บทที่ 47 มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น 2

หัวคิ้วของเคย์มานขมวดเข้าหากันเป็นปมทั้ง ๆ ที่ยังนอนหลับสนิท เคย์มานเข้ามาอยู่ในความฝันที่แปลกประหลาด เขาเดินเข้ามาในป่าทึบ มีต้นไม้สูงเรียงรายเต็มไปหมด

เคย์มานเดินไปตามทางที่คดเคี้ยว เป็นทางขรุขระ มีก้อนหินก้อนกรวดตามทางเดิน สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าหญ้ารก แต่ในป่านั้นกับไร้เสียงสัตว์ ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง

ช่างน่าประหลาด มันเงียบเสียจนน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก ความมืดเริ่มเข้ามาปกคลุม ยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ลมเย็น ๆ ปะทะผิวกายจนขนอ่อนของเขาลุกตั้งไปทั้งตัว

เขาเดินมาเรื่อย ๆ แล้วเมื่อเดินมาสักพัก เขาก็เห็นปราสาทสูงใหญ่ เป็นเหมือนพระราชวังสมัยโบราณ ที่เขาเคยเห็นในหนัง เคย์มานค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านในช้า ๆ แทนที่จะมีทหารหรือองครักษ์ แต่มันเงียบสงัดวังเวงจนน่ากลัว

ภายในมีเสาตั้งสูง มองไปตรงหน้ามันกว้างเหมือนท้องพระโรง มองไปรอบ ๆ ตกแต่งประดับประดาด้วยสคาจีวลาสีสันสดใส และแลพิสแลซูลีสีน้ำเงินและชมพูอย่างกว้างขวางเต็มไปหมด มันดูสวยงามน่ามอง จนเคย์มานแทบไม่อยากละสายตา

สายตาของเคย์มานเหลือบไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่ง ผู้ชายสวมชุดคลุมสีทองเหลือบขาว กางเกงรัดรูปสีทอง สวมถุงน่องยาวเ