทีกับคำสั่ง เกาะแถวนี้อยู่ห่างไกลจากฝั่งเป็นอันมาก การฆ่ากันแล้วโยนทะเลให้ปลากินนั้นเป็นเรื่องที่ทำได้ และก็ทำกันมานาน ไอ้หม่องยิ่งไม่มีชื่อในทะเบียนราษฎรด้วย จะไม่มีใครตามหาตัวมันหรือไปแจ้งความคนหายให้อย่างแน่นอน"บอก บอกแล้วครับ!"มันรีบเอ่ย จากนั้นมันก็สารภาพออกมาจนหมด ไอลวิลจัดการอัดเสียงมันเอาไว้เป็นหลักฐาน มันเป็นนักการเมืองท้องถิ่นจับมือกับนักธุรกิจที่จะเข้ามาแย่

"นาย...เป็นอะไรหรือเปล่า"เสียงเคาะประตูและเสียงถามด้านนอก ยังคงไม่ยอมไปไหน ไอลวิลยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด"ไปไกลๆ ได้ไหม...ฉันรำคาญ"เสียงตะคอกดังสวนออกมา ทำให้พิณตะวันถึงกับสะอึกและนิ่งอึ้งไปทันที... ความรู้สึกน้อยใจประเดประดังเข้ามาจนน้ำตาไหลพรากทันใด...คนอุตส่าห์เป็นห่วง แล้วเขามาตะคอกใส่พิณตะวันทำไมกัน..."ตะวันแค่เป็นห่วงนาย แต่ถ้ารำคาญนัก ตะวันก็จะไม่ยุ่งกับนายอีกต่อไปแล้ว!"เสียงสั่นเครือตะโกนโต้ตอบ ทำให้ไอลวิลรู้สึกตัว ชายหนุ่มรีบเปิดประตูออกมา ร่างเพรียววิ่งถลาไปที่ประตู เขารีบก้าวยาวๆ ไปคว้าแขนเล็กแล้วดึงเข้ามากอด"ปล่อย! รำคาญเค้าก็ปล่อย ไม่ต้องมายุ่งกัน!"เจ้าตัวตะโกนและร้องไห้โฮ น้ำตาไหลพรากๆ ดิ้นพรวดๆ อย่างแรงไม่ยอมให้กอด ไอลวิลต้องใช้แรงดึงให้ไปที่โซฟา เขาจับร่างเล็กนั่งบนตักแล้วโอบกอดไว้แน่น โดนชกไหล่ตุ้บๆ โดนศีรษะเล็กโขกปึ่กๆ อย่างไม่ยอมออมแรงให้ จนเขารู้สึกเจ็บ"...พอแล้ว เอาล่ะๆ ฉันยอมแล้ว"เขาเอ่ยแล้วรัดร่างเล็กเอาไว้แน่นกว่าเดิม ไม่ยอมให้ชกและใช้หัวชนเขาอีก เสียงร้องไห้โฮๆ กับร่างบางที่สะอื้นฮักๆ ทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจ รู้สึกผิดที่ทำให้เจ้าหล่อนต้องร้องไห้แบบน

หลังจากพาไปกินไอศกรีม ซึ่งร้านก็อยู่ไม่ไกลจากสำนักงานใหญ่ ไอลวิลจึงพาพิณตะวันแวะเข้าไป ตึกสำนักงานใหญ่เป็นตึกสูงยี่สิบชั้น สร้างโดยอิสรีพัฒน์กรุ๊ป โดยชั้นบนสุดเป็นเพนต์เฮาส์ของวายุแต่ไม่ได้มาอยู่ เพราะต้องอยู่บ้านเป็นเพื่อนบิดา ชั้นออฟฟิศใช้พื้นที่เพียงสองชั้น ที่เหลืออีกสิบกว่าชั้นเปิดให้บริษัทต่างๆ เช่าเป็นสำนักงานและที่ตั้งออฟฟิศเมื่อขึ้นลิฟต์ไปถึงบริษัท"สวัสดีค่ะนายหัว โอโห วันนี้นายหัวมาถึงบริษัทเลยนะคะ ดีใจจังค่ะ สวัสดีค่ะคุณตะวัน"เสียงทักดังขึ้นจากหญิงวัยห้าสิบต้นๆ รูปร่างท้วมแต่มีใบหน้ารื่นรมณ์บ่งบอกว่าเป็นผู้มีสุขภาพจิตดี"สวัสดีครับคุณสุรีย์"ไอลวิลทักทาย และพิณตะวันก็ยกมือไหว้"สวัสดีค่ะป้ารีย์"หญิงสาวทักทายอย่างคุ้นเคย เพราะฝึกงานที่นี่ทุกปิดเทอมเป็นเป็นสี่ปีแล้ว ก็คุ้นเคยกับเหล่าผู้คนที่ทำงานบนนี้พอสมควร โดยเฉพาะคนที่อัธยาศัยดี อย่างคุณสุรีย์ผู้เป็นเลขาของวายุคนนี้"คุณตะวันจะกลับมาทำงานเมื่อไหร่คะ มีแต่คนบ่นคิดถึง" คุณสุรีย์เอ่ยกับพิณตะวันด้วยน้ำเสียงเอ็นดู"คงจะเร็วๆ นี้ค่ะ"หญิงสาวเอ่ยตอบ"ดีค่ะ เอ่อ ตอนนี้คุณวายุกำลังอยู่ในห้องประชุม A ค่ะ กับพวกบอร์ดบริหาร ถกกันห

"ยินดีด้วยครับคุณวิล คุณพิณตะวัน"เสียงคุณประกิจเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนพากันปรบมือแสดงความยินดีตามมารยาท"ขอบคุณครับ ผมมีอีกเรื่องจะแจ้งให้ทราบครับ เนื่องจากว่าพิณตะวันเรียนจบแล้ว และเป็นคนในครอบครัวของเรา ผมจึงจะขอฝากให้เขาทำงานในแผนกบัญชี เพราะเขาได้ฝึกงานมาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง ถือว่าเป็นผู้มีประสบการณ์พอสมควร ตำแหน่งรองผู้จัดการแผนกที่คุณนิพลทำอยู่นั้น เวลานี้คุณนิพลลาป่วยพอดี คิดว่าพิณตะวันจะสามารถช่วยเข้ามาเสริมกำลังตรงนี้ได้ระหว่างที่คุณนิพลยังไม่กลับมาทำงาน หวังว่าทุกคนคงจะเห็นด้วยนะครับ... มีท่านไหนไม่เห็นด้วยบ้างครับ ช่วยยกมือหน่อยครับและผมขอทราบเหตุผลด้วย"ไอลวิลกล่าวและเอ่ยถาม สายตาคมเข้มมองกราดไปทั่วห้องประชุมที่เป็นโต๊ะรูปโอวอล... มีบางคนหันหน้าไปคุยปรึกษากันเบาๆ อีกบางส่วนก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที"เอ่อ...ผมคิดว่าคุณไอสรีย์จะเข้ามาดูชั่วคราวได้นะครับ" คุณประกิจยกมือขึ้น"เท่าที่ทราบพี่ไอสรีย์ไม่ถนัดเรื่องบัญชี เธอถนัดเรื่องบริหารมากกว่า และเธอไม่ได้เข้ามาดูตั้งแต่ต้น แต่พิณตะวันนั้นคลุกคลีมาสี่ปีแล้ว คุณประกิจก็น่าจะทราบดี"ไอลวิลเอ่ย ทำให้ประกิจต้องเงียบไป"ทุกคนทราบดีว่า เรื่อ